2 Samuel 1

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

Jump to: Chapter 2 →

1หลังจากซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว ดาวิดกลับมาจากการโค่นล้มชาวอามาเลขและพักอยู่ที่เมืองศิกลากได้สองวัน

2ในวันที่สาม มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าขาดวิ่น และฝุ่นเต็มศีรษะ เขามาหมอบลงที่พื้นดินตรงหน้าดาวิดเพื่อแสดงความเคารพ

3ดาวิดถามว่า “เจ้ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าหนีมาจากค่ายของชาวอิสราเอล”

4ดาวิดถามว่า “เกิดอะไรขึ้น บอกข้าสิ” เขาตอบว่า “ทหารของพวกเราเตลิดหนี หลายคนถูกฆ่าตาย ซาอูลและโยนาธานลูกชายสิ้นชีวิตแล้ว”

5ดาวิดจึงถามชายหนุ่มที่มาส่งข่าวว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซาอูลและโยนาธานลูกชายสิ้นชีวิตแล้ว”

6เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่บนภูเขากิลโบอา เห็นซาอูลโถมตัวลงให้หอกแทงตัวเอง โดยมีรถม้าศึกของศัตรูไล่ประชิดเข้ามา

7เมื่อซาอูลเห็นข้าพเจ้า ก็ร้องเรียกให้เข้าไปหา แล้วข้าพเจ้าถามว่า ‘จะให้ข้าพเจ้าทำสิ่งใด’

8เขาถามว่า ‘เจ้าเป็นใคร’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นชาวอามาเลข’

9เขาจึงพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘มายืนตรงนี้และฆ่าข้าให้ตาย! ข้าใกล้จะตายแล้ว แต่ก็ไม่ตายเสียที’

10ดังนั้นข้าพเจ้าจึงไปยืนข้างเขาและฆ่าเขา เพราะเห็นว่ายังไงเขาก็จะไม่รอดแน่ๆ แล้วข้าพเจ้าก็เอามงกุฎบนศีรษะกับกำไรทองคำรัดแขนมาให้ท่านผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า”

11แล้วดาวิดกับพรรคพวกทั้งหมดจึงฉีกเสื้อผ้าของตน

12พวกเขาพากันไว้ทุกข์ ร่ำไห้ และถืออดอาหารจนถึงเวลาเย็น เพื่อไว้อาลัยแด่ซาอูล และโยนาธานลูกชาย และเพื่อกองทัพของพระยาห์เวห์และชนชาติอิสราเอลซึ่งสิ้นชีวิตด้วยคมดาบ

13ดาวิดพูดกับชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกคนต่างชาติชาวอามาเลข”

14ดาวิดถามว่า “ทำไมเจ้าจึงกล้าทำลายผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้”

15แล้วดาวิดสั่งคนของตนว่า “เอาเขาไปฆ่าเสีย!” คนของดาวิดก็ฆ่าเขา

16เพราะดาวิดได้กล่าวแล้วว่า “โลหิตก็ตกอยู่บนศีรษะของเจ้าเอง ปากของเจ้าเองก็เป็นพยานต่อต้านเจ้าเมื่อเจ้าพูดว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้’ ”

17แล้วดาวิดคร่ำครวญไว้อาลัยแด่กษัตริย์ซาอูลกับโยนาธานลูกชาย

18และสั่งให้สอนบทคร่ำครวญนี้แก่ประชาชนยูดาห์ (บันทึกไว้ในหนังสือแห่งยาชาร์) ความว่า

19“ละมั่ง นอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้าคนอิสราเอล วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้วหนอ!

20อย่าแจ้งข่าวนี้ในเมืองกัท อย่าประกาศข่าวนี้ตามถนนหนทางในอัชเคโลน หาไม่แล้วบุตรีแห่งฟีลิสเตียจะกระหยิ่มยิ้มย่อง หาไม่แล้วเหล่าบุตรีของผู้ที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะลิงโลดยินดี

21ภูเขาแห่งกิลโบอา ขออย่าให้เจ้าได้รับฝนหรือหยาดน้ำค้าง ขออย่าให้ฝนตกลงมาบนที่นาขั้นบันไดของเจ้า เพราะที่นั่นโล่ของผู้เกรียงไกรถูกดูหมิ่น โล่ของซาอูลไม่ได้ชโลมด้วยน้ำมันอีกแล้ว

22ธนูของโยนาธานดื่มเลือดไม่หยุด และกินเนื้อของผู้มีกำลัง ดาบของซาอูล ไม่กลับมาเปล่า

23ซาอูลและโยนาธาน ยามอยู่เป็นที่รักและน่าชื่นชม ยามสิ้นไม่พรากจากกัน พวกเขาว่องไวกว่านกอินทรี แข็งแกร่งกว่าราชสีห์

24เหล่าบุตรีของคนอิสราเอล จงร่ำไห้ให้กับซาอูล ผู้แต่งกายให้เธอด้วยอาภรณ์สีแดงเข้มและสิ่งงดงาม และตกแต่งอาภรณ์ของเธอด้วยเครื่องประดับทองคำ

25วีรชนแกล้วกล้าล้มลงกลางสมรภูมิ! โยนาธานนอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้า

26โยนาธาน พี่น้องของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าอาลัยถึงท่าน ท่านเป็นที่รักยิ่งของข้าพเจ้า ความรักที่ท่านมีต่อข้าพเจ้านั้นล้ำเลิศ ล้ำเลิศยิ่งกว่าความรักของสตรี

27วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้ว! อาวุธยุทโธปกรณ์ก็พินาศไป!”

Jump to: Chapter 2 →