Joshua 9

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1เมื่อบรรดากษัตริย์ที่อยู่ริมฝั่งยาระเดนฟากข้างโน้น, กับที่อยู่ตามเมืองเนินเขา, และตามที่ราบก็ดี, และที่อยู่ในที่ริมแดนตลอดฝั่งทะเลใหญ่ตรงเขาละบาโนนข้าม, คือชาติเฮธ, ชาติอะโมรี, และชาวคะนาอัน, กับชาติฟะรีซี, ชาตฮีวี, และชาติยาบูศ, ได้ยินข่าวนี้;

2จึงพร้อมใจกันยกกองทัพมาต่อสู้กับยะโฮซูอะ, แลพวกยิศราเอล

3แต่เมื่อชาวเมืองฆิบโอนได้ยินข่าวซึ่งยะโฮซูอะได้กระทำแก่เมืองยะริโฮและเมืองฮาย,

4เขาจึงคิดกลอุบาย, ทำเหมือนเป็นราชทูต, คือเอากระสอบเก่าบรรทุกลา, กับถุงหนังใส่น้ำองุ่น, ที่เก่าที่ขาด, และปะไว้;

5ใส่รองเท้าเก่าที่ปะ, สรวมเสื้อเก่าที่ขาด; ส่วนเสบียงอาหารก็เอาที่แห้งที่ราขึ้นหมด.

6เขาจึงมาหายะโฮซูอะที่ค่าย ณ ฆีละฆาล, บอกท่านกับผู้เฒ่าแก่แห่งพวกยิศราเอลว่า, พวกข้าพเจ้ามาแต่เมืองไกล; ขอทำไมตรีกับพวกข้าพเจ้าเถิด.

7พวกยิศราเอลจึงตอบพวกฮีวีว่า, ท่านทั้งหลายอาศัยอยู่กลางเขตต์แดนเรากระมัง? เราจะทำไมตรีกันอย่างไรได้?

8เขาจึงกล่าวแก่ยะโฮซูอะกับข้าพเจ้าเป็นทาสของท่าน, ฝ่ายยะโฮซูอะจึงถามเขาว่า, ท่านทั้งหลายคือผู้ใด? มาแต่ไหน?

9เขาตอบว่า, ข้าพเจ้ามาแต่เมืองไกลนั้นด้วยเห็นแก่พระนามแห่งยะโฮวาพระเจ้าของท่าน: เพราะข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์แห่งพระองค์. และสรรพสิ่งซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำมาแล้วในเมืองอายฆุบโตนั้น,

10กับบรรดาการพระองค์ทรงกระทำแก่กษัตริย์อะโมรีทั้งสององค์ซึ่งอยู่ข้างแม่น้ำยาระเดนฟากข้างโน้น, คือซีโฮนกษัตริย์เฮ็ศโบน, และโอฆกษัตริย์บาซานซึ่งอยู่ที่อัศธะโรธ.

11เหตุฉะนี้, ผู้เฒ่าผู้แก่กับบรรดาชาวเมืองข้าพเจ้า, กล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า, จงจัดเสบียงอาหารสำหรับเดินทางไปหาพวกท่าน, ให้กล่าวว่า, พวกข้าพเจ้าเป็นทาสของท่าน: ขอจงทำไมตรีกับพวกข้าพเจ้าเถิด.

12ขนมนี้เป็นเสบียงพวกข้าพเจ้าเอามาจากบ้านยังร้อนอยู่: ในวันเมื่อพวกข้าพเจ้าเดินทางมาหาท่าน, แต่ดูเถิด, เดี๋ยวนี้ก็แห้งไป, ราขึ้นไปเสียแล้ว:

13อนึ่งถุงหนึ่งบรรจุน้ำองุ่นนี้, เมื่อพวกข้าพเจ้าเติมน้ำองุ่น, ก็ยังใหม่; แต่ดูเถิด, ก็ขาดเสียแล้ว, เสื้อผ้าและรองเท้าของพวกข้าพเจ้านี้เก่าหมดเพราะเหตุระยะทางไกลนั้น.

14ฝ่ายชนทั้งปวงก็รับเสบียงอาหารเหล่านั้นไว้, แต่หาได้ทูลขอพระดำรัสแห่งพระยะโฮวาไม่

15ยะโฮซูอะก็ได้ทำสัตย์สัญญากับเขาว่า, จะให้รอดชีวิตเป็นไมตรีกัน: และผู้หัวหน้าในพวกยิศราเอลก็ได้ให้คำสาบานไว้กับเขา.

16ครั้นทำไมตรีล่วงมาได้สามวันแล้ว, พวกยิศราเอลได้ยินข่าวว่า, พวกนั้นเป็นชาวเมืองอยู่ใกล้เคียงกัน.

17พวกยิศราเอลจึงยกกองทัพไป, วันที่สามก็ได้บันลุถึงเมืองเขาเมืองเหล่านั้น. คือคิบโอนหนึ่ง, กะฟีราหนึ่ง, บะเยโรธหนึ่ง, และคีระยัธยะอาริมหนึ่ง.

18แต่พวกยิศราเอลหาได้ตีเขาไม่, ด้วยผู้หัวหน้าของตนได้สาบานไว้โดยพระนามพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งพวกยิศราเอลแล้ว. แต่ชนทั้งปวงพากันบ่นต่อผู้หัวหน้าเหล่านั้น.

19ฝ่ายผู้หัวหน้าจึงตอบแก่พลไพร่ทั้งปวงว่า, ข้าพเจ้าได้ทำสัตย์สาบานไว้กับเขาแล้ว โดยพระนามพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งพวกยิศราเอล: เหตุฉะนี้ ข้าพเจ้าจะทำอันตรายแก่เขาไม่ได้.

20ข้าพเจ้าจะกระทำแก่เขาเช่นนี้; คือว่าจะให้เขารอดชีวิต, เกลือกว่าจะมีความพิโรธต่อข้าพเจ้า, เพราะคำสัตย์สาบานนั้น ซึ่งข้าพเจ้าได้กระทำไว้แก่เขาแล้ว.

21ผู้หัวหน้ากล่าวว่า, จงให้เขารอดชีวิตเถิด; เขาจะได้เป็นผู้ตัดฟืนและตักน้ำแก่พวกยิศราเอล; ตามที่ผู้หัวหน้าได้พูดไว้กับเขาแล้ว.

22ยะโฮซูอะก็เรียกพวกนั้นมา, แล้วบอกว่า, เหตุไฉนเจ้าทั้งหลายจึงมาล่อลวงเราว่า, อาศัยอยู่ห่างไกลกันมาก; อันที่จริงเจ้าอาศัยอยู่กลางเขตต์ของเรา?

23เจ้าถูกแช่งสาปแล้ว, ในพวกเจ้าจะไม่มีใครพ้นเป็นทาสตัดฟืนตักน้ำสำหรับพลับพลาแห่งพระเจ้าเลย.

24เขาจึงตอบแก่ยะโฮซูอะว่า, เพราะเหตุพวกข้าพเจ้าทราบแน่ว่า, พระยะโฮวาพระเจ้าของท่านรับสั่งแก่โมเซผู้รับใช้แห่งพระองค์ให้มอบเเผ่นดินแก่ท่านทั้งสิ้น, ทั้งให้ผลาญบรรดาชาวแผ่นดินต่อหน้าท่าน, เหตุฉะนั้นพวกข้าพเจ้าจึงได้กระทำการอย่างนี้, เพราะวิตกกลัวท่านทั้งหลายจะทำอันตรายแก่ชีวิตของข้าพเจ้า.

25แต่เดี๋ยวนี้, พวกข้าพเจ้าอยู่ในมือของท่าน, จงกระทำแก่พวกข้าพเจ้า. แล้วแต่ท่านจะเห็นสมควร, เห็นชอบเถิด.

26ยะโฮซูอะจึงกระทำเช่นนั้น, ให้เขารอดพ้นจากมือพวกยิศราเอล, ไม่ยอมให้ประหารชีวิตเสีย.

27เวลานั้นยะโฮซูอะได้ตั้งเขาให้เป็นผู้ตัดฟืนและตักน้ำสำหรับพวกยิศราเอล, และสำหรับแท่นแห่งพระยะโฮวาในตำบลใดๆ ซึ่งพระองค์จะทรงเลือกจนถึงทุกวันนี้

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →