1 Corinthians 9

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1ข้าพเจ้ามิได้มีอิสสระหรือ ข้าพเจ้ามิได้เป็นอัครสาวกหรือ ข้าพเจ้ามิได้เห็นพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราหรือ ท่านทั้งหลายมิได้เป็นผลแห่งการของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราหรือ

2แม้ว่าข้าพเจ้ามิได้เป็นอัครสาวกมายังคนอื่น, ข้าพเจ้าก็เป็นอัครสาวกมายังท่านทั้งหลายโดยแท้ ด้วยว่าตราตำแหน่งอัครสาวกของข้าพเจ้านั้นก็คือท่านทั้งหลายผู้เชื่อถือในองค์พระผู้เป็นเจ้า

3ถ้าผู้ใดตำหนิหาความผิดของข้าพเจ้าในข้อนี้, ข้าพเจ้าขอแก้ตัวว่า,

4ข้าพเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะกินและดื่มหรือ

5ข้าพเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะพาภรรยาซึ่งเป็นคริสเตียนไปไหนๆ ด้วยกันเหมือนอย่างพวกอัครสาวกอื่นๆ และพี่น้องทั้งหลายขององค์พระผู้เป็นเจ้าและเกฟาหรือ

6ฉะเพาะข้าพเจ้าและบาระนาบาไม่มีสิทธิ์ที่จะเลิกอาชีพซึ่งกระทำอยู่นี้เสียหรือ

7ทหารผู้ใดที่ไปในการศึกสงคราม, และต้องกินสะเบียงอาหารของตัวเอง? หรือผู้ใดได้ทำสวนปลูกต้นองุ่น, และมิได้กินผลองุ่นจากสวนนั้น? หรือผู้ใดได้เลี้ยงฝูงสัตว์และมิได้กินน้ำนมจากสัตว์ฝูงนั้น,

8ซึ่งกล่าวอย่างนี้ข้าพเจ้ากล่าวตามประเพณีนิยมของมนุษย์หรือ พระบัญญัติมิได้กล่าวอย่างนี้เหมือนกันหรือ

9เพราะว่าในบัญญัติของโมเซมีคำเขียนไว้ว่า, อย่าเอาตะกร้าสวมปิดปากวัวที่นวดข้าว. พระเจ้าได้ตรัสเช่นนั้นเพื่อบำรุงรักษาวัวหรือ

10หรือพระองค์ได้ตรัสเพื่อประโยชน์ของเราทั้งหลาย? แท้จริงคำนั้นท่านเขียนไว้เพื่อประโยชน์ของเราทั้งหลายให้คนที่ไถนาไถด้วยความหวังใจ, แล้วให้คนที่นวดข้าวนวดด้วยความหวังใจว่าจะได้ประโยชน์ตามที่เขาหวัง.

11ถ้าเราได้หว่านของสำหรับวิญญาณให้ท่านทั้งหลาย, แล้วเราจะเกี่ยวแต่ของสำหรับเนื้อหนังจากท่านนั้น,

12จะเป็นการใหญ่โตมากมายไปหรือ ถ้าคนอื่นมีสิทธิ์ที่จะรับประโยชน์จากท่านทั้งหลาย, เราไม่สมควรมีสิทธิ์ที่จะได้รับยิ่งกว่านั้นดอกหรือ ถึงกระนั้นเรามิได้ใช้สิทธิ์นี้เลยแต่เรายอมทนทุกข์ยากสารพัตร, เกรงว่าเราจะเป็นเหตุขัดขวางกิตติคุณของพระคริสต์

13ท่านทั้งหลายไม่รู้หรือว่า คนเหล่านั้นที่ปรนนิบัติในโบสถ์ก็กินของถวายสำหรับโบสถ์, และคนปรนนิบัติที่แท่นบูชาก็รับส่วนแบ่งของเครื่องบูชานั้น

14เช่นนั้นแหละองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสไว้ว่า คนเหล่านั้นที่ประกาศกิตติคุณจงเลี้ยงชีพด้วยกิตติคุณนั้น

15แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ใช้สิทธิ์เหล่านี้เลย และข้าพเจ้าได้เขียนคำเหล่านี้มิไช่เพื่อจะให้เขากระทำอย่างนั้นแก่ข้าพเจ้า ด้วยว่าข้าพเจ้ายอมตายเสียดีกว่าที่จะให้คนใดทำลายเกียรติอันนี้ของข้าพเจ้า.

16เพราะที่ข้าพเจ้าประกาศกิตติคุณนั้น, ข้าพเจ้าไม่มีอะไรที่จะอวดได้ เพราะว่าเป็นการจำเป็นซึ่งข้าพเจ้าจะประกาศกิตติคุณนั้น ถ้าข้าพเจ้ามิได้ประกาศ, วิบัติจะเกิดแก่ข้าพเจ้า.

17ถ้าข้าพเจ้าประกาศด้วยความเต็มใจ, ข้าพเจ้าก็จะได้บำเหน็จ หากขืนใจทำการประกาศนั้น, ก็ยังเป็นการที่ทรงมอบไว้ให้ข้าพเจ้ากระทำ.

18แล้วอะไรเล่าจะเป็นบำเหน็จของข้าพเจ้า? คือเมื่อข้าพเจ้าประกาศกิตติคุณ, ข้าพเจ้าได้ประกาศโดยไม่คิดเอาค่าเหนื่อย, เพื่อจะไม่ได้ใช้สิทธิ์ในกิตติคุณนั้นให้เต็มที่

19เพราะว่าถึงแม้ข้าพเจ้ามิได้อยู่ในบังคับผู้หนึ่งผู้ใด, ข้าพเจ้าก็ยังยอมตัวเป็นทาสรับใช้คนทั้งปวง, เพื่อจะได้คนเป็นศิษย์มากยิ่งขึ้น.

20เมื่อข้าพเจ้าสอนพวกยูดาย, ข้าพเจ้าก็ทำตัวเหมือนคนยูดาย, เพื่อจะได้พวกยูดายเป็นศิษย์ เมื่อข้าพเจ้าสอนพวกที่อยู่ใต้บัญญัติ, ข้าพเจ้าก็ทำตัวเหมือนคนอยู่ใต้บัญญัติ, เพื่อจะได้คนที่อยู่ใต้บัญญัตินั้นมาเป็นศิษย์

21เมื่อข้าพเจ้าสอนคนที่อยู่นอกบัญญัติ, ข้าพเจ้าก็ทำตัวเหมือนคนที่อยู่นอกบัญญัติ, เพื่อจะได้คนที่อยู่นอกบัญญัตินั้นมาเป็นศิษย์ แต่ข้าพเจ้ามิได้อยู่นอกพระบัญญัติของพระเจ้า, แต่ได้อยู่ใต้พระบัญญัติแห่งพระคริสต์.

22เมื่อข้าพเจ้าสอนคนที่อ่อนแอ, ข้าพเจ้าก็ทำตัวเหมือนคนที่อ่อนแอ, เพื่อจะได้คนอ่อนแอ, ข้าพเจ้ายอมเป็นคนทุกชะนิดเพราะเห็นแก่คนทั้งปวง, เพื่อจะช่วยเขาให้รอดได้บ้าง.

23ข้าพเจ้าทำอย่างนี้เพราะเห็นแก่กิตติคุณ, เพื่อข้าพเจ้าจะได้เข้าส่วนกับท่านทั้งหลายในกิตติคุณนั้น

24ท่านทั้งหลายไม่รู้หรือว่า คนเหล่านั้นที่วิ่งแข่งกันก็วิ่งด้วยกันทุกคน, แต่คนที่ได้รับรางวัลมีแค่คนเดียว? เหตุฉะนั้นจงวิ่งเอารางวัลให้ได้.

25ฝ่ายทุกคนที่แข่งขันกันเพื่อเอาชะนะก็ระวังรักษาตัวทุกอย่าง. ฝ่ายเขากระทำอย่างนั้นเพื่อจะได้มงกุฎใบไม้ที่จะร่วงโรยเสียได้ แต่เราจะได้มงกุฎที่ไม่รู้ร่วงโรยเลย.

26เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงวิ่งแข่งโดยหวังชะนะเป็นแน่ ข้าพเจ้าต่อสู้ไม่เหมือนนักมวยที่ชกลม

27แต่ข้าพเจ้าระงับความปรารถนาฝ่ายเนื้อหนังให้อยู่ได้บังคับ, กลัวว่าเมื่อข้าพเจ้าได้ประกาศกิตติคุณแก่คนอื่นแล้ว. ตัวข้าพเจ้าเองจะเลยเป็นคนที่พระเจ้าทรงใช้การไม่ได้

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →