John 4 — Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

1เมื่อพระเยซูรู้ว่าพวกฟาริสีได้ยินว่า พระองค์มีสาวกและให้บัพติศมามากกว่ายอห์น

2ความจริงพระเยซูไม่ได้ให้บัพติศมา แต่เป็นพวกสาวกของพระองค์

3ดังนั้น พระเยซูจึงออกจากแคว้นยูเดีย กลับไปยังแคว้นกาลิลีอีก

4พระองค์ต้องผ่านแคว้นสะมาเรีย

5จึงมาที่เมืองหนึ่งในแคว้นสะมาเรียชื่อสิคาร์ ใกล้ที่ดินแปลงที่ยาโคบยกให้โยเซฟลูกชายของเขา

6บ่อน้ำของยาโคบอยู่ที่นั่น พระเยซูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง จึงนั่งข้างๆ บ่อ ตอนนั้นเวลาประมาณเที่ยง

7มีหญิงชาวสะมาเรียคนหนึ่งมาตักน้ำ พระเยซูบอกเธอว่า “ขอน้ำให้เราดื่มได้ไหม”

8(สาวกของพระองค์เข้าไปซื้ออาหารในเมือง)

9หญิงชาวสะมาเรียพูดว่า “ท่านเป็นยิว ส่วนฉันเป็นหญิงสะมาเรีย ท่านมาขอน้ำจากฉันได้อย่างไร” (เพราะคนยิวไม่คบหาคนสะมาเรีย)

10พระเยซูตอบว่า “ถ้าเจ้ารู้จักของประทานที่พระเจ้ามอบให้และผู้ที่ขอน้ำ เจ้าคงจะขอจากผู้นั้น และท่านจะให้น้ำซึ่งให้ชีวิตแก่เจ้า”

11หญิงนั้นพูดว่า “นายท่าน ท่านจะใช้อะไรตักน้ำและบ่อก็ลึก ท่านจะได้น้ำซึ่งให้ชีวิตจากไหน

12ท่านยิ่งใหญ่กว่ายาโคบบรรพบุรุษของเราผู้ที่ให้บ่อนี้แก่เราหรือ และยาโคบกับลูกหลานตลอดจนฝูงสัตว์ก็ดื่มน้ำจากบ่อนี้”

13พระเยซูตอบว่า “ทุกคนที่ดื่มน้ำนี้จะกระหายอีก

14แต่ใครดื่มน้ำที่เราให้จะไม่กระหายอีกเลย ความจริงคือ น้ำที่เราให้เขาจะกลายเป็นน้ำพุพลุ่งขึ้นสู่ชีวิตนิรันดร์ในตัวเขา”

15หญิงนั้นพูดว่า “นายท่าน โปรดให้น้ำนั้นแก่ฉัน เพื่อจะไม่กระหายอีก และไม่ต้องกลับมาตักน้ำที่นี่”

16พระเยซูบอกเธอว่า “จงไปเรียกสามีของเจ้ามา”

17เธอตอบว่า “ฉันไม่มีสามี” พระเยซูพูดว่า “เจ้าพูดถูกว่าไม่มีสามี

18เพราะความจริง เจ้ามีสามีห้าคนแล้ว และชายคนที่เจ้าอยู่ด้วยตอนนี้ก็ไม่ใช่สามีของเจ้า สิ่งที่เจ้าเพิ่งพูดไปก็จริงอยู่”

19หญิงนั้นพูดว่า “นายท่าน ฉันเห็นแล้วว่าท่านเป็นผู้เผยพระวจนะ

20บรรพบุรุษของเรานมัสการที่ภูเขานี้ แต่พวกท่านชาวยิวอ้างว่าเราต้องนมัสการที่เยรูซาเล็ม”

21พระเยซูตอบว่า “หญิงเอ๋ย เชื่อเราเถิด ใกล้ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะนมัสการพระบิดา ไม่ใช่ที่ภูเขานี้หรือที่เยรูซาเล็ม

22พวกเจ้าชาวสะมาเรียนมัสการสิ่งที่เจ้าไม่รู้จัก ส่วนพวกเรานมัสการสิ่งที่เรารู้จักเพราะความรอดมาจากชาวยิว

23กระนั้นก็ใกล้ถึงเวลา และบัดนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่ผู้นมัสการที่แท้จริงจะนมัสการพระบิดาในพระวิญญาณและความจริง เพราะพระบิดาแสวงหาผู้ที่นมัสการพระองค์แบบนั้น

24พระเจ้าเป็นวิญญาณ ผู้ที่นมัสการพระองค์ต้องนมัสการในพระวิญญาณและความจริง”

25หญิงนั้นพูดว่า “ฉันรู้ว่าพระเมสสิยาห์ (ที่เรียกว่าพระคริสต์) กำลังมา เมื่อพระองค์มา ก็จะอธิบายทุกสิ่งแก่พวกเรา”

26พระเยซูจึงประกาศว่า “เราที่พูดกับเจ้าคือผู้นั้น”

27ขณะนั้น พวกสาวกก็กลับมาและประหลาดใจที่เห็นพระองค์พูดคุยกับผู้หญิง แต่ไม่มีใครถามว่า “พระองค์ต้องการอะไร” หรือ “ทำไมพระองค์พูดคุยกับเธอ”

28แล้วหญิงนั้นก็ทิ้งหม้อน้ำ กลับเข้าเมือง และบอกกับผู้คนว่า

29“มาเถิด มาดูชายคนหนึ่งซึ่งบอกทุกสิ่งที่ฉันเคยทำ ท่านผู้นี้จะเป็นพระเมสสิยาห์ได้ไหม”

30พวกเขาจึงออกจากเมืองมุ่งหน้ามาหาพระองค์

31ขณะนั้นพวกสาวกรบเร้าพระองค์ว่า “รับบี กินอาหารบ้างเถิด”

32แต่พระองค์พูดกับเขาว่า “เรามีอาหารที่พวกเจ้าไม่รู้”

33พวกสาวกจึงพูดกันว่า “มีใครเอาอาหารมาให้พระองค์แล้วหรือ”

34พระเยซูพูดว่า “อาหารของเราคือการทำตามความประสงค์ของพระองค์ผู้ส่งเรามา และทำงานของพระองค์ให้สำเร็จ

35พวกเจ้าพูดไม่ใช่หรือว่า ‘อีกสี่เดือนก็จะถึงฤดูเก็บเกี่ยว’ เราบอกพวกเจ้าว่า จงเปิดตาดูทุ่งนา! ข้าวพร้อมให้เก็บเกี่ยวแล้ว

36เวลานี้คนเก็บเกี่ยวก็รับค่าจ้าง และเก็บเกี่ยวพืชผลสำหรับชีวิตนิรันดร์ เพื่อคนหว่านและคนเก็บเกี่ยวจะยินดีด้วยกัน

37ดังนี้จึงเป็นจริงตามคำกล่าวที่ว่า ‘คนหนึ่งหว่านและอีกคนเก็บเกี่ยว’

38เราส่งพวกเจ้าไปเก็บเกี่ยวสิ่งที่เจ้าไม่ได้ลงแรง คนอื่นได้ตรากตรำทำงานหนัก และเจ้าได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการลงแรงของเขา”

39ชาวสะมาเรียมากมายจากเมืองนั้นเชื่อในพระองค์เพราะคำพยานของหญิงนั้นที่ว่า “ท่านผู้นี้บอกทุกสิ่งที่ฉันเคยทำ”

40ดังนั้นเมื่อชาวสะมาเรียมาหา พวกเขารบเร้าให้พระองค์พักอยู่ด้วย พระองค์อยู่ที่นั่นสองวัน

41และเพราะถ้อยคำของพระองค์ คนอีกมากมายจึงได้มาเป็นผู้เชื่อ

42พวกเขาบอกหญิงนั้นว่า “นับจากนี้เราไม่ได้เชื่อเพราะคำพูดของเจ้า แต่เราได้ยินด้วยตัวเอง และเรารู้ว่าท่านผู้นี้คือพระผู้ช่วยให้รอดของโลกอย่างแท้จริง”

43หลังจากสองวันนั้น พระเยซูออกจากที่นั่นไปที่แคว้นกาลิลี

44(พระองค์ชี้ให้เห็นว่าผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับเกียรติในบ้านเมืองของตน)

45เมื่อมาถึงกาลิลี ชาวเมืองนั้นต้อนรับพระองค์ พวกเขาเคยเห็นทุกสิ่งที่พระองค์กระทำในกรุงเยรูซาเล็มตอนเทศกาลปัสกา เพราะพวกเขาอยู่ที่นั่นด้วย

46พระองค์เคยมาที่เมืองคานาในกาลิลี ซึ่งพระองค์ได้เปลี่ยนน้ำให้เป็นเหล้าองุ่นที่นั่น มีข้าราชการคนหนึ่งที่ลูกชายของเขานอนป่วยอยู่ที่เมืองคาเปอรนาอุม

47เมื่อคนนี้ได้ยินว่าพระเยซูออกจากยูเดียมาถึงกาลิลีแล้ว จึงมาอ้อนวอนให้พระองค์มารักษาลูกชายของเขาซึ่งใกล้จะตาย

48พระเยซูบอกกับเขาว่า “ถ้าพวกท่านไม่เห็นหมายสำคัญและการอัศจรรย์ ท่านจะไม่มีวันเชื่อ”

49ข้าราชการคนนั้นพูดว่า “นายท่าน โปรดมาก่อนที่ลูกของข้าพเจ้าจะตาย”

50พระเยซูตอบว่า “กลับไปเถิด ลูกชายของท่านจะรอดชีวิต” ชายคนนั้นเชื่อถ้อยคำของพระเยซูและกลับไป

51ขณะที่เขาอยู่ระหว่างทาง คนรับใช้ของเขามาพบเพื่อบอกข่าวว่าลูกชายของเขารอดชีวิต

52เมื่อเขาถามถึงเวลาที่ลูกชายของเขาอาการดีขึ้น คนเหล่านั้นบอกว่า “เขาหายไข้เมื่อวานนี้ตอนบ่ายโมง”

53แล้วผู้เป็นพ่อจึงตระหนักว่าเป็นเวลาเดียวกันกับที่พระเยซูพูดกับเขาว่า “ลูกชายของท่านจะรอดชีวิต” ดังนั้นเขาและทุกคนในบ้านจึงเชื่อ

54นี่คือหมายสำคัญครั้งที่สองที่พระเยซูทำหลังจากที่ออกจากยูเดียมากาลิลี