2 Samuel 7

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1หลังจากกษัตริย์ดาวิดเข้าไปในวัง และพระยาห์เวห์ให้การพักสงบจากศัตรูรอบด้านแล้ว

2ดาวิดพูดกับผู้เผยพระวจนะนาธันว่า “ดูเถิด ข้าพเจ้าอยู่ในบ้านทำจากไม้สนซีดาร์ ในขณะที่หีบพันธสัญญาของพระเจ้ายังคงอยู่ในเต็นท์”

3นาธันตอบกษัตริย์ว่า “ขอทำตามความคิดของท่านเถิดเพราะพระยาห์เวห์อยู่กับท่าน”

4แต่ในคืนนั้น มีถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงนาธันความว่า

5“จงไปบอกดาวิดผู้รับใช้ของเราว่า ‘พระยาห์เวห์พูดดังนี้ว่า เจ้าจะเป็นผู้สร้างบ้านให้เราอยู่หรือ

6เราไม่เคยอยู่ในบ้านเลยนับตั้งแต่เรานำชาวอิสราเอลออกมาจากอียิปต์จวบจนทุกวันนี้ เราย้ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งโดยมีเต็นท์เป็นที่พำนัก

7ไม่ว่าเราไปที่ไหนกับชาวอิสราเอลทั้งหมด เราเคยออกปากกับผู้มีอำนาจปกครองคนใดซึ่งเราสั่งให้เลี้ยงดูประชาชนอิสราเอลของเราหรือว่า “ทำไมไม่สร้างบ้านด้วยไม้สนซีดาร์ให้เรา” ’

8บัดนี้จงบอกดาวิดผู้รับใช้ของเราว่าพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์พูดว่า ‘เราพาเจ้าออกมาจากทุ่งหญ้า จากการดูแลฝูงแกะและแต่งตั้งเจ้าให้ปกครองประชาชนอิสราเอลของเรา

9เราอยู่กับเจ้าไม่ว่าเจ้าไปที่ไหน และเราทำลายศัตรูทั้งปวงของเจ้าออกไปให้พ้นหน้าเจ้า บัดนี้เราจะทำให้นามของเจ้ายิ่งใหญ่เหมือนนามบุคคลสำคัญทั้งหลายของโลก

10และเราจัดเตรียมที่แห่งหนึ่งให้ประชาชนอิสราเอลของเราตั้งรกราก เพื่อเขาจะมีบ้านเรือนเป็นของตนเองและไม่ต้องถูกรบกวนอีก คนชั่วจะไม่มาข่มเหงรังแกพวกเขาอย่างที่เคยทำอีกต่อไป

11และเป็นอย่างนั้นเรื่อยมานับตั้งแต่เราได้ตั้งผู้นำทั้งหลาย ให้ปกครองประชาชนอิสราเอล เราจะให้เจ้าพักสงบจากศัตรูทั้งปวงอีกด้วย’ ‘พระยาห์เวห์ประกาศต่อเจ้าว่า พระยาห์เวห์เองจะสถาปนาครอบครัวหนึ่งสำหรับเจ้า

12เมื่อเจ้าหมดอายุขัยและพักสงบอยู่กับบรรพบุรุษของเจ้าแล้ว เราจะตั้งลูกชายคนหนึ่งของเจ้าขึ้นปกครองต่อจากเจ้า เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าเอง เราจะสถาปนาอาณาจักรของเขา

13เขาจะเป็นผู้สร้างบ้านเพื่อนามของเรา และเราจะสถาปนาบัลลังก์แห่งอาณาจักรของเขาตลอดกาล

14เราจะเป็นพ่อของเขาและเขาจะเป็นลูกชายของเรา เมื่อเขาทำผิด เราจะใช้มนุษย์เป็นไม้เรียวลงโทษเขา โดยให้มนุษย์เฆี่ยนตีเขา

15แต่ความรักมั่นคงของเราจะไม่พรากไปจากเขา ไม่เหมือนที่เราพรากเอาไปจากซาอูลผู้ซึ่งเราถอดถอนออกไปต่อหน้าเจ้า

16ครอบครัวและอาณาจักรของเจ้าจะดำรงอยู่ตลอดไปต่อหน้าเรา บัลลังก์ของเจ้าจะยั่งยืนเป็นนิตย์’ ”

17นาธันจึงรายงานถ้อยคำทั้งสิ้นที่พระเจ้าเปิดเผยนี้ให้ดาวิดทราบ

18จากนั้นกษัตริย์ดาวิดจึงเข้าไปนั่งต่อหน้าพระยาห์เวห์และพูดว่า “พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต ข้าพเจ้าเป็นผู้ใดเล่า ครอบครัวของข้าพเจ้าเป็นใครหนอ พระองค์จึงนำข้าพเจ้ามาไกลถึงเพียงนี้

19และไม่เพียงเท่านี้ พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต พระองค์ยังพูดถึงอนาคตของครอบครัวผู้รับใช้ของพระองค์ พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต ข้อบังคับนี้มีไว้เพื่อมนุษย์เท่านั้น

20ดาวิดจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ได้ เพราะพระองค์รู้จักผู้รับใช้ของพระองค์ พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต

21พระองค์ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่นี้และให้เป็นที่ประจักษ์แก่ผู้รับใช้เพราะเห็นแก่พระวจนะของพระองค์ และตามความประสงค์ของพระองค์

22พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต พระองค์ยิ่งใหญ่นัก! เท่าที่พวกเราได้ยินมากับหู ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนพระองค์ ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์

23และมีชนชาติใดเล่าทั่วพิภพที่เสมอเหมือนประชาชนอิสราเอลของพระองค์ ที่พระเจ้ามาไถ่เขาในฐานะประชาชนเพื่อพระองค์เอง และเพื่อนำเกียรติยศมาสู่นามของพระองค์ และกระทำการอัศจรรย์อันยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม โดยขับไล่ชนชาติต่างๆ กับพระของพวกเขาออกไปให้พ้นหน้าประชาชนของพระองค์ซึ่งพระองค์ไถ่ออกจากอียิปต์

24พระองค์ตั้งประชาชนอิสราเอลเป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์เองตลอดนิรันดร์ และพระองค์คือพระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของพวกเขา

25และบัดนี้ พระเจ้าพระยาห์เวห์ ขอรักษาคำสัญญาที่พระองค์ให้ไว้เกี่ยวกับผู้รับใช้และครอบครัวของเขาตลอดไป ขอทำตามที่พระองค์สัญญาเถิด

26เพื่อนามของพระองค์จะยิ่งใหญ่นิรันดร แล้วคนทั้งหลายจะกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์คือพระเจ้าปกครองเหนือคนอิสราเอล!’ และครอบครัวดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์จะได้รับการสถาปนาไว้ต่อหน้าต่อตาพระองค์

27พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าของคนอิสราเอล พระองค์ได้เปิดเผยสิ่งนี้แก่ผู้รับใช้ของพระองค์ และพูดว่า ‘เราจะสร้างครอบครัวหนึ่งเพื่อเจ้า’ ดังนั้นผู้รับใช้ของพระองค์จึงกล้าอธิษฐานเช่นนี้

28พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต พระองค์เป็นพระเจ้า! พันธสัญญาของพระองค์เชื่อถือได้ และพระองค์สัญญาจะให้สิ่งดีเหล่านี้แก่ผู้รับใช้ของพระองค์

29บัดนี้ขอโปรดอวยพรครอบครัวผู้รับใช้ของพระองค์ให้ยืนยงตลอดไปในสายตาของพระองค์ เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตได้พูดไว้เช่นนั้น ขอให้ครอบครัวผู้รับใช้ของพระองค์ได้รับการอวยพรจากพระองค์ตลอดไปเถิด”

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →