Job 19

Dutch (HSV) 2017 (Herziene Statenvertaling)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1Job antwoordde echter en zei:

2Hoelang blijven jullie mijn ziel bedroeven, en mij met woorden verbrijzelen?

3Jullie hebben mij nu al tien keer schande aangedaan; jullie schamen je niet om mij zo hard te behandelen.

4Maar ook als ik werkelijk gedwaald heb, zal mijn dwaling dan toch bij míj overnachten?

5Als jullie je werkelijk boven mij verheffen, en mijn schande als bewijs tegen mij aanvoeren,

6weet dan dat God mij neergedrukt heeft, en mij met Zijn vangnet omsingeld heeft.

7Zie, ik roep: Geweld! maar ik krijg geen antwoord; ik roep om hulp, maar er is geen recht.

8Hij heeft mijn weg versperd, zodat ik er niet door kan gaan, en op mijn paden heeft Hij duisternis geplaatst.

9Van mijn eer heeft Hij mij beroofd, en de kroon van mijn hoofd heeft Hij weggenomen.

10Hij heeft mij aan alle kanten afgebroken, zodat ik ten onder ga, en heeft mijn hoop losgetrokken als een boom.

11Hij heeft Zijn toorn tegen mij laten ontbranden, en mij tegenover Hem beschouwd als één van Zijn vijanden.

12Zijn troepen zijn tezamen gekomen, zij hebben hun weg naar mij gebaand, en zich gelegerd rondom mijn tent.

13Mijn broeders heeft Hij ver van mij weggedaan; en wie mij kennen, zijn geheel van mij vervreemd.

14Mijn naaste verwanten blijven weg, en mijn bekenden vergeten mij.

15Mijn huisgenoten en mijn slavinnen beschouwen mij als een vreemde; een buitenstaander ben ik in hun ogen.

16Ik riep mijn dienaar, maar hij antwoordt niet; ik moet hem smeken met mijn mond.

17Mijn adem is vreemd voor mijn vrouw; en ik stink voor de kinderen van mijn buik.

18Zelfs de jonge kinderen verachten mij; als ik opsta, spreken zij mij tegen.

19Alle mensen met wie ik vertrouwelijk overlegde, hebben een afschuw van mij, en hen die ik liefhad, hebben zich tegen mij gekeerd.

20Mijn beenderen kleven aan mijn huid en aan mijn vlees; en slechts mijn tandvlees bleef mij over.

21Ontferm je over mij, ontferm je over mij, jullie, mijn vrienden! Want de hand van God heeft mij getroffen.

22Waarom vervolgen jullie mij, zoals God, en worden jullie niet verzadigd van mijn vlees?

23Och, werden mijn woorden maar opgeschreven. Och, werden ze maar opgetekend in een boek rol!

24Werden ze maar met een ijzeren griffel en lood voor eeuwig in een rots uitgehakt!

25Ik weet echter: mijn Verlosser leeft, en Hij zal ten laatste over het stof opstaan.

26En als zij na mijn huid dit doorknaagd hebben, zal ik uit mijn vlees God aanschouwen.

27Ik zelf zal Hem aanschouwen, en mijn ogen zullen Hem zien, niet een vreemde; mijn nieren bezwijken van verlangen in mijn binnenste.

28Voorzeker, jullie zouden moeten zeggen: Waarom vervolgen wij hem eigenlijk? Want de wortel van de zaak wordt in mij gevonden.

29Wees zelf maar bevreesd voor het zwaard — want woede is een van de misdaden die het zwaard verdienen — opdat jullie weten dat er een oordeel is.

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →