2 Corinthians 9

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1اِسا دِ احتیاج نیِه هَین خِدمتی خَوَری گه مِقَدَّسینی سِئه شِمِسِه بَنویسَم،

2چون دِمِّه چی ذوق و شوقی هَین کاری سِه دارِنی و هَینِسه هَم مقدونیه ای ایموندارِنی وَر شمارِ افتخار هاکِردِمِه. وِشونِه بُتِمِه گه شِما پارسال تا اَلَن اَخائیه ای مَنطقِه ای دِلِه هدیه هادائنی سِه حاضر وِنی. شِمِه هَین غیرت خِیلی از وشونِه هَم، هَین کاری سِه تحریک هاکِرده.

3ولی هَین بِرارِنِ رَسامِّه تا ثابت بَوو گه اَمِه افتخار شِمارِ هَین جریانی خَوَری بیخدی نَوِه، بَلگی هَمونجور گه بُتِمِه، آماده ووئین.

4نَوو گه، اگه مَقدونیه ای ایموندارِنی جا چَن نفر می هَمرا بیِئن و بِفَهمِن گه آماده نینی، اَما - هون اطمینانی گه شِمارِ داشتِمی ای جا، شرمندِه بَووئیم، دِ هَینگه شِما شِه چَنی شرمنده وونِنی هیچی نُمِه.

5پَس لازم دِنِسِمِه بِرارِنی جا بَخوام گه پِشتر شِمِه بَئینی سِه بیئِن و هون هدیه هایی گه وَعده هادا وِنی رِه، تدارِک بَوینین. تا هَین هَدیه، هدیه ای ووئه گه شی میلی هَمرا هادا ووئین نا زور وَری.

6می گَب هَینِه: هر کی کم دَکارِه، کم هَم دِرُو کِنِّه، و هر کی زیاد دَکارِه، زیاد هَم دِرُو کِنِّه.

7هر کی وِنِه هَمون اَنّا گه شی دِلی دِلِه نیَّت هاکِردِه، هادِه، نا بی میلی و زوری هَمرا، چون خِدا اونیگه خِشالی ای هَمرا هدیه دِنِه رِه دوس دارنِه.

8و خِدا بَتِنِّه هر نعمتی رِه شِمِسِه خِیلی ویشتَر هاکِنِه تا هَمه چی ای دِلِه هَمِش شی احتیاجی اَنّا دارین، و هر خِبِ کاری دِلِه فِراوونی ای هَمرا دارین.

9هَمونجور گه مزموری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «دَس دِلبازی ای هَمرا فَقیرِنِه هادا، وی صالحی تا اَبَد پابرجائه.»

10اونیگه تیمِ کشاورزی سِه و نونِ بَخاردنی سِه دِنِه، شِمِه تیمِ کِشت و کاری سه آمادِه هاکردِه، برکت دِنِه و شِمِه صالحی ای محصولِ زیاد کِنِّه.

11شِما از هر نظر دولتمند وونِنی تا هر لحاظی جا دس و دلباز بَووئین، و شِمِه هَین دَس و دِلبازی اَمِه طریقی جا خِدایی شِکر هاکِردنی سِه خَتم وونِه.

12چون هَین خِدمَت، نا فقط مِقَدَّسینی احتیاجاتِ برطرف کِنِّه، بَلگی باعث وونِه خِیلیا خِدارِه بی حد و اندازه شِکر هاکنِن.

13هَین خِدمتی خاطری مَردِن خِدارِه جلال دِنِنِه، چونگه شِما نا فقط اعتراف کِنِنی مسیحی اِنجیلِ ایمون دارِنی بلگی وِشون و بقیِه رِه اونچی گه دارِنی ای دِلِه شریک کِنِنی.

14هَمونجور هَم خِدایی گَتِه فیضی خاطری گه شِمِه سَر دَرِه، اونِن شِمِسِه ذوق و شوقی هَمرا دعا کِنِنِه.

15خِداوندِ هون هدیه ای خاطری گه قابلِ بُتَن نیِه شِکر کِمِّه!

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →