2 Samuel 3

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1การสู้รบระหว่างฝ่ายครอบครัวของซาอูลกับฝ่ายของดาวิดยืดเยื้อเป็นเวลานาน ดาวิดเข้มแข็งขึ้นทุกทีๆ ในขณะที่ฝ่ายครอบครัวของซาอูลเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ

2ลูกชายของดาวิดที่เกิดในเฮโบรน ได้แก่ อัมโนนลูกชายหัวปี เกิดจากอาหิโนอัมแห่งยิสเรเอล

3ลูกชายคนที่สองคือ คิเลอาบ เกิดจากอาบีกายิลภรรยาม่ายของนาบาลแห่งคารเมล ลูกชายคนที่สามคือ อับซาโลม เกิดจากมาอาคาห์ลูกสาวของกษัตริย์ทัลมัยแห่งเกชูร์

4ลูกชายคนที่สี่คือ อาโดนียาห์ เกิดจากฮักกีท คนที่ห้าคือ เชฟาทิยาห์ เกิดจากอาบีตัล

5และลูกชายคนที่หกคือ อิทเรอัม เกิดจากเอกลาห์ บรรดาลูกชายของดาวิดเกิดที่เมืองเฮโบรน

6ขณะที่การสู้รบระหว่างฝ่ายครอบครัวของซาอูลกับฝ่ายดาวิดดำเนินไป อับเนอร์ก็ขยายอิทธิพลมากขึ้นเรื่อยๆ ในฝ่ายครอบครัวของซาอูล

7ซาอูลมีสนมคนหนึ่งชื่อริสปาห์ลูกสาวของอัยยาห์ และอิชโบเชทถามอับเนอร์ว่า “เหตุใดท่านจึงหลับนอนกับสนมของพ่อข้า”

8คำพูดนี้ทำให้อับเนอร์โกรธจัดจึงตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นสุนัขรับใช้ยูดาห์หรือ ข้าพเจ้ายังคงจงรักภักดีต่อซาอูลพ่อของท่าน ต่อครอบครัวและสหายของเขามาจนถึงบัดนี้ ข้าพเจ้าไม่ได้มอบท่านให้กับดาวิด แต่บัดนี้ท่านกล่าวหาข้าพเจ้าด้วยเรื่องผู้หญิงคนนี้!

9ขอพระเจ้าจัดการกับข้าพเจ้าอย่างสาหัส หากข้าพเจ้าไม่ช่วยดาวิดให้ลุล่วงตามคำสัญญาที่พระยาห์เวห์ปฏิญาณไว้กับเขา

10และย้ายอาณาจักรจากครอบครัวซาอูล มาสถาปนาบัลลังก์ดาวิดเหนืออิสราเอลและยูดาห์ จากดานจดเบเออร์เชบา”

11อิชโบเชทไม่กล้าโต้ตอบประการใดเพราะกลัวอับเนอร์

12แล้วอับเนอร์ส่งตัวแทนไปพูดกับดาวิดว่า “แผ่นดินนี้เป็นของใคร หากทำข้อตกลงกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะช่วยนำคนอิสราเอลทั้งหมดมาอยู่ฝ่ายท่าน”

13ดาวิดพูดว่า “ดี ข้าจะทำข้อตกลงกับท่าน แต่มีข้อแม้ว่าท่านต้องนำตัวมีคาลลูกสาวของซาอูลมาด้วยเมื่อท่านมาพบข้า”

14แล้วดาวิดจึงใช้ผู้ส่งสาส์นไปเรียกร้องกับอิชโบเชทลูกชายของซาอูลว่า “จงคืนตัวมีคาลภรรยาของข้า ซึ่งข้าได้ใช้หนังปลายองคชาติของชาวฟีลิสเตียร้อยคนสู่ขอเธอมา”

15อิชโบเชทจึงสั่งให้ชิงตัวมีคาลจากสามีของเธอคือปัลทีเอลลูกชายของลาอิช

16ปัลทีเอลเดินตามเธอมาจนถึงบาฮูริมและร้องไห้มาตลอดทาง อับเนอร์จึงกล่าวแก่เขาว่า “กลับบ้านไป!” เขาก็กลับ

17อับเนอร์เกลี้ยกล่อมบรรดาผู้อาวุโสของคนอิสราเอลว่า “พวกท่านก็อยากให้ดาวิดเป็นกษัตริย์มาตั้งนานแล้ว

18ก็จงทำเดี๋ยวนี้! เพราะพระยาห์เวห์สัญญากับดาวิดไว้ว่า ‘ดาวิดนี่แหละคือผู้ที่เราจะใช้ให้ช่วยกู้ประชาชนอิสราเอลของเราจากมือชาวฟีลิสเตียและจากศัตรูทั้งปวง’ ”

19อับเนอร์ยังได้พูดกับเผ่าเบนยามินด้วย แล้วเขาก็เดินทางมายังเมืองเฮโบรนเพื่อบอกทุกสิ่งทุกอย่างที่คนอิสราเอลและเผ่าเบนยามินต้องการจะทำแก่ดาวิด

20เมื่ออับเนอร์พร้อมคนยี่สิบคนมาพบดาวิดที่เมืองเฮโบรน ดาวิดจัดงานเลี้ยงให้เขาเหล่านั้น

21อับเนอร์จึงพูดกับดาวิดว่า “ข้าพเจ้าจะไปรวบรวมคนอิสราเอลทั้งหมดมาเพื่อกษัตริย์ผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า พวกเขาจะได้ทำพันธสัญญากับท่าน และท่านจะได้ปกครองทุกคนตามที่ใจท่านปรารถนา” ดาวิดจึงส่งอับเนอร์กลับไปโดยสวัสดิภาพ

22ขณะนั้นโยอาบและคนของดาวิดเพิ่งกลับจากการปล้น และนำข้าวของมากมายที่ริบได้กลับมาด้วย แต่อับเนอร์ไม่ได้อยู่กับดาวิดที่เมืองเฮโบรนแล้วเพราะดาวิดส่งเขากลับไปอย่างสันติ

23เมื่อโยอาบและทหารทั้งหมดที่อยู่กับเขามาถึง โยอาบก็รู้ว่าอับเนอร์ลูกชายของเนอร์เพิ่งมาพบกษัตริย์แล้วถูกส่งกลับไปอย่างสันติ

24โยอาบก็พบดาวิดและพูดว่า “เหตุใดท่านทำอย่างนี้ ดูเถิด อับเนอร์มาถึงแล้ว แต่ปล่อยเขาไปได้อย่างไร ตอนนี้เขาก็ไปแล้ว!

25ท่านก็รู้อยู่แล้วว่าเขามาสืบดูลาดเลาเพื่อจะวางแผนและกลับมาเล่นงานเรา”

26โยอาบจึงอำลาแล้วส่งผู้ส่งสาส์นตามอับเนอร์ไปจนทันและนำตัวเขากลับมาจากบ่อสีราห์ แต่ดาวิดไม่รู้เรื่องนี้

27เมื่ออับเนอร์กลับมาถึงเมืองเฮโบรน โยอาบดึงตัวเขามาข้างประตูเมือง ทำเหมือนมีเรื่องจะคุยเป็นการส่วนตัว แต่แล้วโยอาบก็แทงท้องอับเนอร์ตาย เป็นการแก้แค้นแทนอาสาเฮลน้องชายของตน

28เมื่อดาวิดรู้เรื่องจึงพูดว่า “ต่อหน้าพระยาห์เวห์ ข้ากับอาณาจักรของข้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับการตายของอับเนอร์ลูกชายของเนอร์

29ขอให้ความผิดครั้งนี้ตกแก่โยอาบและทั้งครอบครัวของเขา! ขอให้ครอบครัวของเขามีคนที่เป็นแผลพุพองหรือโรคเรื้อน พิกลพิการ ตายด้วยความอดอยาก หรือล้มตายด้วยสงครามเสมอ”

30(โยอาบและอาบีชัยน้องชายของเขาได้สังหารอับเนอร์เพราะเขาได้ฆ่าอาสาเฮลน้องชายของพวกเขาในการต่อสู้ที่กิเบโอน)

31ดาวิดพูดกับโยอาบและพรรคพวกที่อยู่ด้วยว่า “จงฉีกเสื้อผ้า สวมชุดผ้ากระสอบ และไว้ทุกข์ให้อับเนอร์” กษัตริย์ดาวิดเองติดตามขบวนแห่ศพไปยังสุสาน

32ศพของอับเนอร์ถูกฝังไว้ที่เมืองเฮโบรน กษัตริย์ร่ำไห้เสียงดังตรงที่ฝังศพ ประชาชนทั้งปวงก็ร่ำไห้ด้วย

33ดาวิดขับร้องบทคร่ำครวญสำหรับอับเนอร์ว่า “ควรหรือที่อับเนอร์ต้องมาตายเยี่ยงคนเถื่อน

34มือของท่านไม่ได้ถูกมัด เท้าของท่านไม่ได้ถูกจองจำ ท่านล้มลงดั่งผู้ที่ล้มต่อหน้าคนชั่ว” ประชาชนทั้งปวงก็ร่ำไห้ให้กับอับเนอร์อีกครั้ง

35แล้วพวกเขามาคะยั้นคะยอให้ดาวิดยอมกินอาหารบ้างขณะที่ยังกลางวันอยู่ แต่ดาวิดสาบานว่า “ขอพระเจ้าจัดการกับข้าอย่างหนัก หากข้ากินขนมปังหรือสิ่งอื่นใดก่อนดวงอาทิตย์ลับฟ้า!”

36การทำเช่นนี้เป็นที่ชื่นชอบแก่ประชาชนอย่างยิ่ง อันที่จริงพวกเขาชื่นชอบทั้งนั้นไม่ว่ากษัตริย์จะทำสิ่งใด

37ในวันนั้นประชาชนที่นั่นและคนอิสราเอลทั้งปวงจึงรู้ว่าดาวิดไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับการสังหารอับเนอร์ลูกชายของเนอร์เลย

38แล้วกษัตริย์ดาวิดพูดกับพรรคพวกของพระองค์ว่า “ท่านรู้หรือไม่ว่าในวันนี้ผู้บัญชาการและผู้นำยิ่งใหญ่คนหนึ่งได้สิ้นชีพแล้วในอิสราเอล

39และวันนี้ถึงแม้ข้าจะเป็นกษัตริย์ที่ได้รับการเจิมตั้ง แต่ข้าก็อ่อนแอ และลูกชายทั้งสองคนของเศรุยาห์นี้ก็แข็งแกร่งเกินไปสำหรับข้า ขอพระยาห์เวห์ตอบสนองคนชั่วที่ได้ทำการชั่วเถิด!”

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →