Revelation 19

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1بعدِ این چیا، یِتا صِدا بِشنُسِمه یِتا گَتِ جمیَّتِ صِدائه واری آسمونِ دِله؛ که داد زونه: «هَلِلویا! نِجات و جِلال و قِوَّت اَمه خِدائه شِنه،

2چوون که وه داوِری ها حقّ و عدلِ. چوون وه، اون گَتِ فاحشه ره داوِری هاکارده اون فاحشه که شه بی عفتیِ هِمراه زِمینِ فاسد هاکارده، و خِدا، شه خادِمونِ تقاصِ وه جِم بَییته.»

3و اَت کَش دییه داد بَزونه: «هَلِلویاه! اون شَهرِ جِم تا اَبد و تا اَبد دی بِلِند بونه.»

4و اون بیست و چهارتا پیر و اون چهارتا زنده مخلوق شه دیمِ سَر دَکِتِنه ‌و خِدا که تَختِ سَر نیشته بییه ره پرسِش هاکاردِنه و بااوتِنه: «آمین. هَلِلویاه!»

5یِتا صدا تَختِ جِم بییَمو که گاته: «اَمه خِدا ره حمد و ثناء بارین، ای تِمومِ وه خادِمون، ای شِما که وه جِم تَرسِنِنی، از گَت تا کِچیک!»

6بعد یِتا صِدا بِشنُسِمه که یِتا گَتِ جَمیّتِ صِدا ره موندِسه، و فِراوونِ اوه هائه واری بییه، و رعدِ بِلِندِ صدا، که داد زوئه و گاته: «هَلِلویاه! چوون که اَمه خِدا، خِداوندْ، خِدائه قادر مطلق، دَره سلطِنت کانده.

7بِئین ذوق هاکانیم و خِشال بوئیم، و وه ره جِلال هادیم، چوون اون وَره ئه آروسیِ مووقه بَرِسیه، و وه آروس شه ره آماده هاکارده؛

8یِتا نازِکِ کَتونِ لِواس که سو سو زَنده و پاکِ ره وه ره هِدانه تا شه‌تَن هاکانه.» چوون اون نازِکِ کَتونِ لِواس، مِقدِّسینِ صالحِ اَعمالِ.

9و اون فرشته مِ ره بااوته: «اینِ بَنویس، خِشا به حال اونایی که اون وَره ئه شومِ آروسی دَعوِتِنه.» و مِ ره بااوته: «اینا خِدائه حَییقی کِلامِنه!»

10بعد وه لینگ دَکِتِمه تا وه ره پَرَسِش هاکانِم. ولی وه مِ ره بااوته: «این طی نَکِن! چوون مِن هم تِ واری و تِ بِرارونِ واری که عیسیِ شِهادتِ قایم بَچِسبِسِنه، هم خِدمِتِمه. خِدا ره پَرَسِش هاکان! چوون عیسیِ شِهادت، نبِوّتِ روحِ.»

11بعد بَدیمه که آسِمون واز بَییه و هارِش، یِتا اِسبه اسب! یه نَفِر وه سَر سِوارِ، که وه اسم وِفادار و حَقِّ، وه عادِلانه داوِری کانده و جَنگِنه.

12وه چِشا اَلوک بَکِشی تَشِ موندِنه و وه کَلّهِ سَرِ خَله تاج ها دَره. و یِتا بَنوِشته اسم دارنه که هیچ کس نَدونده به جِز شه.

13یِتا قَوا دَپوشیِ که خون هاشیِ و اسمی که وه ره اونِ هِمراه صِدا کاندِنه’خِدائه کِلامِ‘

14آسِمونِ لشکرها، نازِکِ کَتونِ لِواس دَپوشی بینه که اِسبه و پاک بییه، اسبهِ اسبِ سَر سِوار بینه، و وه دِمبالِ سَر اییَمونه.

15و وه دِهونِ جِم یِتا تیزِ شمشیر بیرون اییَمو، تا اونِ هِمراه ملّتها ره بَزِنه. «آهنی عصائه هِمراه وِشونِ سَر حکومت کانده.» وه خِدائه قادرِ مطلقِ غیظ و غَضِبِ اَنگورِ، شِرابِ حوضِ دِله لَگِد مال کانده.

16یِتا اسم وه قَوا و رونِ سَر بَنوِشته بَییه: «شاهِ شاهون و خِداوندِ خِداوندون.»

17و بعد یِتا فرشته‌ بَدیمه که اِفتابِ دِله اِیست هاکارده بییه و بِلِندِ صِدائه هِمراه تِمومِ پَرِنده ها که آسمونِ دلِ دِله پَر زونه ره صِدا هاکارده و بااوته: «بِئین، خِدائه گَتِ شومِ وِسه جَمع بَووین،

18تا پادشاهون و فرماندِهون و قِددارونِ گوشتِ جِم بَخُرین، و وِشون اسبون و سوارونِ گوشت، و تِمومِ آدِمون، از گَت تا کِچیک، نوکِر و آزادِ گوشتِ جِم بَخُرین.»

19و اون وحشی جانور و زِمینِ پاشاهونِ بَدیمه که شه لشگرهائه هِمراه جَمع بَییه بینه تا وه علیه که اسبِ سَر نیشته و وه لشگرِ علیه جَنگ هاکانِن.

20اون وحشی جانور گرفتار بَییه و وه هِمراه اون دِراغی پِیغَمبِر که اون وحشی جانورِ پیش نشونه ها و معجزات اِنجام دائه تا اونا ره گول بَزِنه که اون وحشی جانورِ علامتِ قبول هاکارده بینه و وه مِجَسمه ره پَرِسش کاردِنه. وِشون هر دِتا، زِنده زِنده تَش دریاچهِ دِله که گوگردِ هِمراه سوزِنه، دِم هِدا بَینه.

21و بَقیهِ وِشون اون شَمشیرِ هِمراه که اون اسب‌سِوارِ دِهونِ جِم بیرون اییَمو، بَکوشته بَینه و تِمومِ اون پَرِنده ها شه ره اونائه گوشتِ جِم سیر هاکاردِنه.

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →