John 14

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1«شِمِه دِل پَریشون نَووئِه. خِدارِه ایمون دارین؛ مِنَم ایمون دارین.

2می پیری خِنِه خِیلی جادارِه. اگه هَینجور نَوِه شِمارِ گِتِمِه شومِه یَتِه جا شِمِسِه حاضِر هاکِنِم.

3اگه بورِم و یَتِه جا شِمِسِه حاضِر هاکِنَم، هون موقِه، اَی هَم اِمِه و شِمارِ شی وَر وَرمِه، تا اوجِه گه مِن دَرمِه شِما هَم دَووئین.

4جایی گه مِن شومِه، شِما وی راه رِه دِنِّنی.»

5توما وِرِه بُتِه: «آقا اَما نَئومی کِجِه شونی، پَس چِتی دِنّیم راه کِجِئِه؟»

6عیسی وِرِه بُتِه: «مِن راه و راستی و زندِگی هَسمِه؛ هیچکی جز می طریقی جا، آسِمونی پیری وَر نیِنِه.

7اگه مِنِه اِشناسیوِنی، می پیرِ هَم اِشناسینی؛ بعد اَزین وِرِه اِشناسِنِنی و وِرِه بَئینی.»

8فیلیپُس وِرِه بُتِه: «آقا، آسِمونی پیرِ اَمارِه هَم هادِه، گه هَمین اَمِسِه وَسِّه.»

9عیسی وِرِه بُتِه: «فیلیپُس، خِیلی وَختِ شِمِه هَمرا دَرمِه، حَلا مِنِه نِشناسی؟ کسی گه مِنِه بَئیِه آسِمونی پیرِ بَئیِه؛ پَس چِتیِه گه گِنی ”آسِمونی پیرِ اَمارِه هَم هادِه“؟

10مَگِه باوَر نارنی گه مِن پیری دِلِه و پیر می دِلِه دَرِه؟ گَبایی گه مِن شِمارِ زَمِّه میجا نیِه، بَلگی پیری گه می دِلِه دَرِه، ویِه گه شی کارارِ اَنجام دِنِه.

11می هَین گَبِ باوَر هاکِنین گه مِن پیری دِلِه دَرمِه و پیر می دِلِه؛ و گَرنَه هون کارایی خاطری هَینِه باوَر هاکِنین.

12«حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اونیگِه مِنِه ایمون دارِه، وی هَم کارایی گه مِن کِمِّه رِه کِنِّه، و حَتّی گَت تَر اَز اون کارا هَم کِنِّه، چونگه مِن پیری وَر شومِه.

13هر چی می اِسمی هَمرا دَرخواس هاکِنین، مِن اونِه اَنجام دِمِه، تا پیر ریکائی دِلِه جَلال بَیرِه.

14اگه می اِسمی هَمرا یَچی میجا بَخواین اونِه اَنجام دِمِه.

15«اگه مِنِه دوس دارِنی، می اَحکامِ بِجا بیارین.

16مِن پیری جا خوایمِه و وی یَت دییَر پِشتیبون شِمارِ دِنِه گه هَمِش شِمِه هَمرا دَووئِه،

17یَعنی روحِ راستی گه دِنیا نَتِنِّه وِرِه قَبول هاکِنِه، چون نا وِرِه وینِّه و نا اِشناسِنِه؛ ولی شِما وِرِه اِشناسِنِنی، چون وی شِمِه هَمرا یَجا دَرِه و شِمِه دِلِه مونِّه.

18«شِمارِ یَتیم نِلمِه؛ شِمِه وَر اِمِه.

19بعد از مِدّتی دِ دِنیا مِنِه نَوینِّه، ولی شِما وینِنی، چون مِن زینِّمِه، شِما هَم زندگی کِنِنی.

20هون روز فَهمِنِنی گه مِن پیری دِلِه دَرمِه و شِما می دِلِه دَرِنی و مِن شِمِه دِلِه دَرمِه.

21اونیگِه می اَحکامِ دارنِه و اونِه بِجا اُرنِه، وی هَمونیِه گه مِنِه دوس دارنِه، اونیگِه مِنِه دوس دارِه، می پیر وِرِه دوس دارنِه و مِنَم وِرِه دوس دارمِه. و شِرِه وِرِه هَم دِمِه.»

22یَهودا، نا یَهودای اَسْخَریوطی، عیسی رِه بُتِه: «آقا، چِتیِه گه شِرِه اَمارِه هَم دِنی، ولی نا هَین دِنیارِه؟»

23عیسی بُتِه: «اگه کسی مِنِه دوس دارِه، می کَلامِ بِجا اُرنِه و می پیر وِرِه دوس دارنِه، و اَما وی وَر اِمی و وی هَمرا زندگی کِمّی.

24اونیگِه مِنِه دوس نارنِه، می کَلامِ بِجا نیارنِه؛ و هَین کَلام گه اِشنُنِنی میجا نیِه، بَلگی پیری جائِه گه مِنِه بَرِسانیِه.

25«هَینِنِه وختی شِمارِ بُتِمِه گه حَلا شِمِه هَمرا دَرمِه.

26ولی هون پِشتیبون یَعنی روح القُدُس گه پیر وِرِه می اِسمی هَمرا رَسانِّه، وی هَمه چیرِه شِمارِ یاد دِنِه و هر چی مِن شِمارِ بُتِمِه رِه شِمِه یاد اُرنِه.

27شِمِنِه آرامش و سَلامتی بِجا اِلمِه؛ شی آرامش و سَلامتی رِه شِمارِ دِمِه. اونچی مِن شِمارِ دِمِه، نا اونجوریِه گه دِنیا شِمارِ دِنِه. شِمِه دِل پَریشون نَووئِه و نِلین شِمِه دِل تَرس دَکِفِه.

28بِشنُسِنی گه شِمارِ بُتِمِه ”مِن شومِه ولی اَی هَم شِمِه وَر اِمِه.“ اگه مِنِه دوس داشتِنی، می هَمرا خِشالی کِردِنی، هَینِسه گه پیری وَر شومِه، چون پیر میجا گَت تَرِ.

29اِسا هَینِه پِش از هینگِه اِتِّفاق دَکِفِه شِمارِ بُتِمِه تا وختی اِتِّفاق دَکِتِه ایمون بیارین.

30دِ خِیلی وَخت نَمونِسِه گه شِمِه هَمرا گَب بَزِنِم، چون هَین دِنیایی رَئیس گه شیطانِ دِ اِنِه. وی می سَر هیچ اِدِّعایی نارنِه؛

31ولی مِن کاری رِه کِمِّه گه پیر مِنِه دَستور هادا، تا دِنیا دِنِّه گه پیرِ دوس دارمِه. پِرِسین، هَیجِه ای جا بوریم.

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →