2 Corinthians 5

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1اَلَن دِمّی هر وخت هَین کیمِه یَعنی اَمِه زَمینی خِنِه گه وی دِلِه زندگی کِمّی، لی بَخارِه، خِدایی جا یَتِه عِمارت دارمی، یَتِه خِنِه گه دَسی هَمرا بَسات نَوِه و آسِمونی دِلِه اَبدیِه.

2حَیقَتاً گه هَین کیمِه ای دِلِه آه کَشِمی، چون هَینی مِشتاقمی گه شی آسِمونی خِنِه رِه هِتی لیواسی تَرا دَکِنیم.

3اگه گه راساسی اونی دَکِردَنی هَمرا، دِ لِخت نیمی.

4چون تا وختی گه هَین کیمِه ای دِلِه دَرمی سنگینِ باری هَمرا آه کَشمی، نا هینِسِه گه لِخت وومی، بَلگی ویشتَر بَپوشانی وومی، تا زندگی، اونچی گه از بِین شونِه رِه بَل هادِه.

5خِدائه گه اَمارِه هَین کاری سِه آمادِه هاکِردِه و روح القدسِ هِتی بِیانِه ای تَرا اَمارِه هادا.

6پَس هَمِش اَمِه دِل گَرمِ. اَما دِمّی تا وختی گه هَین تَنی دِلِه خِنِه دارمی، خِداوندی جا دورمی،

7چون ایمونی هَمرا زندگی کِمّی، نا اونچی ای هَمرا گه ویمّی.

8اَره، اَمِه دِل حِسابی گَرمِ، و هَینِه بهتر دِمّی گه هَین تَنی جا دور بَووئیم و خِداوندی هَمرا خِنِه ای دِلِه زندگی هاکِنیم.

9پَس چی تَنی دِلِه زندگی هاکِنیم و چی اونی جا دور ووئیم، اَمِه نیّت هَینِه گه وِره راضی هاکِنیم.

10چون اَما هَمه وِنِه مسیحی داوری ای تختی پِش حاضر بَووئیم، تا هر کی طبقِ خِبِ اعمال و بَدِ اعمالی گه شی تَنی دِلِه زندگی کِردِه، اَنجام هادا، سِزا بَوینِه.

11پَس چون خِداوندی تَرسی معنی رِه دِمّی، مَردِنِ قانِع کِمّی. ولی اونچی هَسِّمی خِدایی سِه مَعلومِ و اِمید دارمِه شِمِه وِجدانی سِه هَم معلوم ووئِه.

12اَما نَخوایمی یَکَش دییَر شی خَوَری تَعریف هاکِنیم، بَلگی خوایمی یَتِه دلیل بیاریم گه اَمارِه اِفتخار هاکِنین تا بَتِنّین اونانی جِواب گه ظاهرِ افتخار کِنِنِه رِه هادین، نا اونچی گه دِلی دِلِه دَرِه رِه.

13چون اگه شی عقلِ از دَس هادامی، خِدایی خاطریِه، و اگه عاقِلمی، شِمِه خاطریِه.

14چون مَسیحی مِحبت اَمارِه کُنترل کِنِّه، چون بِفَهمِسمی: گه یَنَفَر هَمه ای سِه بَمِردِه، پس هَمه بَمِردِنِه.

15وی، هَمه ای خاطری بَمِردِه تا زینِّه آدَمِن نا شیسِه، بَلگی اونیسِه زندگی هاکِنِن گه وِشونی خاطری بَمِردِه و زینِّه بَوِه.

16پس، اَما دِ بعد از هَین هیچکسِ طبقِ جسم نِشناسِمی. هر چَن قبلاً مَسیحِ طبقِ جسم اِشناسی وِمی، اِسا دِ هَینجور نیِه.

17پَس اگه یَنَفَر مَسیحی دِلِه دَوو، تازه خِلقتِ. هر چی گه کِهنِه وِه دِ تُوم بَوِه؛ اِسا، هَمه چی تازِه بَوِه!

18دِشتِه هَینِن خِدایی جائِه گه مسیحی طریق اَمارِه شی هَمرا آشتی هادا و آشتی ای خِدمَتِ اَمارِه بِسپارسِه.

19یَعنی، خِدا مَسیحی دِلِه دِنیارِه شی هَمرا آشتی داوِه و مَردِنی تقصیراتِ وِشونی حِساب نِشتِه، و آشتی ای پِیغمِ اَمارِه بِسپارسِه.

20پَس اَما مَسیحی سفیرِن هَسمی، خِدا شی خواسِّه رِه اَمِه طریقی جا اَنجام دِنِه. اَما مسیحی طرف شِمِه جا خواهِش کِمّی گه خِدایی هَمرا آشتی هاکِنین.

21خِدا اونیگه گِناهِ نِشناسی وِه رِه، اَمِسِه گِناه هاکِردِه تا اَما وی دِلِه خِدایی صالِحی بَووئیم.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →