1 Corinthians 10

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย. ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทั้งหลายเข้าใจว่า บรรพบุรุษของเราได้อยู่ใต้เมฆนั้น. และได้ผ่านตามช่องทะเลไปทุกคน

2ได้รับบัพติศมาในเมฆและในทะเลด้วยกันกับโมเซทุกคน

3ได้รับประทานอาหารสำหรับวิญญาณทุกคน

4และได้ดื่มน้ำสำหรับวิญญาณทุกคน ด้วยว่าเขาได้ดื่มนํ้าซึ่งออกมาจากศิลาแห่งวิญญาณที่ตามเขาไป ศิลานั้นคือพระคริสต์.

5แต่ถึงกระนั้นก็ดีในพวกเหล่านั้นมีคนเป็นอันมากที่พระเจ้าไม่พอพระทัย, เพราะเขาล้มตายกลาดเกลื่อนอยู่ในป่า

6เหตุการณ์เหล่านั้นเป็นตัวอย่างแก่เราทั้งหลาย. ไม่ให้เรามีใจโลภปรารถนาสิ่งชั่วเหมือนเขาเหล่านั้นได้ปรารถนา.

7ท่านทั้งหลายอย่าไหว้รูปเคารพเหมือนบางคนในพวกเขาได้กระทำ, ดุจมีคำเขียนไว้แล้วว่า, ไพร่พลทั้งหลายได้นั่งลงกินและดื่มแล้วลุกขึ้นเล่นเต้นรำ.

8อย่าคบกับหญิงชั่วเหมือนบางคนในพวกเขาได้กระทำ, แล้วก็ล้มลงตายในวันเดียวสองหมื่นสามพันคน.

9อย่าให้เราลองดีองค์พระผู้เป็นเจ้าเหมือนบางคนในพวกเขาได้กระทำ, แล้วตายด้วยงูร้าย.

10อย่าบ่นเหมือนบางคนในพวกเขาได้บ่น, แล้วก็พินาศด้วยเพ็ชฌฆาต.

11เหตุการณ์เหล่านี้ได้บังเกิดแก่เขาเป็นตัวอย่างสำหรับผู้อื่น และได้บันทีกไว้แล้วเพื่อจะเตือนสติเราทั้งหลายผู้อยู่ในบัจจุบันนี้, ผู้ซึ่งกำลังอยู่ในกาลสุดปลายของแผ่นดินโลก.

12เหตุฉะนั้นคนที่คิดว่าตัวมั่นคงดีอยู่แล้วจงระวังให้ดี, กลัวว่าจะหลงผิดไป.

13ไม่มีการทดลองอะไรมาถึงท่านทั้งหลาย เว้นไว้แต่การทดลองซึ่งเคยมีแก่มนุษย์ทั้งปวง แต่พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อ, พระองค์จะไม่ทรงยอมให้ท่านถูกทดลองเกินที่จะทนได้ และเมื่อทรงยอมให้ท่านถูกทดลองนั้น, จะทรงโปรดให้มีทางที่จะหลีกเลี่ยงได้ด้วย, เพื่อท่านทั้งหลายจะมีกำลังทนได้

14เหตุฉะนั้นดูก่อน พวกที่รักของข้าพเจ้า, ท่านทั้งหลายจงหลีกเลี่ยงจากการไหว้รูปเคารพ.

15ข้าพเจ้าพูดเหมือนอย่างพูดกับคนที่มีสติปัญญา ท่านทั้งหลายจงพิจารณาตามคำที่ข้าพเจ้าพูดนั้นเถิด.

16ฝ่ายจอกแห่งความสุขซึ่งเราขอพระพรนั้น เป็นที่ให้เราเข้าส่วนในพระโลหิตของพระคริสต์มิไช่หรือ ฝ่ายขนมปังซึ่งเราหักนั้นเป็นที่ให้เราเข้าส่วนในพระกายของพระคริสต์มิใช่หรือ

17แม้เราเป็นบุคคลหลายคนก็ดี, เราก็ยังเป็นขนมก้อนเดียวและเป็นกายอันเดียวกัน เพราะว่าเราได้รับประทานขนมก้อนเดียวด้วยกันทุกคน.

18จงพิจารณาดูพวกยิศราเอลตามเนื้อหนังคนเหล่านั้นซึ่งกินของซึ่งบูชาแล้ว, เขาก็กินเป็นการเข้าส่วนสักการบูชาต่อแท่นนั้นมิไช่หรือ

19ถ้าอย่างนั้นแล้วจะให้ข้าพเจ้าว่าอย่างไร? เครื่องบูชาที่ถวายรูปเคารพนั้นเป็นของศักดิ์สิทธิ์หรือและรูปเคารพนั้นศักดิ์สิทธิ์หรือ

20แต่ข้าพเจ้าว่าเครื่องบูชาซึ่งพวกต่างประเทศถวายนั้น, เขาก็ถวายบูชาแก่พวกปีศาจ, ไม่ได้ถวายบูชาแก่พระเจ้า และข้าพเจ้าไม่ปรารถนาให้ท่านทั้งหลายเข้าส่วนสักการบูชากับพวกปีศาจ.

21ท่านทั้งหลายจะดื่มจากจอกขององค์พระผู้เป็นเจ้าและจากจอกของปีศาจด้วยก็ไม่ได้, จะรับประทานที่โต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้าและที่โต๊ะของปีศาจด้วยก็ไม่ได้.

22เราจะอุสส่าห์กระทำให้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอิจฉาหรือ เรามีฤทธิ์มากกว่าพระองค์หรือ

23เราทำสิ่งสารพัตรได้ไม่มีใครห้าม แต่ไม่สมควรที่เราจะทำทุกสิ่ง. เราทำทุกสิ่งได้ไม่มีใครห้าม แต่ไม่ใช่ทุกสิ่งที่เรากระทำนั้นจะทำให้เราเจริญขึ้น.

24อย่าให้ผู้ใดกระทำอะไรเพื่อประโยชน์ของตนเองเท่านั้น แต่ให้คิดถึงประโยชน์ของคนอื่นด้วย.

25ทุกสิ่งที่เขาขายตามตลาดนั้นกินได้, ไม่ต้องถามอะไรเลยโดยเห็นแก่ใจวินิจฉัยผิดและชอบนั้น

26ด้วยว่าแผ่นดินโลกกับสิ่งของทั้งมวลในโลกนั้นเป็นของๆ องค์พระผู้เป็นเจ้า.

27ถ้าคนที่ไม่เชื่อถือพระเยซูจะเชิญท่านไปในการเลี้ยง, และท่านมีน้ำใจจะไป, สิ่งของใดๆ ที่เขาจัดตั้งให้กินจงกินเถิด, ไม่ต้องถามอะไรเลยโดยเห็นแก่ใจวินิจฉัยผิดและชอบนั้น.

28แต่ถ้ามีคนใดมาบอกท่านว่า, “ของนี้เขาบูชารูปเคารพแล้ว,” ท่านอย่ากิน, เพราะเห็นแก่คนที่บอกนั้น และเพราะเกี่ยวกับใจวินิจฉัยผิดและชอบของเขาด้วย. (ซึ่งข้าพเจ้าว่าใจวินิจฉัยผิดและชอบนั้น),

29ข้าพเจ้ามิได้กล่าวถึงใจวินิจฉัยผิดและชอบของท่าน, แต่กล่าวถึงใจวินิจฉัยผิดและชอบของคนที่บอกนั้น เพราะถ้าใจวินิจฉัยผิดและชอบของข้าพเจ้าเองไม่ตำหนิข้าพเจ้าแล้ว, เป็นไฉนใจวินิจฉัยผิดและชอบของผู้อื่นจะมาขัดขวางความอิสสระของข้าพเจ้าเล่า?

30ถ้าข้าพเจ้ารับประทานด้วยขอบพระคุณ, เป็นไฉนเขาจะติเตียนข้าพเจ้าเพราะสิ่งนั้นที่ข้าพเจ้าได้ขอบพระคุณแล้วเล่า?

31เหตุฉะนั้นถ้าท่านทั้งหลายจะกินจะดื่มก็ดี, หรือจะทำประการใดก็ดี, จงกระทำทุกสิ่งให้เป็นที่ถวายเกียรติยศแก่พระเจ้า.

32อย่าเป็นต้นเหตุให้พวกยูดาย หรือพวกต่างประเทศ หรือคริสตจักรของพระเจ้าหลงผิด

33เช่นข้าพเจ้าได้กระทำทุกสิ่งให้เป็นที่พอใจแก่คนทั้งปวง, มิได้เห็นแต่ประโยชน์ของตัวเอง, แต่เห็นแก่ประโยชน์ของคนทั้งหลาย, เพื่อเขาจะรอดได้.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →