Daniel 6

Thai Tok

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1ตำแหน่ง ของ ดา เนียลดา ริ อัสพอ พระทัย ที่ จะ ทรง แต่งตั้ง อุปราช หนึ่ง ร้อย ยี่สิบ คน ขึ้น เหนือ ราช อาณาจักร เพื่อ จะ ให้ ปกครอง อยู่ ทั่ว ราช อาณาจักร

2และ ทรง ตั้ง อภิรัฐมนตรี สาม คน อยู่ เหนือ มี ดา เนียลเป็น อภิรัฐมนตรี คน แรก เพื่อให้ อุปราช รายงาน ติดต่อ เพื่อ กษัตริย์ จะ มิได้ ทรง ขาด ประโยชน์

3แล้ว ดา เนียลคน นี้ ก็ มีชื่อ เสียง กว่า อภิรัฐมนตรี อื่นๆ และ อุปราช เพราะ วิญญาณ เลิศ สถิต กับ ท่าน และ กษัตริย์ ก็ ทรง หมาย พระทัย จะ ทรง แต่งตั้ง ท่าน ให้ ครอบครอง เหนือ ราช อาณาจักร นั้นทั้ง หมด

4อภิรัฐมนตรี และ อุปราช ทั้งหลาย จึง หา มูล เหตุ ฟ้อง ดา เนียลใน เรื่อง เกี่ยว กับ ราช อาณาจักร แต่ ก็ หา มูล เหตุ หรือ ความ ผิด ไม่ ได้ เพราะ ท่าน เป็น คน สัตย์ ซื่อ จะ หาความ พลั้ง พลาด หรือ ความ ผิด ใน ท่าน มิได้ เลย

5คน เหล่า นี้ จึง กล่าว ว่า " เรา จะ หา มูล เหตุ ฟ้อง ดา เนียลไม่ ได้ เลย นอกจาก เรา จะ หาเรื่อง ที่ เกี่ยว กับ พระราชบัญญัติ แห่ง พระเจ้า ของ เขา "

6แล้ว อภิรัฐมนตรี และ อุปราช เหล่า นี้ ได้ พา กัน เข้าเฝ้า กษัตริย์ ทูล ว่า " ข้า แต่ กษัตริย์ ดา ริอัส ขอ ทรง พระ เจริญ เป็นนิตย์

7บรรดา อภิรัฐมนตรี แห่ง ราช อาณาจักร ทั้ง ข้าหลวง ภาค และ อุปราช มนตรี และ ผู้ ว่า ราชการ เมือง ทั้งหลาย ทั้งสิ้น ได้ ตกลง กัน ว่า กษัตริย์ สมควร จะ ได้ ทรง ตรา กฎหมาย และ ออก พระราชกฤษฎีกา ว่า ใน สาม สิบ วัน นี้ ถ้า ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด ทูล ขอ ต่อ พระเจ้า หรือ มนุษย์ นอกเหนือ พระองค์ โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ก็ ให้ โยน ผู้ นั้น ลง ใน ถ้ำ สิงโต เสีย

8พระราชกฤษฎีกา ห้าม อธิษฐาน ต่อ พระเจ้า โอ ข้า แต่ กษัตริย์ บัดนี้ ขอ พระองค์ ออก พระราชกฤษฎีกา และ ลง พระ นาม ใน หนังสือ สำคัญ เพื่อ จะ เปลี่ยนแปลง ไม่ ได้ ตาม กฎหมาย ของ คน มี เดียและ คนเปอร์เซีย ซึ่ง จะ แก้ไข หา ได้ ไม่ "

9เพราะฉะนั้น กษัตริย์ ดา ริ อัสจึง ทรง ลง พระ นาม ใน หนังสือ สำคัญ และ พระราชกฤษฎีกา

10ดา เนียลอธิษฐาน ต่อ พระเจ้า วัน ละ สาม ครั้ง เมื่อ ดา เนียลทราบ ว่า ลง พระ นาม ใน หนังสือ สำคัญ นั้น แล้ว ท่าน ก็ ไป ยัง เรือน ของ ท่าน ที่ มีหน้า ต่าง ห้อง ชั้น บน ของ ท่าน เปิด ตรง ไป ยัง กรุง เยรูซา เล็ม และ ท่าน ก็ คุกเข่า ลง วัน ละ สาม ครั้ง อธิษฐาน และ โมทนา พระ คุณ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ของ ท่าน ดัง ที่ ท่าน ได้ เคย กระทำ มา แต่ ก่อน

11แล้ว คน เหล่า นี้ ก็ได้ พา กัน มา และ ได้ พบ ดา เนียลอธิษฐาน และ วิงวอน อยู่ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ของ ท่าน

12แล้ว เขา ทั้งหลาย ก็ เข้าไป ใกล้ กราบ ทูล ต่อ พระ พักตร์ กษัตริย์ เกี่ยว ด้วย พระราชกฤษฎีกา ของ กษัตริย์ ว่า " ข้า แต่ กษัตริย์ พระองค์ ได้ ทรง ลง พระ นาม ใน พระราชกฤษฎีกา ฉบับ หนึ่ง มิ ใช่ หรือ ว่า ถ้า ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด ทูล ขอ ต่อ พระเจ้า หรือ มนุษย์ นอกเหนือ พระองค์ ใน สาม สิบ วัน นี้ โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ก็ ให้ โยน ผู้ นั้น ลง ไป ใน ถ้ำ สิงโต เสีย " กษัตริย์ ตรัส ตอบ ว่า " เรื่อง นั้น ยัง คง อยู่ ตาม กฎหมาย ของ คน มี เดียและ คน เปอร์เซียซึ่ง จะ แก้ไข หา ได้ ไม่ "

13แล้ว เขา จึง กราบ ทูล ต่อ พระ พักตร์ กษัตริย์ ว่า " ดา เนียลคน นั้น ใน พวก ที่ ถูก กวาด เป็น เชลย มา จาก ยูดาห์ หา ได้ เชื่อฟัง พระองค์ ไม่ โอ ข้า แต่ กษัตริย์ และ ไม่ เชื่อฟัง พระราชกฤษฎีกา ซึ่ง พระองค์ ทรง ลง พระ นาม ไว้ แต่ ได้ ทูล ขอ วัน ละ สาม ครั้ง "

14เมื่อ กษัตริย์ ทรง สดับ ถ้อยคำ เหล่า นี้ แล้ว ก็ ทรง โทมนัส ยิ่ง นัก และ ทรง ตั้ง พระทัย หา ทาง ช่วย ดา เนียลให้ พ้น ทรง หา หนทาง ช่วย ดา เนียลให้ รอด พ้น จนถึง เวลา ดวง อาทิตย์ ตก

15แล้ว คน เหล่า นั้น ก็ พา กัน มา เข้าเฝ้า กษัตริย์ และ กราบ ทูล กษัตริย์ ว่า " โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ขอ พระองค์ พึง ทราบ ว่า กฎหมาย ของ คน มี เดียและ คนเปอร์เซียว่า พระราชกฤษฎีกา ก็ดี หรือ กฎหมาย ก็ดี ซึ่ง กษัตริย์ ทรง ประทับตรา แล้ว ย่อม เปลี่ยนแปลง ไม่ ได้ "

16ดา เนียลถูก ทิ้ง ใน ถ้ำ สิงโต แล้ว กษัตริย์ จึง ทรง บัญชา เขา ก็ นำ ดา เนียลมา ทิ้ง ใน ถ้ำ สิงโต กษัตริย์ ตรัส แก่ ดา เนียลว่า " พระเจ้า ของ ท่าน ผู้ ซึ่ง ท่าน ปรนนิบัติ อยู่ เนืองนิตย์ นั้น พระองค์ จะ ทรง ช่วย ท่าน ให้ รอด พ้น "

17แล้ว เขา นำ ศิลา ก้อน หนึ่ง มา ปิดปาก ถ้ำ ไว้ กษัตริย์ ก็ได้ ทรง ประทับตรา ของ พระองค์ และ ตรา ของ เจ้านาย ของ พระองค์ เพื่อ ว่า จะ ไม่ มี สิ่ง ใด อัน เกี่ยว กับ ดา เนียลเปลี่ยนแปลง ไป

18กษัตริย์ ทรง เป็น ทุกข์ ใน พระทัย ทรง บัญชา ให้ นำ ดา เนียลออก มา จาก ถ้ำ แล้ว กษัตริย์ ก็ เสด็จ กลับ พระราช วัง ทรง อด พระ กระยาหาร ตลอด คืน นั้น ไม่ ให้ นำ เครื่องดนตรี อัน ใด มา หน้า พระ ที่ และ บรรทม ไม่ หลับ

19พอ เช้าตรู่ กษัตริย์ ก็ ลุก ขึ้น รีบ เสด็จ ไป ยัง ถ้ำ สิงโต

20เมื่อ พระองค์ เสด็จ มา ใกล้ ถ้ำ นั้น พระองค์ ก็ ตรัส เรียก ดา เนียลด้วย เสียง โทมนัส กษัตริย์ ตรัส กับ ดา เนียลว่า " โอ ดาเนียล ผู้ รับ ใช้ ของ พระเจ้า ผู้ทรง พระ ชนม์ อยู่ พระเจ้า ของ ท่าน ซึ่ง ท่าน ปรนนิบัติ อยู่ เนืองนิตย์ นั้น ทรง สามารถ ที่ จะ ช่วย ท่าน ให้ พ้น จาก สิงโต ได้ แล้ว หรือ "

21แล้ว ดา เนียลกราบ ทูล กษัตริย์ ว่า " โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ขอ ทรง พระ เจริญ เป็นนิตย์

22พระเจ้า ของ ข้าพระ องค์ ทรง ใช้ ทูต สวรรค์ ของ พระองค์ มา ปิดปาก สิงโต ไว้ มัน มิได้ ทำ อันตราย แก่ ข้าพระ องค์ เพราะ พระองค์ ทรง เห็น ว่า ข้าพระ องค์ ไร้ ความ ผิด ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ข้าพระ องค์ มิได้ กระทำ ผิด ประการ ใด ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ ด้วย "

23ฝ่าย กษัตริย์ ก็ โสมนัส ใน พระทัย เป็น ล้นพ้น และ ทรง บัญชา ให้ นำ ดา เนียลขึ้น มา จาก ถ้ำ เขา จึง เอา ดา เนียลขึ้น มา จาก ถ้ำ ไม่ ปรากฏ ว่า มี อันตราย อย่างไร บน ตัว ท่าน เลย เพราะ ท่าน ได้ เชื่อ ใน พระเจ้า ของ ท่าน

24แล้ว กษัตริย์ ทรง บัญชา ให้ นำ คน เหล่า นั้น ที่ ฟ้อง ดา เนียลมา โยน ทิ้ง ใน ถ้ำ สิงโต ทั้ง ตัว เขา บุตร ทั้งหลาย ของ เขา และ ภรรยา ของ เขา ทั้งหลาย ด้วย และ ก่อน ที่ เขา ตกลง ไป ถึง พื้น ถ้ำ สิงโต ก็ได้ ฟัด เขา อยู่ เสีย แล้ว และ หัก กระดูก ของ เขา ทั้งหลาย เป็น ชิ้น ๆ ไป

25ดา ริ อัสยก ย่อง พระเจ้า ของ ดา เนียลแล้ว กษัตริย์ ดา ริ อัสทรง มี พระราช สาร ไป ถึง บรรดา ชน ชาติ ประชาชาติ ทั้งปวง และ ภาษา ทั้งหลาย ที่ อาศัย อยู่ ใน พิภพ ทั้งสิ้น ว่า " สันติ สุข จง มี แก่ ท่าน ทั้งหลาย อย่าง ทวีคูณ

26เรา ออก กฤษฎีกา ว่า ให้ คน ทั้งหลาย สั่น สะท้าน และ ยำเกรง ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ของ ดา เนียลใน ราช อาณาจักร ของ เรา ทั้งหมด เพราะ พระองค์ ทรง เป็น พระเจ้า ผู้ทรง พระ ชนม์ อยู่ ทรง ดำรง อยู่ เป็นนิตย์ อาณาจักร ของ พระองค์ จะ ไม่ ถูก ทำลาย และ ราช อาณาจักร ของ พระองค์ จะ ดำรง จนถึง ที่สุด

27พระองค์ ทรง ช่วย ให้ พ้น และ ช่วย ให้ พ้น ภัย พระองค์ ทรง กระทำ หมาย สำคัญ และ การ มหัศจรรย์ ใน ฟ้า สวรรค์ และ บน พื้น พิภพ พระองค์ คือ พระ ผู้ ช่วย ดา เนียลให้ พ้น จาก ฤทธิ์ ของ สิงโต "

28ดังนั้น ดา เนียลผู้ นี้ จึง ได้ เจริญ ขึ้น ใน รัช สมัย ของ ดา ริอัส และ ใน รัช สมัย ของ ไซ รัสคนเปอร์เซีย

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →