Revelation 18

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1بعد بَدیمه یِتا دییه فرشته‌ آسمونِ جِم دَره جِر اِنه. که یِتا گَتِ اِقتدار داشته و زِمین وه جِلالِ هِمراه نورانی بَییه.

2یِتا بِلِندِ صِدائه هِمراه داد بَزو که: «له بورده! گَتِ بابِل له بورده! اون دیوهائه سِره بَییه! و هر ناپاکِ اِرواحِ مَقَر، و هر ناپاک پَرِندهِ کِلی و هر وحشی جانورِ کِلی که ناپاک و نفرت انگیزِ.

3چوون وه هرزگیِ هِوا و هوسِ شِرابِ جِم تِمومِ مِلّت ها بَخُردِنه. و زِمینِ شاهون وه هِمراه زِنا هاکاردِنه، و زِمینِ تاجِرون وه زیادِ تجمّلاتِ جِم پولدار بَینه.»

4بعد یِتا دییه صِدا آسمونِ جِم بِشنُسِمه که گاته: «ای مِ قوم، اون شَهرِ جِم بیرون بِئین، نَووه که وه گِناهونِ دِله شَریک بَووین، نَووه که وه بِلاها شِمه سَر هم بِیّه،

5چوون که وه گِناهون تا آسِمون بَرِسیه، و خِدا وه خِطا ها ره شه‌یاد بیارده.

6هَمون طی که وه بَقیهِ هِمراه رِفتار هاکارده، وه هِمراه رِفتار هاکانین؛ اون کارائه عَوِض که هاکارده، دِ برابر وه ره عَوِض هادین. اون شِرابِ پیالهِ دِله که شه دِرِس هاکارده، دِ برابر وه ره هادین.

7هَمون اِندا که شه ره جِلال هِدا و تِجَمّلاتِ دِله زندگی هاکارده هَمون اِندا وه ره عِذاب و شیون هادین. چوون شه دلِ دِله گانه، ”مِن این طی یِتا مَلِکهِ واری نیشتِمه. بیوه نیمه و هیچ وَخت شیون نَکامبه.“

8اینِ وِسه وه بِلاها یه روزِ دِله اِنِنه، مَرگ و شیون و قحطی. و تَشِ هِمراه سوزِنه. چوون که خِداوندْ خِدایی که وه ره داوِری هاکارده، قادِرِ.»

9و زِمینِ پادشاهون که وه هِمراه زنا هاکاردِنه و وه هِمراه تِجِمّلاتِ دِله زندگی هاکاردِنه، وَختی وه بَسوتِنِ دی ره بَوینِن، وه وِسه شیون و زاری کاندِنه و وه وِسه عزا گِرنِنه.

10وه تَرسِ عِذابِ جِم دور اِیست کاندِنه و گانِنه: «وای، وای! ای گَتِ شَهر، ای بابِل، ای قِددارِ شَهر! چوون یه ساعتِ سَر تِ داوِری بییَمو!»

11و زِمینِ تاجِرون وه وِسه بِرمه کاندِنه و عزا گِرنِنه، چوون هیچ کس دییه وِشونِ بارِ نَخرینه،

12یعنی بارِ، طِلا و نِقره و جواهرات و مِروارید؛ گرونِ نازِکِ کتون و ابریشم و اَرغِوون و سِرخِ حریرِ بار؛ جور واجورِ عطردارِ چو و جورواجورِ ظرفهائه بار و جورواجورِ عاج ها و جورواجورِ گِرونِ چویی ظَرف ها و مفرق و آهن و مرمرِ بار؛

13دارچین و ادویه و خِشبو بُخور و مُر و کندرِ بار؛ شِراب و راغون زیتون و خوارِ آرد و گندِمِ بار؛ گو و گُسفِنا و گلّه ها و اسبها و وِشونِ ارابه‌ها و نوکرون؛ یعنی آدِمونِ جان.

14‌وِشون گانِنه: «اون میوه که تِ جان وه آرزو ره داشته، از دَس بورده. تِمومِ تِ تِجَملّات و شکوه به باد بورده، و دییه هیچ وَخت اونا ره به دَس نیارنی.»

15و این بارهائه تاجِرون، که وه هِمراه پولدار بَینه، اون عذابِ تَرسِ جِم که وه کَشِنه، دور اِیست کاندنه و برمه کاندِنه و گَتِ شیونِ هِمراه

16گانِنه: «وای وای! ای گَتِ شَهر، که لِواسِ نازِکِ کَتونِ پارچه هائه جِم که اَرغِوونی و سِرخ بییه دَپوشیئی، طِلا و جِواهر و مِرواریدِ هِمراه بَزِک بَئی!

17چوون تِمومِ تِ دارایی یه ساعتِ سَر به باد بورده.» و تِمومِ ناخِداها و هر کِدوم از وِشون که هَمش کَشتِی هِمراه سَفِر کاندِنه، مَلِوانا و تِمومِ کِسایی که دریائه راهِ جِم تجارت کاندِنه، دور اِیست کاندِنه.

18و هَمون مووقه که وه بَسوتِنِ دی ره بَدینه داد بَزونه و بااوتِنه: «کِدوم شَهر این گَتِ شَهرِ واری بییه؟»

19و خاک شه سَر دَشِندینه و شیون هاکاردِنه و ماتِم بَییتِنه که: «وای، وای! اون گَتِ شَهرِ وِسه، شهری که تِمومِ کشتی‌دارا، وه ثروتِ هِمراه پولدار بَینه، چوون که اون یه ساعتِ سَر له بورده!

20ای آسِمون وه وِسه ذوق هاکان! ای مِقدّسین و پِیغَمبِرون و رَسولون وه وِسه ذوق هاکانین! چوون خِدا شِمه تَقاصِ وه جِم بَییته.»

21بعد یِتا قِددارِ فرشته، یِتا سَنگ، که یِتا گَتِ آسیوِ سَنگِ واری بییه ره بَییته و اونِ دریائه دِله دِم هِدا و بااوته: «بابِل، اون گَتِ شَهر، این طی کشت و کشتارِ هِمراه، له شونه، دییه هیچ وَخت نشونی وه جِم پی دا نَبونه.

22بعد دییه نا مطربون و چنگ‌نوازونِ صِدا و نا نِی زَنون و شیپور زَنونِ صِدا تِ جِم بِشنُسه نَبونه. دییه هیچ صنعتگری و هیچ صِنفی تِ دِله پی دا نَبونه. و دییه هیچ آسیوِ صِدا تِ جِم بِشنُسه نَبونه؛

23دییه هیچ لمپائه سو تِ دِله نَتابِنه؛ دییه هیچ آروس و دومادِ صِدا تِ جِم بِشنُسه نَبونه. چوون که تِ تاجرون، زِمینِ گَت گَتِ بینه و تِمومِ ملّت ها تِ جادویِ هِمراه گمراه بَینه.

24وه دَس، مِقدَّسین و پِیغَمبِرونِ خون، و تِمومِ اونایی که زِمینِ سَر بَکوشته بَینهِ خونِ هِمراه آلوده بییه.»

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →