Ezekiel 12

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าความว่า

2“บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางคนชอบกบฏ ซึ่งมีตาแต่มองไม่เห็น มีหูแต่ไม่ได้ยิน เพราะพวกเขาเป็นคนชอบกบฏ

3ฉะนั้น บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเก็บข้าวของเตรียมตัวอพยพในเวลากลางวัน ในขณะที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่ จงออกเดินทางจากที่ที่เจ้าอยู่ไปยังอีกที่หนึ่ง เผื่อบางทีพวกเขาจะเข้าใจ แม้พวกเขาจะเป็นพวกที่ชอบกบฏ

4ในเวลากลางวัน ขณะที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่ จงนำสัมภาระที่เจ้าเก็บไว้เพื่อการอพยพออกมา และในตอนเย็น ขณะที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่ จงออกเดินทางเหมือนคนที่ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย

5ขณะที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่ จงเจาะช่องที่กำแพงบ้าน และแบกสัมภาระลอดกำแพงไป

6จงแบกสัมภาระขึ้นบ่าขณะที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่ และขนไปตอนพลบค่ำ จงคลุมหน้าไว้เพื่อเจ้าจะมองไม่เห็นแผ่นดิน เพราะเราทำให้เจ้าเป็นหมายสำคัญแก่ชาวอิสราเอล”

7ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงทำตามคำสั่ง ตอนกลางวันข้าพเจ้านำข้าวของออกมาจัดหีบห่อเตรียมอพยพ ตกเย็นข้าพเจ้าก็เจาะกำแพงบ้านด้วยมือ พอพลบค่ำข้าพเจ้าก็เอาสัมภาระแบกใส่บ่าไปขณะที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่

8เช้าวันรุ่งขึ้นถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า

9“บุตรมนุษย์เอ๋ย ชาวอิสราเอลชนชาติที่ชอบกบฏถามเจ้าไม่ใช่หรือว่า ‘เจ้ากำลังทำอะไร’

10จงบอกพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า คำพยากรณ์นี้เกี่ยวข้องกับเจ้านายผู้นั้นในเยรูซาเล็มกับชาวอิสราเอลทุกคนที่นั่น’

11จงพูดกับพวกเขาว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นหมายสำคัญต่อพวกท่าน’ ข้าพเจ้าได้ทำไปแล้วอย่างไร อย่างนั้นก็จะเกิดกับพวกเขาเช่นกัน พวกเขาจะตกไปเป็นเชลย

12เจ้านายคนนั้นในหมู่พวกเขาจะแบกข้าวของใส่บ่าตอนพลบค่ำ และออกเดินทางผ่านช่องที่เจาะไว้ในกำแพง เขาจะคลุมหน้าไว้เพื่อจะมองไม่เห็นแผ่นดิน

13เราจะวางตาข่ายดัก และเขาจะติดกับของเรา เราจะนำเขาไปยังบาบิโลน ดินแดนแห่งชาวเคลเดีย แต่เขาจะไม่ได้เห็นดินแดนนั้น และเขาจะตายที่นั่น

14เราจะกระจายผู้คนทั้งหมดที่อยู่รอบตัวเขาไปตามลมทั้งสี่ทิศ ทั้งผู้รับใช้และทหารทุกคนและจะรุกไล่พวกเขาด้วยดาบ

15พวกเขาจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์ เมื่อเราขับไล่เขาไปตามชนชาติ และกระจายไปในประเทศต่างๆ

16แต่เราจะไว้ชีวิตบางคนจากสงคราม การกันดารอาหาร และโรคระบาด เพื่อว่าในท่ามกลางชนชาติต่างๆ นั้น จะสำนึกถึงการกระทำน่ารังเกียจทั้งสิ้นของตน แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์”

17ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า

18“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงตัวสั่นงันงกขณะที่เจ้ากินอาหาร และสั่นสะท้านด้วยความกลัวขณะดื่มน้ำ

19จงกล่าวแก่ประชาชนในแผ่นดินนั้นว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดว่า บรรดาผู้อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มและในแผ่นดินอิสราเอลจะกินอาหารอย่างวิตกกังวลและดื่มน้ำอย่างสิ้นหวัง เพราะทุกสิ่งในดินแดนของตนจะถูกริบไป เนื่องด้วยความทารุณอำมหิตของบรรดาคนอาศัยอยู่ที่นั่น

20เมืองที่อาศัยอยู่จะถูกทำลายและแผ่นดินจะถูกทิ้งร้าง เมื่อนั้นเจ้าจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์’ ”

21ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าความว่า

22“บุตรมนุษย์เอ๋ย ภาษิตในอิสราเอลที่ว่า ‘วันคืนผ่านไป ไม่เห็นมีสักนิมิตที่เป็นจริง’ นั้นเจ้าหมายความว่าอะไร

23จงกล่าวแก่คนทั้งหลายว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า เรากำลังจะยุติภาษิตนี้ คนทั้งหลายจะไม่อ้างภาษิตนี้ในอิสราเอลอีกต่อไป’ จงพูดกับพวกเขาว่า ‘วันคืนที่ทุกนิมิตจะเป็นจริงใกล้เข้ามาแล้ว

24เพราะจะไม่มีนิมิตเท็จหรือคำทำนายสอพลอในหมู่ชนชาติอิสราเอลอีกต่อไป

25แต่เรา พระยาห์เวห์จะพูดในสิ่งที่เราประสงค์ และจะเป็นจริงตามนั้นโดยไม่ล่าช้า พวกที่ชอบกบฏเอ๋ย ในชั่วอายุของเจ้านี่แหละ เราจะทำสิ่งที่เราพูดไว้ให้สำเร็จ พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตประกาศดังนั้น’ ”

26ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าความว่า

27“บุตรมนุษย์เอ๋ย ชาวอิสราเอลพูดว่า ‘นิมิตที่เขาเห็นเป็นเรื่องอีกหลายปีข้างหน้า เขาพยากรณ์ถึงเรื่องอนาคตที่ยังห่างไกล’

28ฉะนั้น จงบอกพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า เราจะไม่ยืดเวลาให้อีกต่อไป สิ่งที่เราลั่นวาจาไว้จะสำเร็จตามนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตประกาศดังนั้น’ ”

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →