1 Corinthians 13

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1แม้ข้าพเจ้าพูดภาษาแปลกๆ ได้, เป็นภาษามนุษย์ก็ดี, เป็นภาษาทูตสวรรค์ก็ดี. แต่ไม่มีความรัก. ข้าพเจ้าเป็นเหมือนฉาบหรือฉิ่งที่กำลังส่งเสียง.

2แม้ข้าพเจ้าจะพยากรได้, และเข้าใจในข้อลับลึกทั้งปวง. และมีความรู้ทั้งสิ้น. และมีความเชื่อมากยิ่งที่สุดพอจะยกภูเขาไปได้, แต่ไม่มีความรัก, ข้าพเจ้าก็ไม่มีค่าอะไรเลย.

3แม้ข้าพเจ้าจะบริจจาคของสารพัตรเพื่อเลี้ยงคนจน. หรือยอมเอาตัวเพาไฟเสีย. แต่ไม่มีความรัก, จะหาเป็นประโยชนแก่ข้าพเจ้าไม่.

4ความรักนั้นก็อดทนนาน, และกระทำคุณให้ ความรักไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่จองหอง,

5ไม่ได้กระทำสิ่งอันเป็นที่น่าอายกะดาก, ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว, ไม่มีใจหงุดหงิด, ไม่ช่างจดจำความผิด,

6ไม่ยินดีในการประพฤติผิด แต่มีความยินดีในการประพฤติชอบ

7ไม่แคะไค้คุ้ยเขี่ยความผิดของเขา, และเชื่อในส่วนดีของเขาอยู่เสมอ, และมีความหวังอยู่เสมอ, และเพียรทนเอาทุกอย่าง

8ความรักนั้นจะศูนย์ไปก็หามิได้ แม้จะมีคำพยากรณ์ก็จะเสื่อมศูนย์ไป, แม้จะพูดภาษาแปลกๆ ได้ การพูดภาษานั้นก็จะมีเวลาเลิกกัน, แม้มีวิชชาความรู้ก็มีวันเสื่อมทรามไป.

9เพราะที่เรารู้นั้นก็รู้แต่ส่วนหนึ่ง, และที่เราพยากรนั้นก็พยากรแต่ส่วนหนึ่ง

10แต่เมื่อถึงความสำเร็จเสร็จครบ, ความบกพร่องนั้นก็จะเสื่อมศูนย์ไป,

11เมื่อข้าพเจ้ายังเป็นเด็ก ข้าพเจ้าได้พูดอย่างเด็ก, ได้คิดอย่างเด็ก, ได้ใคร่ครวญหาเหตุผลอย่างเด็ก แต่ครั้นข้าพเจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว, ข้าพเจ้าจึงเลิกธรรมเนียมอย่างเด็กเสีย.

12เพราะว่าบัดนี้เราทั้งหลายยังเห็นมัวๆ เหมือนดูในกะจก, แต่เวลานั้นจะได้เห็นหน้ากันชัดเจน เดี๋ยวนี้ข้าพเจ้ารู้แต่ส่วนหนึ่ง, เวลานั้นข้าพเจ้าจะรู้อะไรๆ หมดเหมือนพระองค์ทรงรู้จักข้าพเจ้า.

13ดังนั้นยังตั้งอยู่สามสิ่ง คือความเชื่อ, ความหวังใจ, และความรัก แต่ความรักนั้นเป็นใหญ่

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →