Daniel 12

Thai Tok

← Chapter 11 Jump to:

1ความ ทุกข์ เวทนา ครั้ง ใหญ่ " ใน ครั้ง นั้น มี คาเอล เจ้า ผู้ พิทักษ์ ยิ่ง ใหญ่ ผู้ คุ้มกัน ชน ชาติ ของ ท่าน จะ ลุก ขึ้น และ จะ มี เวลา ยาก ลำบาก อย่าง ไม่ เคย มี มา ตั้งแต่ ครั้ง มี ประชาชาติ จนถึง สมัย นั้น แต่ ใน ครั้ง นั้น ชน ชาติ ของ ท่าน จะ รับ การ ช่วย ให้ พ้น คือ ทุก คน ที่ มีชื่อ บันทึก ไว้ ใน หนังสือ

2การ เป็น ขึ้น มา จาก ความ ตาย และ คน เป็นอันมาก ใน พวก ที่ หลับใน ผงคลี แห่ง แผ่นดิน โลก จะ ตื่น ขึ้น บ้าง ก็ จะ เข้า สู่ ชีวิตนิรันดร์ บ้าง ก็ เข้า สู่ ความ อับอาย และ ความ ขายหน้านิรันดร์

3และ บรรดา คน ที่ ฉลาด จะ ส่อง แสง เหมือน แสง ฟ้า และ บรรดา ผู้ ที่ ได้ ให้ คน เป็นอันมาก มา สู่ ความชอบ ธรรม จะ ส่อง แสง เหมือน อย่าง ดาว เป็นนิตย์นิรันดร์

4ดา เนียลจง ปิด ถ้อยคำ เหล่า นี้ จนถึง วาระ สุดท้าย แต่ ตัว เจ้า โอ ดา เนียลเอ๋ย จง ปิด ถ้อยคำ เหล่า นั้น ไว้ และ ประทับตรา หนังสือ นั้น เสีย จนถึง วาระ สุดท้าย คน เป็นอันมาก จะ วิ่ง ไป วิ่ง มา และ ความ รู้ จะ ทวี ขึ้น "

5แล้ว ข้าพเจ้า คือ ดา เนียลก็ มอง ดู และ ดูเถิด มี อีก สอง คน ยืน อยู่ คน หนึ่ง ยืน อยู่ ที่ ฝั่ง แม่น้ำ ข้าง นี้ อีก คน หนึ่ง ยืน อยู่ ที่ ฝั่ง แม่น้ำ ข้าง โน้น

6และ เขา ก็ พูด กับ ชาย ที่ สวม เสื้อ ผ้าป่า น ผู้ ซึ่ง อยู่ เหนือ น้ำ แห่ง แม่น้ำ นั้น ว่า " ยัง อีก นาน เท่าใด จึง จะ ถึงที่ สุด ปลาย ของ สิ่ง มหัศจรรย์ เหล่า นี้ "

7ชาย ที่ สวม เสื้อ ผ้าป่า น ผู้ ซึ่ง อยู่ เหนือ น้ำ ทั้งหลาย แห่ง แม่น้ำ นั้น ได้ ยกมือ ขวา และ มือ ซ้าย ของ ท่าน สู่ ฟ้า สวรรค์ และ ข้าพเจ้า ได้ยิน ท่าน ปฏิญาณ อ้าง พระ ผู้ทรง พระ ชนม์ อยู่ เป็นนิตย์ ว่า ยัง อีก วาระ หนึ่ง สอง วาระ และ ครึ่ง วาระ และ เมื่อ การ หมด อำนาจ ของ ชน ชาติ บริสุทธิ์ สิ้นสุด ลง แล้ว บรรดา สิ่ง เหล่า นี้ ก็ จะ สำเร็จ ไป ด้วย

8ข้าพเจ้า ได้ยิน แต่ ไม่ เข้าใจ แล้ว ข้าพเจ้า จึง พูด ว่า " โอ นาย เจ้าข้า สิ่ง เหล่า นี้ จะ ลงเอย อย่างไร "

9พระองค์ ตรัส ว่า " ดา เนียลเอ๋ย ไป เถอะ เพราะว่า ถ้อยคำ เหล่า นั้น ก็ ถูก ปิด ไว้ แล้ว และ ถูก ประทับตรา ไว้ จนถึง วาระ สุดท้าย

10คน เป็นอันมาก จะ ได้ รับ การ ชำระ แล้ว จะ ขาว สะอาด และ จะ ถูก ถลุง แต่ คน ชั่ว จะ ยัง กระทำ การ ชั่ว และ ไม่ มีค น ชั่ว สัก คน หนึ่ง จะ เข้าใจ แต่ บรรดา คน ที่ ฉลาด จะ เข้าใจ

11และ ตั้งแต่ เวลา ที่ ให้ เลิก เครื่อง เผา บูชา ประจำ วัน เสีย นั้น และ ให้ ตั้ง สิ่ง ที่ น่า สะอิดสะเอียน ซึ่ง กระทำ ให้ เกิด การ รกร้าง ว่าง เปล่า ขึ้น จะ เป็น เวลา หนึ่ง พัน สอง ร้อย เก้า สิบ วัน

12ความ สุข จะ มี แก่ ผู้ คอย อยู่ และ มา ถึง ได้ หนึ่ง พัน สาม ร้อย สาม สิบ ห้า วัน นั้น

13แต่ เจ้า จง ไป จน วาระ ที่สุด เถิด และ เจ้า จะ ได้ หยุด พัก สงบ และ จะ ยืน ขึ้น ใน ส่วน ที่ กำหนด ให้ เจ้า เมื่อ สิ้นสุด วัน ทั้งหลาย นั้น "

← Chapter 11 Jump to: