Song of Solomon 8

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 7 Jump to:

1جيئن ڀاءُ پنهنجي ماءُ جي ٿڃ ڌاتي هجي، ۽ انهيءَ جي سڳي ڀيڻ کيس کلئي عام چميون ڏيندي آهي، ڪاش! اهڙيءَ طرح جيڪڏهن تون مون کي رستي ۾ ملين ها، تہ آءٌ بہ تو کي کلئي عام چميون ڏيئي سگھان ها، ۽ ڪوبہ مون کي برو نہ چوي ها.

2تڏهن آءٌ تو کي وٺي پنهنجي ماءُ جي گھر اچان ها، جنهن منهنجي پرورش ڪئي آهي. اتي آءٌ تو کي پنهنجي خوشبودار مئي، ۽ پنهنجي ڏاڙهن جي رس پيئاريان ها.

3تنهنجي کاٻي ٻانهن منهنجي مٿي هيٺان هجي ها، ۽ تنهنجي ساڄي ٻانهن مون کي ڀاڪر وجھي ها.

4اي يروشلم جون عورتون! آءٌ اوهان کي قسم ٿي ڏيان تہ واعدو ڪريو تہ جيستائين اسين پيار ۾ مشغول هجون، تيستائين اوهين اسان جي پيار ۾ رخنو نہ وجھنديون.

5انهيءَ نوجوان عورت ڏانهن نهاريو، جيڪا پنهنجي محبوب جي ڪلهي تي ٽيڪ ڏيو بيابان مان پيئي اچي. اي منهنجا محبوب! جڏهن تون صوف جي وڻ هيٺ ستل هئين، تڏهن مون تو کي جاڳايو. هائو، انهيءَ وڻ هيٺ جتي تنهنجو وجود پنهنجي ماءُ جي پيٽ ۾ شروع ٿيو هو، ۽ جتي تنهنجي والدہ تو کي جنم ڏنو هو.

6مون کي هميشہ لاءِ پنهنجيءَ دل ۾ جاءِ ڏي، ۽ منهنجي ياد کي پنهنجي منڊيءَ تي مُهر جيان هڻي ڇڏ، ڇاڪاڻ تہ جيئن موت اڻٽر آهي، تيئن اسان جي محبت اڻٽٽ آهي، ۽ اسان جي هڪٻئي لاءِ ڪشش ڪڏهن بہ ختم ٿيڻ واري ناهي. اسان جي محبت جا شعلا ڀڙڪندڙ باهہ جي شعلن کان بہ وڌيڪ تيز آهن.

7پاڻيءَ جي ٻوڏ بہ اسان جي عشق جي باهہ کي اجھائي نہ ٿي سگھي، نڪي ٻوڏون انهيءَ کي ٻوڙي ٿيون سگھن. جيڪڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي سڄي مال ملڪيت جي عيوض اسان جي محبت کي خريد ڪرڻ جي ڪوشش ڪندو، تہ اهو ائين ڪڏهن ڪري نہ سگھندو، ۽ بلڪل حقارت جوڳو ٿيندو.

8اسان جي هڪڙي ننڍڙي ڀيڻ آهي، جنهن کي اڃا ڇاتيون بہ نہ آيون آهن. هاڻي جيڪڏهن سندس شاديءَ جي تاريخ مقرر ڪئي وڃي، تہ پوءِ اسين پنهنجيءَ ڀيڻ لاءِ ڇا ڪريون؟

9اسان جي ڀيڻ ڀت وانگر سڌي آهي، سو اسين سندس ڇاتيءَ تي چانديءَ جا منارا کڻي جوڙيون، ۽ جيڪڏهن هوءَ دروازو هجي تہ اسين کيس ديال جي ڪاٺ سان سينگاريون.

10اي ڀائرؤ! ڀلي تہ آءٌ هڪڙي ڀت آهيان، پر اڳي ئي منهنجيون ڇاتيون انهيءَ ڀت جا منارا آهن. تنهنڪري مون کي دلجاءِ آهي تہ مون سان گڏ رهڻ ۾ منهنجو محبوب خوش ۽ مطمئن آهي.

11سليمان بادشاهہ کي بعل هامون نالي جاءِ تي هڪڙو انگورن جو باغ هو. هن اهو انگورن جو باغ باغائين کي ٺيڪي ۾ ڏيئي ڇڏيو، جنهن لاءِ هر هڪ کي هزار چانديءَ جا سڪا ادا ڪرڻا هئا.

12اي سليمان! تون ڀلي تہ هڪ هزار سڪا وٺ، ۽ باغ جي ميوي سنڀاليندڙن کي ڀلي تہ ٻہ سؤ سڪا وڌيڪ نفعو ملي. پر منهنجو انگورن جو باغ تہ رڳو منهنجو ئي آهي، جيڪو منهنجي اکين اڳيان آهي.

13اي منهنجي پياري! تون جيڪا باغ جي وچ ۾ پيئي ڦرين، پنهنجو سريلو آواز ٻڌاءِ. آءٌ ۽ منهنجا سنگتي تنهنجو سريلو آواز ٻڌڻ چاهيون ٿا.

14اي منهنجا محبوب! مون ڏانهن هرڻ وانگر جلدي ڊوڙي اچ، هائو، انهيءَ جوان هرڻ وانگر، جيڪو انهن جبلن تي گھمڻ پسند ٿو ڪري جتي خوشبودار مصالحا ٿا پوکجن.

← Chapter 7 Jump to: