Amos 6

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1ويل آهي اوهان لاءِ، اي صيئون وارؤ! بلڪ ويل آهي اوهان لاءِ، اي سامريہ جي جبلن تي آرام ۽ اطمينان سان رهڻ وارؤ! هائو، اوهين جي پنهنجي ملڪ اسرائيل جا عظيم اڳواڻ آهيو، ۽ سڄي ملڪ وارا اوهان جا سلامي آهن.

2اوهين مغروريءَ سان چئو ٿا تہ ”ڪلنہ شهر تائين وڃي ڏسو، ۽ اتان وري وڏي شهر حمات ڏانهن وڃو. پوءِ فلستيہ ۾ جات شهر ڏانهن لهي وڃو، ۽ ڏسو تہ اُهي اسان جي بادشاهت کان بهتر آهن ڇا؟ يا هنن جي سرحد اسان جي سرحد کان وڏي آهي ڇا؟“

3ائين چوڻ سان اوهين مصيبت جي ڏينهن کي نظرانداز ڪري ظالم جي حڪمراني قائم ڪرڻ جو سبب ٿا بڻجو.

4اوهين عاج جي پلنگن تي ليٽندي بلڪ پنهنجن طول وِهاڻن تي ٽيڪ ڏيئي پنهنجي ڌڻن مان پسند جي گھيٽن ۽ ٿلهن متارن گابن جو گوشت کائو ٿا.

5اوهين سارنگيءَ جي سُر تي اجايو سجايو ڳايو ٿا، ۽ دائود وانگر ڳائڻ وڄائڻ جي سازن تي پنهنجي لاءِ گيت ٺاهيو ٿا.

6اوهين وڏا وڏا پيالا ڀري مئي پيئو ٿا، ۽ پاڻ کي عمدا عطر لڳايو ٿا. پر پنهنجي ملڪ اسرائيل تي اچڻ واري مصيبت کان اوهين لاپرواہ آهيو.

7تنهنڪري هاڻي جلاوطن ٿيندڙن ۾ پهريان اوهين هوندا. اهڙيءَ طرح اوهان جا عيش آرام ختم ٿي ويندا.

8خداوند قادرِمطلق خدا، هائو، خداوند خدا پنهنجي ذات جو قسم کڻي ٿو فرمائي تہ ”آءٌ اسرائيل وارن جي وڏائيءَ کي ڌڪاريان ٿو، ۽ سندن محلاتن کان نفرت ٿو ڪريان. تنهنڪري آءٌ سندن گاديءَ وارو شهر، ۽ جيڪي ڪجھہ منجھس آهي، سو دشمنن جي حوالي ڪري ڇڏيندس.“

9بلڪ ٿيندو ائين جو جيڪڏهن ڪنهن گھر ۾ ڏهہ ماڻهو بہ انهيءَ مصيبت مان باقي بچي ويا هوندا تہ اُهي بہ مري ويندا.

10جڏهن مئل ماڻهوءَ جا ڪي مائٽ سندس لاش گھر مان کڻڻ لاءِ ايندا، تڏهن جيڪو گھر جي اندرين حصي ۾ مرڻ کان بچي ويل هوندو، تنهن کان پڇندا تہ ”ڪو ٻيو بہ تو سان گڏ آهي ڇا؟“ جڏهن ورندي ملندن تہ ”نہ،“ تڏهن کيس چوندا تہ ”خاموش رهجانءِ. خداوند جو نالو بہ نہ وٺجانءِ متان مصيبت وري موٽي اچي.“

11ڏسو، جڏهن خداوند حڪم ڏيندو تڏهن وڏن وڏن گھرن ۾ ڦاٽ ۽ ننڍن گھرن ۾ ڏار پئجي ويندا، اهڙيءَ طرح اهي سڀيئي برباد ڪيا ويندا.

12اي اسرائيل وارؤ! ڀلا، ٽڪرن تي ڪو گھوڙا ڊوڙائي سگھي ٿو ڇا؟ يا ڪو ڍڳن سان سمنڊ تي هرُ ڪاهي سگھي ٿو ڇا؟ پر اوهان انصاف جهڙي مٺي شيءِ کي ڦيرائي زهر ڪري ڇڏيو آهي، بلڪ سچائيءَ جي ميوي کي ڦيرائي ٽُوهہ ڪري ڇڏيو اٿوَ.

13اوهين لودبار شهر هٿ ڪرڻ تي بہ فخر ٿا ڪريو، ۽ ٻٽاڪ هڻندي چئو ٿا تہ ”اسان پنهنجي طاقت سان ڪرنائيم شهر هٿ نہ ڪيو آهي ڇا؟“

14تنهنڪري خداوند قادرِمطلق خدا ٿو فرمائي تہ ”اي اسرائيل وارؤ! ڏسو، آءٌ اوهان جي ملڪ تي قبضي ڪرڻ لاءِ هڪ اهڙي قوم چاڙهي آڻيندس، جيڪا اتر ۾ حمات جي لنگھہ کان وٺي ڏکڻ ۾ بيابان واري برساتي نهر تائين اوهان کي آزاريندي رهندي.“

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →