2 Corinthians 7

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1پَس اِی عَزیزِن، اِسا گه هَین وعده‌ها رِه دارمی، بیئِن شِرِه هر جسم و روحی ناپاکی ای جا پاک هاکنیم، و خِدایی ترسی هَمرا مِقدّس ووئَنِ کامِل هاکِنیم.

2اَمارِه شی دِلی دِلِه، جا هادین. اَما هیچکی ای حَق بَدی نَکِردِمی، هیچکَسِ فاسِد نَکِردمی و هیچکَسی جا سو استفاده نَکِردِمی.

3مِن هَینِ نُمِه تا شِمارِ محکوم هاکِنِم. چونگه شِمارِ پِشتَر بُتِمِه گه اَمِه دِلی دِلِه جا دارِنی تا همدیری هَمرا بَمیریم و همدیری هَمرا زندگی هاکِنیم.

4مِن دِل و جِرأتی هَمرا دِ شِمِه هَمرا گَب زَمِّه. و خِیلی شِمارِ افتخار کِمِّه؛ مِن خِیلی تسلّی بَیتِمِه. دِشتِه شی مِصیبتایی دِلِه خِشالی ای جا پِرمِه.

5چون حتّی موقِه ای گه اَما مقدونیه ای مَنطقِه ای سِه بَرِسیمی، اَمِه هَین تَن استراحت نَکِردِه، بَلگی هر طرف مِصیبتی دِلِه دَوِمی - دیرگا دعواها داشتِمی، و شی دِلی دِلِه تَرس داشتِمی.

6ولی هون خِدایی گه بِشکِسِه دِلیشونِه تَسلّی دِنِه، اَمارِه تیتوسی بیموئَنی هَمرا تَسلّی هادا.

7و نا فقط تیتوسی بیموئَنی جا، بَلگی هون تَسلّی ای گه تیتوس شِمِه جا بَئیت وِه. تیتوس شِمِه حسرتی جا و غِرصِه و غیرتی گه مِنِه دارِنی، میسِه خَوَر بیاردِه، جوریگه مِن ویشتَر خِشال بَوِمِه.

8چون حتّی اگه مِن شی نامِه ای هَمرا شِمارِ غِرصِه دار هاکِردمِه، شی هاکِردی جا پَشیمون نیمِه. با هَینگه اَقدّی پَشیمون بَوِمِه - هَینِسه گه ویمِّه می هون نامِه شِمارِ غِرصِه دار هاکِردِه، هر چَن فقط اَقّدی-

9ولی اَلَن خِشالمِه، نا هَینِسه گه غِرصِه دار بَوِنی، بَلگی شِمِه هَین غِرصِه توبِه ای باعث بَوِه. چون شِمِه غِرصِه خِدایی سِه وِه، تا اَمِه جا هیچ ضرری شِمارِ نَرسِه.

10چون غِرصِه ای گه خِدایی سِه ووئِه، توبِه ای باعث وونِه، گه نِجاتی سِه ختم وونِه و پشیمونی نارنِه. ولی غِرصِه ای گه دِنیایی سِئه، مَرگی سِه ختم وونِه.

11چونگه بَوینین هَین غِرصِه ای گه خِدایی سِه وِه شِمِه دِلِه چی شور و شوقی بار بیاردِه: اَلبته همین شور و شوقِ گه هَم دِنِه تقصیرکار نینی، چی غیظی دِلِه، چی ترسی دِلِه، چی حسرتی دِلِه، چی غیرتی دِلِه، چی مِجازاتی دِلِه. هر لَحاظی جا ثابِت هاکِردِنی گه هون قضیه ای دِلِه بی‌تقصیر وِنی.

12پَس هر چَن گه هَین نامِه رِه شِمِسِه بَنوِشتِمِه ولی نا هون آدمی خاطری گه بَدی هاکِردِه و یا نا هون آدمی سِه گه وِرِه بَدی بَوِه، بَلگی هَینِسه وِه گه خِدایی حِضور شِمِه هون غیرت گه اَمِسِه دارِنی آشکار بَوو.

13هَینِسئه گه اَما تَسلّی دارمی. علاوِه بر اَمِه تَسلّی، اَما تیتوسی بَئیَنی جا ویشتَر خِشال بَوِمی، چونگه وی روح شِما هَمه ای خاطری تازِه بَوِه.

14چون مِن وی وَر هر لَحاظ شِمارِ اِفتِخار هاکِردِمِه و شِما مِنِه شرمنده نَکِردنی، بَلگی هَمونجور گه هر اونچی شِمارِ بُتِمی دِرِس وِه، ثابت بَوِه گه اَمِه افتخار تیتوسی وَر بِجا وِه.

15هر کَش گه تیتوس شِما هَمه ای اِطاعَت هاکِردنِ یاد اُرنِه و هَینگه چِتی تَرس و لَرزی هَمرا وِرِه قَبول هاکِردِنی، ویشتَر شِمارِ دِل وَنِّه.

16خِشالمِه گه کاملاً شِمارِ اِطمینان دارمِه.

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →