2 Samuel 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1หลังจากนั้นดาวิดถามพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพเจ้าควรกลับไปเมืองใดเมืองหนึ่งในยูดาห์หรือไม่” พระยาห์เวห์พูดว่า “ไปเถิด” ดาวิดถามว่า “ข้าพเจ้าควรไปเมืองใด” พระองค์ตอบว่า “เมืองเฮโบรน”

2ดาวิดจึงไปที่นั่นพร้อมกับภรรยาทั้งสองคน คืออาหิโนอัมแห่งยิสเรเอลกับอาบีกายิลภรรยาม่ายของนาบาลแห่งคารเมล

3ดาวิดได้นำพรรคพวกและครอบครัวของแต่ละคนมาอาศัยที่เมืองเฮโบรนและที่หัวเมืองต่างๆ ด้วย

4ชาวยูดาห์มาที่เฮโบรนและเจิมตั้งดาวิดเป็นกษัตริย์ปกครองเผ่ายูดาห์ เมื่อดาวิดรู้ว่าชาวเมืองยาเบชกิเลอาดได้จัดการฝังศพซาอูล

5จึงส่งผู้ส่งสาส์นไปแจ้งคนเหล่านั้นว่า “ขอพระยาห์เวห์อวยพรท่านทั้งหลายที่ได้สำแดงความกรุณาต่อซาอูลนายของท่าน โดยจัดการฝังศพของเขา

6บัดนี้ขอพระยาห์เวห์สำแดงความกรุณาและความสัตย์ซื่อต่อท่าน ข้าพเจ้าเองก็จะเอื้ออารีต่อท่านเนื่องด้วยการกระทำครั้งนี้ของท่าน

7บัดนี้จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะซาอูลนายของท่านสิ้นชีวิตแล้ว และประชาชนยูดาห์ได้เจิมตั้งข้าพเจ้าขึ้นเป็นกษัตริย์ปกครองพวกเขา”

8ฝ่ายอับเนอร์ลูกชายของเนอร์แม่ทัพของซาอูลได้พาอิชโบเชทลูกชายของซาอูลไปยังเมืองมาหะนาอิม

9และแต่งตั้งให้อิชโบเชทเป็นกษัตริย์ปกครองเหนือกิเลอาด อาชูร์และยิสเรเอล ตลอดจนเอฟราอิม เบนยามิน และทั่วทั้งอิสราเอลด้วย

10อิชโบเชทลูกชายของซาอูลมีอายุสี่สิบปีเมื่อขึ้นเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล เขาปกครองอยู่สองปี แต่เผ่ายูดาห์ยังคงภักดีต่อดาวิด

11ดาวิดเป็นกษัตริย์ปกครองยูดาห์ในเมืองเฮโบรนอยู่เจ็ดปีกับหกเดือน

12อับเนอร์ลูกชายของเนอร์กับคนของอิชโบเชทลูกชายของซาอูลออกจากมาหะนาอิมมายังกิเบโอน

13ฝ่ายโยอาบลูกชายของเศรุยาห์และคนของดาวิดออกมาเผชิญหน้ากับพวกเขาที่สระกิเบโอน โดยอยู่กันคนละฟากของสระ

14อับเนอร์จึงบอกโยอาบว่า “ให้ทหารมาประลองฝีมือกันต่อหน้าพวกเราดีกว่า” โยอาบตอบว่า “ตกลงให้พวกเขาสู้กัน”

15ฉะนั้นฝ่ายเบนยามินและอิชโบเชทลูกชายของซาอูลจึงเลือกทหารมาสิบสองคนและฝ่ายดาวิดก็เลือกสิบสองคนเช่นกัน

16แต่ละฝ่ายจับศีรษะของคู่ต่อสู้และเอาดาบสั้นแทงสีข้างของอีกฝ่าย ต่างก็ล้มตายด้วยกันทั้งคู่ สถานที่แห่งนั้นในกิเบโอนจึงได้ชื่อว่า เฮลขัทฮัสซูริม

17ทั้งสองฝ่ายสู้รบกันอย่างดุเดือดในวันนั้น ผลปรากฏว่าอับเนอร์และชาวอิสราเอลพ่ายแพ้คนของดาวิด

18บุตรทั้งสามของเศรุยาห์คือ โยอาบ อาบีชัย และอาสาเฮลอยู่ที่นั่น อาสาเฮลนั้นฝีเท้าเร็วเหมือนละมั่ง

19เขาวิ่งไล่อับเนอร์โดยไม่หันซ้ายหันขวา

20อับเนอร์เหลียวมาเห็นก็ถามว่า “นั่นเจ้าหรืออาสาเฮล” อาสาเฮลตอบว่า “ใช่ ข้าเอง”

21อับเนอร์เตือนเขาว่า “หันไปทางซ้ายหรือขวาก็ได้ เล่นงานคนอื่นแล้วปลดอาวุธเขาไปดีกว่า” แต่อาสาเฮลไม่ฟัง ยังคงวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ

22อับเนอร์ตะโกนย้ำว่า “อย่าตามมาเลย! จะให้ข้าฆ่าเจ้าทำไม ข้าจะไปสู้หน้าโยอาบพี่ชายของเจ้าได้อย่างไร”

23แต่อาสาเฮลยังคงวิ่งตาม อับเนอร์จึงใช้หอกแทงท้องอาสาเฮลทะลุหลัง เขาล้มลงตายคาที่ ทุกคนซึ่งมาถึงตรงที่อาสาเฮลนอนตายอยู่ก็ตะลึงงัน

24แต่โยอาบกับอาบีชัยไล่ตามอับเนอร์ไป ดวงอาทิตย์เพิ่งลับขอบฟ้า เมื่อเขามาถึงเนินเขาอัมมาห์ใกล้กียาห์ ตามเส้นทางไปสู่ถิ่นทุรกันดารกิเบโอน

25คนเบนยามินวิ่งตามหลังอับเนอร์มาและรวมพลตั้งแถวบนยอดเนินเขา

26อับเนอร์ตะโกนลงไปบอกโยอาบว่า “เราจะต้องเข่นฆ่ากันตลอดไปหรือ ท่านไม่รู้หรือว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างเศร้าโศก อีกนานแค่ไหนเจ้าถึงจะสั่งคนของเจ้าให้เลิกตามฆ่าพี่น้องชาวอิสราเอลด้วยกัน”

27โยอาบตะโกนกลับไปว่า “พระเจ้ามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ถ้าท่านไม่ได้พูดอะไร พวกเราจะตามล่าพวกเขาจนรุ่งสางฉันนั้น”

28แล้วโยอาบก็เป่าแตร กองกำลังทั้งปวงจึงหยุดต่อสู้ หยุดไล่ตามฝ่ายอิสราเอล

29ตลอดคืนนั้นอับเนอร์กับพรรคพวกเดินทางผ่านอาราบาห์ ข้ามแม่น้ำจอร์แดน และเดินทางต่อไปจนตลอดรุ่งเช้า และมาถึงเมืองมาหะนาอิม

30โยอาบก็เลิกตามล่าอับเนอร์และสั่งรวมพล นอกจากอาสาเฮลแล้วมีคนของดาวิดอีกเพียงสิบเก้าคนที่ขาดหายไป

31แต่คนของดาวิดฆ่าคนเบนยามินที่อยู่กับอับเนอร์ไปถึงสามร้อยคน

32พวกเขานำร่างของอาสาเฮลไปฝังไว้ในอุโมงค์ของพ่อเขาที่เบธเลเฮม จากนั้นโยอาบกับคนของเขาเดินทางตลอดคืนและมาถึงเมืองเฮโบรนเมื่อรุ่งสาง

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →