1 Corinthians 3

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1พี่น้องทั้งหลายข้าพเจ้าจะพูดกับท่านทั้งหลายเหมือนพูดกับผู้ที่อยู่ฝ่ายวิญญาณจิตต์แล้วไม่ได้, แต่ต้องพูดกับท่านทั้งหลายเหมือนผู้ที่อยู่ฝ่ายเนื้อหนัง, คือเหมือนท่านเป็นทารกในพระคริสต์.

2ข้าพเจ้าได้เลี้ยงท่านทั้งหลายด้วยนํ้านมมิใช่ด้วยอาหารแข็ง เพราะว่าเมื่อก่อนนั้นท่านยังไม่สามารถรับ ถึงแม้เดี๋ยวนี้ท่านก็ยังไม่สามารถ

3ด้วยว่าท่านทั้งหลายยังอยู่ฝ่ายเนื้อหนังเพราะว่าเมื่อยังอิจฉากัน, ขัดเคืองใจกัน, ท่านไม่ได้อยู่ฝ่ายเนื้อหนังหรือ และไม่ได้ประพฤติตามมนุษย์ธรรมดาดอกหรือ

4เพราะเมื่อคนหนึ่งว่า, “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์ของเปาโล” และอีกคนว่า, “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์ของอะโปโล,” ท่านทั้งหลายมิใช่มนุษย์ธรรมดาหรือ

5อะโปโลคือผู้ใด? เปาโลคือผู้ใด? เขาเป็นผู้รับใช้มาแจ้งให้ท่านทั้งหลายเชื่อ ตามซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงโปรดประทานแก่ทุกคน?

6ข้าพเจ้าได้ปลูกไว้, อะโปโลได้รดนํ้า แต่พระเจ้าได้ทรงบันดาลให้เกิดผล.

7เพราะฉะนั้นคนที่ปลูกก็ดี, คนที่รดน้ำก็ดี, ไม่เป็นคนสำคัญอะไร แต่พระเจ้าต่างหากซึ่งทรงโปรดให้เกิดผล.

8คนที่ปลูกและคนที่รดนํ้าก็อยู่จำพวกเดียวกัน, แต่ทุกคนก็จะได้บำเหน็จของตนเองตามการที่ตนได้กระทำไว้นั้น.

9เพราะว่าเราทั้งหลายเป็นผู้ร่วมทำการด้วยกันกับพระเจ้า ท่านทั้งหลายเป็นไร่นาของพระเจ้า, และเป็นตึกที่พระองค์ทรงสร้าง

10ตามพระคุณซึ่งพระเจ้าได้ทรงโปรดประทานแก่ข้าพเจ้า, ข้าพเจ้าเป็นเหมือนนายช่างชำนาญผู้ได้วางรากลงแล้ว, และคนอื่นก็มาก่อขึ้นบนรากนั้น. แต่ทุกคนจงระวังให้ดีว่าจะก่ออย่างไรขึ้นบนรากนั้น.

11ด้วยว่าผู้ใดจะวางรากชะนิดอื่นอีกไม่ได้. นอกจากที่วางไว้แล้วคือพระเยซูคริสต์.

12และเขาจะเอาทองคำ. เงิน. หรือเพ็ชร์พลอย, หรือจะเอาไม้, หญ้าแห้ง, หรือฟางมาก่อขึ้นบนรากนั้น

13การของทุกคนก็จะได้ปรากฏแจ้ง. ด้วยว่าเวลาวันนั้นจะเห็นได้ชัดเจน. เหตุว่าจะเห็นชัดได้ด้วยไฟ และไฟนั้นจะได้ทดลองดูการของทุกคนว่าเป็นอย่างไร.

14ถ้าการของผู้ใดที่ก่อขึ้นบนรากนั้นทนอยู่ได้. ผู้นั้นจะได้บำเหน็จ.

15ถ้าการของผู้ใดไหม้เสีย. ผู้นั้นก็จะขาดบำเหน็จ แต่ตัวเขาเองจะรอดแต่เหมือนดังรอดจากไฟ

16ท่านทั้งหลายไม่รู้หรือว่าตัวท่านเป็นวิหารของพระเจ้า, และพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่ในตัวท่าน?

17ถ้าผู้ใดทำลายวิหารของพระเจ้า. พระเจ้าจะทรงทำลายผู้นั้น ด้วยวิหารของพระเจ้าเป็นที่บริสุทธิ์. และท่านทั้งหลายเป็นวิหารนั้น

18อย่าให้ผู้ใดหลอกลวงตัวเอง. ถ้าผู้ใดในพวกท่านคิดว่าตัวเป็นคนมีปัญญาในสมัยนี้. จงให้ผู้นั้นยอมเป็นคนโง่จึงจะเป็นคนมีปัญญาได้.

19เพราะว่าปัญญาของโลกนี้เป็นอปัญญาฉะเพาะพระเจ้า. ด้วยมีคำเขียนไว้แล้วว่า, พระองค์ได้ทรงจับคนมีปัญญาด้วยอุบายของเขาเอง

20และมีคำเขียนไว้แล้วอีกว่า, พระเจ้าได้ทรงทราบความคิดของคนมีปัญญาว่าเป็นการไร้ประโยชน์.

21เหตุฉะนั้นอย่าให้ผู้ใดยกมนุษย์ขึ้นอวด. ด้วยว่าสิ่งสารพัตรเป็นของๆ ท่านทั้งหลาย

22ถึงแม้จะเป็นเปาโล, หรืออะโปโล. หรือเปโตร, หรือโลกนี้, หรือชีวิต. หรือความตาย. หรือสิ่งในปัจจุบันนี้. หรือสิ่งในอนาคต, สิ่งสารพัตรนั้นเป็นของๆ ท่านทั้งหลาย

23และท่านทั้งหลายเป็นของๆ พระคริสต์ และพระคริสต์เป็นของๆ พระเจ้า

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →