Revelation 16

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1بعد مَعبِدِ جِم یِتا بِلِندِ صِدا بِشنُسِمه که اون هفتا فرشته ره گاته: «بورین و خِدائه غضبِ هفتا پیاله ره زِمینِ سَر دَشِنین.»

2پَس اَوِّلین فرشته بورده و شه پیاله ره زِمینِ سَر دَشِندیه، و زخمایی که بَدنِما و دَردِ هِمراه بییه، اون مَردِمِ سَر ظاهر بَییه که اون وحشی جانورِ عِلامِتِ داشتِنه و وه مجسمه ره پَرِسش کاردِنه.

3دوّمین فرشته شه پیاله ره دریائه دِله دَشِندیه، و دریا بَمِرده آدِمِ خونِ واری بَییه، و هر چی که دریائه دِله جان داشته بَمِرده.

4سِوّمین فرشته شه پیاله ره رودخانه‌ها و چشمه‌هائه اوهِ دِله دَشِندیه، اونا خون بَینه.

5و بِشنُسِمه اون فرشته که اوه هائه اختیار وه ره هِدا بَییه بییه، بااوته: «اِی قدّوس، تِ عادلی، تِ که دَری و دَئی چوون که این مجازات ها ره تِ بیاردی؛

6چوون که وِشون مِقدّسین و پِیغَمبِرونِ خونِ دَشِندینه، و تِ وِشونِ، خون هِدایی تا بَنوشِن این اون چیِ که وِشونِ حَقِّ!»

7و بِشنُسِمه قِروونگاه گانه: «اَره، ای خِداوندْ خِدائه قادرِ مطلق، تِ داوِری ها، حَقّ و عدلِ.»

8چهارمین فرشته شه پیاله ره اِفتابِ سَر دَشِندیه، و اِفتابِ اِجازه هِدا بَییه تا مَردِمِ تَشِ هِمراه بَسوزونه.

9و مَردِم گرمائه حرارتِ جِم بَسوتِنه و خِدائه اسم، که این بِلاهائه قِدرَتِ دارنه ره لعنت هاکاردِنه، وِشون تووبه نَکاردِنه و وه ره جِلال نِدانه.

10پنجمین فرشته شه پیاله ره اون وحشیِ جانورِ تَختِ سَر دَشِندیه و وه پادشاهیِ مملکتِ ظِلِماد بَییته. آدِمون اَنده که دَرد داشتنه، شه زِوونِ گاز گِتِنه.

11و شه دردها و زخم هائه خاطِری، آسمونِ خِدا ره لعنِت کاردِنه، وِشون شه کارائه جِم تووبه نَکاردِنه.

12شیشمین فرشته شه پیاله ره اون گَتِ رودخانه، فراتِ سَر دَشِندیه و وه اوه خِشک بَییته تا راهِ اون پادشاهون وِسه که مشرقِ جِم اِنِنه آماده هاکانه.

13بعد بَدیمه اژدهائه دِهونِ جِم و اون وحشی جانورِ دِهونِ جِم و دِراغی پِیغَمبِرِ دِهونِ جِم سه تا پلیدِ روح که وَکِ واری بینه بیرون بییَمونه.

14چوون اینا دیوهائه اِرواحِنه که نشونه و معجزات یارنِنه و تِمومِ دِنیائه پادشاهونِ پَلی شونِنه تا وِشونِ، خِدائه قادرِ مطلقِ گَتِ روزِ دِله جنگِ وِسه جَمع هاکانِن.

15«هارِش، مِن دِزِ واری اِمبه! خِشا به حالِ اونی که بیدار بَمونه و لِواسِ دَپوشیه بوئه، نَکِنه لِخت و پتی راه دَکِفه و همه وه رِسوایی ره بَوینِن.»

16و اون سه تا پلیدِ روح، زِمینِ پادشاهونِ یِتا جا جَمع هاکاردِنه که عبرانیونِ زِوون اونِ «حارمَگِدّون» گانِنه.

17هَفتِمین فرشته شه پیاله ره هِوائه دِله دَپاشیه و یِتا بِلِندِ صِدا اون تخت و مَعبِدِ جِم بییَمو که: «تِموم بَییه!»

18آسِمونِ برق و رَد بِلِند بَییه، و یِتا گَتِ زلزله‌ اِتّفاق دَکِته، اون طی گَتِ زلزله که وه واری از اون مووقه که آدِم زِمینِ دِله دَییه، تا اَلان اِتّفاق نَکِته بییه.

19گَتِ شَهر سه تا تیکه بَییه و ملّتهائه شهرا له بوردِنه. و خِدا اون گَتِ بابِلِ شه‌یاد بیارده و یِتا شرابِ پیاله، که شه غَضِبِ تَشِ جِم پِر بییه، وه ره هِدا بَخُره.

20جزیره‌ ها دَر بوردِنه و دییه هیچ کوهی دَنی بییه.

21و گَتِ تَگِرگِ که هر کِدوم، دورِ بَرِ پنجاه کیلو وزن داشته؛ آسِمونِ جِم آدِمونِ سَر بِوارِسه، آدِمون، خِدا ره تگرگِ بِلائه خاطِری لعنت هاکاردِنه، چوون این بِلا خَله سَخت بییه.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →