Revelation 11

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1بعد یِتا دِرازِ لوله که اَندازه گیریِ چوِ واری بییه، مِ ره هِدانه و بااوتِنه: «پِرِس و خِدائه معبِد و قِروونگاه ره اِندازه بَزِن و اونایی که اونجه پَرَسِش کاندِنه ره بِشمار،

2ولی مَعبِدِ حیاطِ که بیرون دَره ره کار نِدار و اونِ اِندازه نَزِن، چوون اونِ مِلّت ها ره بِسپارِسه بَییه، و وِشون، مِقدَّسِ شَهرِ چهل و دِ ماه لینگِ لو گِرنِنه.

3و مِن شه دِتا شاهدِ اِقتدار دِمبه که پلاس دَپوشِن و هزار و دویست و شصت روز نَبِوّت هاکانِن.»

4وِشون، هَمون دِتا زیتونِ دار و هَمون دِتا لَمپا پایه نه که زمینِ خداوندِ حِضور، اِیست کاندِنه.

5اگه کِسی بِخوائه وِشونِ صَدِمه بَزِنه، وِشونِ دِهونِ جِم تَش بیرون اِنه و وِشونِ دِشمِنونِ سوزِندِنه و کِلین کانده. پَس اَگه یه نَفِر بِخوائه وِشونِ صَدِمه بَزِنه، وِنه این طی بَکوشته بَووه.

6وِشون این قِدرَتِ دارنِنه که آسمونِ دَوِندِن تا اون روزائه دِله که نبِوّت کاندِنه، وارش نَواره و قِوَّت دارنِنه که اوه ها ره خونِ واری هاکانِن و هر چَن کَش که بَخوان هر جور بِلا ره زِمینِ سَر بیارِن.

7وَختی که وِشون شه شِهادتِ تِموم هاکاردِنه، اون وحشی جانور که هاویهِ چاهِ جِم بیرون اِنه، وِشونِ هِمراه جَنگ کانده و وِشونِ سَر حَریف بونه و وِشونِ کُشِنه.

8و وِشونِ جِنازه ها ره اون گَتِ شَهرِ جادّهِ دِله که ‌کنایهِ وار سُدوم و مصرِ گانِنه، زِمینِ سَر موندِنه؛ اونجه که وِشونِ خِداوند مصلوب بَییه.

9سه روز و نصفِ اِندا، بَعضی آدِمون هر قوم و هر طایفه و هر زِوون و هر ملّتِ جِم وِشونِ جِنازه هائه هارشیِنِ وِسه شونِنه و نییِلنِنه وِشونِ دَفن هاکانِن.

10اونایی که زِمینِ سَر دَرِنه وِشونِ بَمِردِنِ وِسه ذوق کاندِنه و جشن گِرنِنه و هَمدییه ره هَدیه ها دِنِنه‌؛ چوون اون دِتا پِیغَمبِر، اونایی که زِمینِ سَر دَینه ره عِذاب هِدا بینه.

11ولی سه روز و نصف که بُگذِشته، زندگیِ نَفَس خِدائه طَرِفِ جِم اون دِتا پِیغَمبِرِ دِله بورده و وِشون، لینگِ سَر اِیست هاکاردِنه و کِسایی که دَییه اِشانه ره گَتِ تَرس بَییته.

12بعد یِتا بِلِندِ صِدا آسِمونِ جِم بِشنُسِنه که وِشونِ بااوته: «اینجه بالا بِئین!» و وِشون یِتا اَبرِ دِله آسمونِ سمت بالا بوردِنه و وِشونِ دِشمنون، دَییه وِشونِ اِشانه.

13و هَمون ساعت، یِتا گَتِ زلزله‌ بییَمو و شَهرِ یه دهم له بورده و هَفت هزار نَفِر اون زلزلهِ دِله بَکوشته بَینه و اونایی که زنده بَمونِسنه خَله بَتِرسینه و آسمونِ خِدا ره جِلال هِدانه.

14دِوّمین ’وای‘ سَر بَییه. هارِش، سِوّمین ’وای‘ خَله زود وِنه بَرِسه.

15بعد هَفتِمین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده؛ و بِلندِ صِداهایی آسمونِ دِله دَپیته که گاتِنه: «دِنیائه پادشاهی، اَمه خِداوند و وه مَسیحِ شِنه. و وه تا اَبد و تا اَبد سلطِنت کانده.»

16و اون بیست و چهار تا پیر که خِداوندِ حِضور، شه تختائه سَر نیشته بینه، شه دیمِ سَر دَکِتِنه و خِدا ره پَرَسِش هاکاردِنه و

17بااوتِنه: «اِی خِداوندْ خِدائه قادر مطلق تِ ره شِکر کامبی، ای تِ که دَری و دَئی. چوون که تِ شه گَتِ قِدرَتِ شه ‌دَس بَییتی و سلطنت هاکاردِنِ شِروع هاکاردی.

18و مِلّت ها عصِبانی بَینه، ولی تِ غَضِب بَرِسیه، مِرده هائه داوِریِ روز بَرِسیه، و اون مووقه بَرِسیه که تِ خادِمون، پیغمبِرون، مقدّسین و اونایی که تِ اسمِ حِرمتِ دارنِنه، از گَت تا کِچیک، پاداش دِنی و نابود کاندی اونایی که زِمینِ نابود هاکارِدنه.»

19بعد خِدائه معبد آسمونِ دِله واز بَییه؛ و خِدائه عَهدِ صَندِق وه مَعبِدِ دِله دیار بَییه؛ و یهویی آسِمونِ برق و رَعد و گَتِ صِدا و زلزله و تِندِ تَگِرگ بییه که اییَمو.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →