Ezekiel 17

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า

2“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงยกอุทาหรณ์และกล่าวคำอุปมาแก่ชาวอิสราเอล

3จงพูดกับพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า อินทรีใหญ่ตัวหนึ่งมีปีกทรงพลัง และขนยาวหลากสีบินมาเลบานอน มันเกาะที่ยอดต้นสนซีดาร์

4มันจิกหน่อยอดและคาบไปยังนครของพ่อค้า แล้วปลูกไว้ในเมืองของพ่อค้า

5มันคาบเมล็ดพืชเมล็ดหนึ่งจากดินแดนนั้น ไปปลูกไว้ในดินที่อุดมสมบูรณ์ มันปลูกไว้เหมือนต้นหลิวที่ริมน้ำ

6ต้นไม้นั้นก็งอกงามและกลายเป็นเถาองุ่นพุ่มเตี้ย แผ่กิ่งก้านเลื้อยไปทางนกอินทรี แต่รากยังคงอยู่ข้างใต้ ดังนั้นมันจึงกลายเป็นเถาองุ่นที่แผ่กิ่งก้านและใบดกหนา

7แต่มีนกอินทรีใหญ่อีกตัวหนึ่งบินมา มันมีปีกทรงพลังและมีขนดก เถาองุ่นก็ชอนรากจากจุดที่ขึ้นอยู่ และแผ่ก้านมาหามันเพื่อให้มันรดน้ำให้

8ทั้งๆ ที่ตัวเองก็งอกอยู่ในดินดีมีน้ำอุดมสมบูรณ์ พร้อมที่จะแผ่กิ่งก้านสาขา ออกผล และกลายเป็นเถาองุ่นชั้นเยี่ยมอยู่แล้ว’

9จงบอกพวกเขาเถิดว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า เถาองุ่นนั้นจะงอกงามได้หรือ จะไม่ถูกถอนรากปลิดผลจนเหี่ยวแห้งไปหรือ ใบอ่อนของมันจะเหี่ยวแห้งหมด ไม่ต้องใช้แขนที่แข็งแรงมาก หรือคนหลายคนเพื่อถอนรากเถาองุ่นนั้นขึ้นมา

10ปลูกแล้ว แต่มันจะเจริญงอกงามหรือ จะไม่เหี่ยวแห้งไปหมด เมื่อถูกลมตะวันออกพัดกระหน่ำหรือ จะไม่เหี่ยวแห้งในแปลงที่มันงอกขึ้นหรือ’ ”

11แล้วถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า

12“จงพูดกับพวกที่ชอบกบฏนี้ว่า ‘เจ้าไม่รู้หรือว่าสิ่งเหล่านี้หมายความว่าอะไร’ จงบอกพวกเขาว่า ‘กษัตริย์บาบิโลนมายังเยรูซาเล็มและกวาดต้อนกษัตริย์และพวกขุนนางกลับไปบาบิโลน

13กษัตริย์พาเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งมา และทำสนธิสัญญากับเขา ให้เขาถวายสัตยาบันว่าจะจงรักภักดี กษัตริย์ยังนำพวกผู้นำของดินแดนนั้นไปด้วย

14เพื่ออาณาจักรนั้นจะตกต่ำและจะรุ่งเรืองขึ้นมาไม่ได้อีก จะอยู่รอดได้ก็ต่อเมื่อรักษาสัญญา

15แต่กษัตริย์นั้นก็กบฏต่อกษัตริย์บาบิโลน โดยส่งทูตไปยังอียิปต์ ขอม้าและกองทัพใหญ่มาช่วย เขาจะทำการสำเร็จหรือ ผู้ที่ทำเช่นนั้นจะหนีรอดได้หรือ เขาละเมิดสนธิสัญญาแล้วจะหนีรอดหรือ’

16พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดว่า ‘เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด เขาจะตายในบาบิโลน ในดินแดนของกษัตริย์ผู้ที่ให้เขาขึ้นครองบัลลังก์ ผู้ที่เขาลบหลู่สัตยาบันและผิดสัญญาฉันนั้น

17ฟาโรห์กับกองทัพอันเกรียงไกร และกองกำลังมหาศาล จะช่วยอะไรเขาไม่ได้ในสงคราม เมื่อมีการสร้างเนินดินและตั้งเครื่องล้อมเมืองขึ้น เพื่อทำลายชีวิตผู้คนมากมาย

18เขาผิดสัตยาบันโดยละเมิดพันธสัญญา เพราะเขาถวายสัตยาบันแล้วยังทำเช่นนี้ เขาจะหนีไม่รอด’

19ฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตจึงพูดดังนี้ว่า ‘เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด เราจะตอบแทนเขาสำหรับการดูหมิ่นคำปฏิญาณของเรา และการละเมิดพันธสัญญาของเราฉันนั้น

20เราจะกางตาข่ายของเราดักเขา และเขาจะติดอยู่ในกับดักนั้น เราจะนำเขาไปยังบาบิโลน และพิพากษาลงโทษเขาที่นั่น เพราะเขาไม่ซื่อสัตย์ต่อเรา

21ทหารทั้งหมดที่คัดเลือกแล้วของเขาจะตายด้วยดาบ และคนรอดชีวิตจะกระจัดกระจายไปตามลม แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราผู้เป็นพระยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาไว้’

22พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า ‘เราเองนี่แหละจะเอาหน่อจากยอดของสนซีดาร์ไปปลูกไว้ เราจะหักหน่ออ่อนจากยอดไปปลูกไว้บนภูเขาสูง

23เราจะปลูกมันไว้บนยอดเขาแห่งอิสราเอล มันจะแผ่กิ่งก้านสาขา ผลิผลกลายเป็นสนซีดาร์ชั้นเยี่ยม นกทุกชนิดจะมาสร้างรังและอยู่ใต้ร่มไม้นั้น

24ต้นไม้ทุกต้นในป่าจะรู้ว่า เราผู้เป็นพระยาห์เวห์โค่นต้นไม้สูงลงและทำให้ต้นไม้เตี้ยสูงขึ้น ทำให้ต้นไม้เขียวเหี่ยวเฉา และให้ต้นไม้แห้งงอกงาม เราผู้เป็นพระยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาไว้และเราจะทำเช่นนั้น’ ”

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →