Daniel 4

Thai Tok

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1เนบูคัด เนสซา ร์กล่าว ถึง ความ สัมพันธ์ ของ พระองค์ กับ พระเจ้า เรา กษัตริย์ เนบูคัด เนสซาร์ ขอ ประกาศ แก่ บรรดา ชน ชาติ ประชาชาติ ทั้งปวง และ ภาษา ทั้งหลาย ซึ่ง อาศัย อยู่ บน พิภพ ทั้งสิ้น ว่า สันติ สุข จง มี แก่ ท่าน ทั้งหลาย อย่าง ทวีคูณ

2เรา เห็น สมควร ที่ จะ แสดง หมาย สำคัญ และ การ มหัศจรรย์ ซึ่ง พระเจ้า สูง สุด ได้ ทรง กระทำ แก่ เรา

3หมาย สำคัญ ของ พระองค์ ใหญ่ ยิ่ง สัก เท่าใด การ มหัศจรรย์ ของ พระองค์ กอปร ด้วย ฤทธา นุ ภาพ ปาน ใด อาณาจักร ของ พระองค์ เป็น อาณาจักร ถาวร เป็นนิตย์ และ ราช อาณาจักร ของ พระองค์ นั้น ดำรง อยู่ ทุก ชั่ว อายุ

4เนบูคัด เนสซา ร์ทรง นิมิต เห็น ต้นไม้ ใหญ่ ตัว เรา คือ เนบูคัด เนสซา ร์อยู่ เป็น ผาสุก ใน นิเวศ ของ เรา และ มีค วาม เจริญ อยู่ ใน วัง ของ เรา

5เรา ฝัน เห็น เรื่อง ซึ่ง กระทำ ให้ เรา กลัว ขณะ เมื่อ เรา นอน อยู่ บน ที่นอน ความ คิด และ นิมิต อัน ผุด ขึ้น ใน ศีรษะ ของ เรา เป็น เหตุ ให้ เรา ตกใจ

6เรา จึง ออก กฤษฎีกา เรียก นักปราชญ์ แห่ง บา บิ โลน ทั้งสิ้น มา หา เรา เพื่อให้ แก้ ความ ฝัน ให้ แก่ เรา

7พวก โหร พวก หมอดู และ คนเคลเดีย และ หมอดู ฤกษ์ ยาม ก็ เข้า มา เฝ้า เรา ก็ เล่า ความ ฝัน แก่ เขา แต่ เขา ทั้งหลาย แก้ฝัน ให้ เรา ไม่ ได้

8ใน ที่สุด ดา เนียลก็ เข้า มา เฝ้า เรา เขา มีชื่อ ว่า เบลเทชัสซาร์ ตาม นาม พระ ของ เรา เขา มี วิญญาณ ของ พระ ผู้ บริสุทธิ์ เรา ก็ เล่า ความ ฝัน ให้ เขา ฟัง ว่า

9" โอ เบลเทชัสซาร์ หัวหน้า ของ พวก โหร เพราะ เรา ทราบ ว่า วิญญาณ ของ พระ ผู้ บริสุทธิ์ อยู่ ใน ท่าน และ ไม่ มีค วาม ล้ำ ลึก ใดๆ ที่ จะ ให้ท่า น แก้ ยาก จง บอก นิมิต ทั้งหลาย ใน ความ ฝัน ที่ เรา ได้ เห็น และ ตีความ นิมิต เหล่า นั้น ให้ แก่ เรา

10นิมิต ที่ ผุด ขึ้น ใน ศีรษะ ของ เรา เมื่อ นอน อยู่ บน ที่นอน ดูเถิด เรา ได้ เห็น ต้นไม้ ท่ามกลาง พิภพ มัน สูง มาก

11ต้นไม้ เติบโต และ แข็งแรง ยอด ของ มัน ขึ้น ไป ถึง ฟ้า สวรรค์ และ ประจักษ์ ไป ถึงที่ สุด ปลาย พิภพ

12ใบ ก็ งดงาม และ ผล ก็ อุดม และ จาก ต้นไม้ นั้น มี อาหาร ให้ แก่ ชีวิต ทั้งปวง สัตว์ ป่า ที่ ใน ทุ่ง นา อาศัย อยู่ ใต้ ร่ม ของ มัน และ นก ใน อากาศ ก็ อาศัย อยู่ ที่ กิ่ง ก้าน ของ มัน และ เนื้อ หนัง ทั้งหลาย ก็ เลี้ยง ตน อยู่ ด้วย มัน

13ใน นิมิต ที่ ผุด ขึ้น ใน ศีรษะ ของ เรา เมื่อ เรา อยู่ บน ที่นอน ดูเถิด เรา ได้ เห็น ผู้ พิทักษ์ องค์ บริสุทธิ์ ลง มา จาก ฟ้า สวรรค์

14ท่าน เปล่ง เสียง และ พูด ดังนี้ ว่า ` จง ฟัน ต้นไม้ และ ตัด กิ่ง ทั้งหลาย ของ มัน ออก เสีย สะบัด ให้ ใบ ของ มัน ร่วง ออก แล้ว ให้ ผล ของ มัน กระจาย ไป ให้ สัตว์ ป่า หนี ไป เสีย จาก ใต้ ต้น และ ให้ นก หนี ไป เสีย จาก กิ่ง ของ มัน

15แต่ จง ปล่อย ให้ ตอ ราก ติด อยู่ ใน ดิน มี ปลอก เหล็ก และ ทองเหลือง สวม ไว้ ให้ อยู่ ท่ามกลาง หญ้า อ่อน ใน ทุ่ง นา ให้ เปียก น้ำค้าง จาก ฟ้า สวรรค์ ให้ เขา มี ส่วน อยู่ กับ สัตว์ ป่า ใน หญ้า ที่ พื้น ดิน

16ให้ จิตใจ ของ เขา เปลี่ยน เสีย จาก จิตใจ มนุษย์ แล้ว มอบ ใจ สัตว์ ป่า ให้ แก่ เขา และ ปล่อย ให้ เป็น อยู่ อย่าง นั้น จน ครบ เจ็ด วาระ

17คำพิพากษา นั้น เป็น คำสั่ง ของ ผู้ พิทักษ์ คำ ตัดสิน นั้น เป็น วา ทะ ของ องค์ บริสุทธิ์ เพื่อ ผู้ มี ชีวิต อยู่ จะ ได้ ทราบ ว่า ท่าน ผู้ สูง สุด ทรง ปกครอง อยู่ เหนือ ราช อาณาจักร ของ มนุษย์ และ ประทาน ราช อาณาจักร นั้น แก่ ผู้ ที่ พระองค์ จะ ประทาน และ ตั้ง ผู้ ที่ ด้อย ที่สุด ให้ อยู่ เหนือ '

18ความ ฝัน นี้ ตัว เรา คือ กษัตริย์ เนบูคัด เนสซา ร์ได้ เห็น และ โอ เบลเทชัสซาร์ ท่าน จง กล่าว คำ แก้ฝัน เถิด เพราะ พวก นักปราชญ์ ทั้งสิ้น แห่ง ราช อาณาจักร ของ เรา ไม่ สามารถ ที่ จะ ให้ คำ แก้ ความ ฝัน แก่ เรา แต่ ท่าน สามารถ เพราะ วิญญาณ ของ พระ ผู้ บริสุทธิ์ อยู่ ใน ตัว ท่าน "

19อาณาจักร ของ เนบูคัด เนสซา ร์จะ ถูก ตัด ออก แล้ว ดาเนียล ผู้ มีชื่อ ว่า เบลเทชัสซาร์ ก็ งงงัน อยู่ ชั่วโมง หนึ่ง ความ คิด ของ ท่าน ก็ กระทำ ให้ท่า นต ก ใจ กษัตริย์ ตรัส ว่า " เบลเทชัสซา ร์เอ๋ย อย่า ให้ ความ ฝัน หรือ คำ แก้ ความ ฝัน กระทำ ให้ท่า นต ก ใจ เลย " เบลเทชัสซา ร์ทูล ตอบ ว่า " เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ ขอ ให้ ความ ฝัน นั้น เป็น เรื่อง ของ ผู้ ที่ เกลียด ชัง พระองค์ เถิด และ ขอ ให้ คำ แก้ ความ ฝัน นั้น ตก แก่ ปฏิปักษ์ ของ พระองค์

20ต้นไม้ ที่ พระองค์ ทอดพระเนตร ซึ่ง เติบโต ขึ้น และ แข็งแรง จน ยอด ขึ้น ไป ถึง ฟ้า สวรรค์ ประจักษ์ ไป ทั่ว พิภพ ทั้งสิ้น

21ใบ ของ มัน ก็ งดงาม และ ผล ก็ อุดม และ จาก ต้น นั้น มี อาหาร ให้ แก่ ชีวิต ทั้งปวง สัตว์ ป่า ใน ทุ่ง นา มา พึ่ง ร่ม อยู่ ใต้ ต้น และ นก ใน อากาศ ก็ มา อาศัย อยู่ ที่ กิ่ง

22โอ ข้า แต่ กษัตริย์ นี่ คือ พระองค์ เอง ผู้ทรง เจริญ และ เข้มแข็ง ความ ยิ่ง ใหญ่ ของ พระองค์ ได้ เจริญ และ ขึ้น ไป ถึง ฟ้า สวรรค์ และ ราช อาณาจักร ของ พระองค์ ก็ ไป ถึง สุด ปลาย พิภพ

23และ ที่ กษัตริย์ ทอดพระเนตร ผู้ พิทักษ์ คือ องค์ บริสุทธิ์ ลง มา จาก ฟ้า สวรรค์ และ พูด ว่า ` จง ฟัน ต้นไม้ และ ทำลาย เสีย แต่ จง ปล่อย ให้ ตอ ราก ติด อยู่ ใน ดิน มี ปลอก เหล็ก และ ทองเหลือง สวม ไว้ ให้ อยู่ ท่ามกลาง หญ้า อ่อน ใน ทุ่ง นา ให้ เปียก น้ำค้าง จาก ฟ้า สวรรค์ ให้ เขา มี ส่วน อยู่ กับ สัตว์ ป่า และ ปล่อย ให้ อยู่ อย่าง นั้น จน ครบ เจ็ด วาระ '

24โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ต่อ ไป นี้ เป็น คำ แก้ พระ สุบิน เป็น พระราชกฤษฎีกา มา จาก ผู้ สูง สุด ซึ่ง มา ถึง กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์

25ว่า พระองค์ จะ ทรง ถูก ขับ ไล่ ไป เสีย จาก ท่ามกลาง มนุษย์ และ พระองค์ จะ อยู่ กับ สัตว์ ใน ทุ่ง นา พระองค์ จะ ต้อง เสวย หญ้า อย่าง กับ วัว และ จะ ให้ พระองค์ เปียก น้ำค้าง จาก ฟ้า สวรรค์ จะ เป็น อยู่ อย่าง นั้น จน ครบ เจ็ด วาระ จนกว่า พระองค์ จะ ทราบ ว่า ผู้ สูง สุด นั้น ทรง ปกครอง ราช อาณาจักร ของ มนุษย์ และ พระองค์ จะ ประทาน ราช อาณาจักร นั้น แก่ ผู้ ที่ พระองค์ ทรง ปรารถนา

26และ ที่ ทรง มี พระ บัญชา ให้ เหลือ ตอ ราก ต้นไม้ นั้น ไว้ ก็ หมายความ ว่า ราช อาณาจักร จะ ยัง เป็น ของ พระองค์ ตั้งแต่ พระองค์ ทรง ทราบ ว่า สวรรค์ ปกครอง

27โอ ข้า แต่ กษัตริย์ เพราะฉะนั้น ขอ ทรง รับคำ กราบ ทูล ของ ข้าพระ องค์ ขอ พระองค์ ทรง เลิก ทำบาป เสีย ด้วย การก ระ ทำความ ชอบธรรม และ เลิก ทำความ ชั่วช้า ด้วย สำแดง ความ กรุณา ต่อ คน จน เผื่อว่า ความ ผาสุก ของ พระองค์ อาจ จะ ยืด ยาว ไป อีก ได้ "

28กษัตริย์ เนบูคัด เนสซา ร์ถูก พิพากษา เพราะ เหตุ ความ เย่อหยิ่ง สิ่ง เหล่า นี้ ทั้งสิ้น ได้ บังเกิด ขึ้น แก่ กษัตริย์ เนบูคัด เนสซาร์

29พอ สิ้น สิบ สอง เดือน พระองค์ เสด็จ ดำเนิน อยู่ ใน พระราช วัง แห่ง ราช อาณาจักร บา บิ โลน

30และ กษัตริย์ ตรัส ว่า " นี่ เป็น มหา บา บิ โลน มิ ใช่ หรือ ซึ่ง เรา ได้ สร้าง ไว้ เพื่อ วงศ์วาน แห่ง อาณาจักร นี้ ด้วย อำนาจ ใหญ่ ยิ่ง ของ เรา และ เพื่อ เป็น ศักดิ์ศรี อัน สูงส่ง ของ เรา "

31เมื่อ กษัตริย์ ตรัส ยัง ไม่ทัน ขาด พระ วา ทะ ก็ มีเสียง ตกลง มา จาก ฟ้า สวรรค์ ว่า " โอ กษัตริย์ เนบูคัด เนสซาร์ เรา ลั่นวาจา ไว้ กับ เจ้า แล้ว ว่า ราช อาณาจักร ได้ พราก ไป เสีย จาก เจ้า แล้ว

32และ เจ้า จะ ถูก ขับ ไล่ ไป จาก ท่ามกลาง มนุษย์ และ เจ้า จะ อยู่ กับ สัตว์ ใน ทุ่ง นา และ เจ้า จะ ต้อง กิน หญ้า อย่าง กับ วัว จะ เป็น อยู่ อย่าง นั้น จน ครบ เจ็ด วาระ จนกว่า เจ้า จะ เรียน รู้ ได้ ว่า ผู้ สูง สุด ปกครอง อยู่ เหนือ ราช อาณาจักร ของ มนุษย์ และ ประทาน ราช อาณาจักร นั้น แก่ ผู้ ที่ พระองค์ ทรง ปรารถนา "

33ใน ทันใด นั้น เอง พระ วา ทะ ก็ สำเร็จ ใน เรื่อง เนบูคัด เนสซาร์ พระองค์ ถูก ขับ ไล่ ไป จาก ท่ามกลาง มนุษย์ และ เสวย หญ้า อย่าง กับ วัว และ พระ กาย ก็ เปียก น้ำค้าง จาก ฟ้า สวรรค์ จน พระ เกศา งอก ยาว อย่าง กับ ขนน ก อินทรี และ พระ นขา ก็ เหมือน เล็บ นก

34เมื่อ สิ้นสุด วาระ นั้น แล้ว ตัว เรา เนบูคัด เนสซา ร์ก็ แหงน หน้า ดู ฟ้า สวรรค์ และ จิต ปกติ ของ เรา คืน มา และ เรา ก็ สาธุการ แด่ ผู้ สูง สุด นั้น และ สรรเสริญ ถวาย เกียรติยศ แด่ พระองค์ ผู้ ดำรง อยู่ เป็นนิตย์ เพราะ ราช อาณาจักร ของ พระองค์ เป็น ราช อาณาจักรนิรันดร์ และ อาณาจักร ของ พระองค์ ดำรง อยู่ ทุก ชั่ว อายุ

35สำหรับ พระองค์ ชาว พิภพ ทั้งสิ้น นับ ว่า ไม่ มี ค่า ท่ามกลาง กองทัพ แห่ง สวรรค์ นั้น พระองค์ ทรง กระทำ ตาม ชอบ พระทัย พระองค์ และ ท่ามกลาง ชาว พิภพ ด้วย และ ไม่ มี ผู้ ใด ยับยั้ง พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ได้ หรือ ตรัส ถาม พระองค์ ได้ ว่า " พระองค์ ทรง กระทำ สิ่ง ใด "

36ใน เวลา นั้น เอง จิต ปกติ ของ เรา ก็ กลับคืน มา ความ สูงส่ง และ ราช สง่า ราศี กลับ มา สู่ เรา อีก เพื่อ สง่า ราศี แห่ง ราช อาณาจักร ของ เรา องคมนตรี และ ข้า ราช บริพาร ของ เรา กลับ มา หา เรา และ เรา ก็ รับ การ สถาปนา ไว้ ใน ราช อาณาจักร ของ เรา ความ ใหญ่ ยิ่ง กลับ เพิ่มพูน แก่ เรา ขึ้น อีก

37บัดนี้ ตัว เรา คือ เนบูคัด เนสซาร์ ขอ สรรเสริญ ยกย่อง และ ถวาย พระ เกียรติ แด่ พระ มหา กษัตริย์ แห่ง สวรรค์ เพราะว่า พระราช กิจ ของ พระองค์ ก็ ถูก ต้อง และ พระ มรรคา ของ พระองค์ ก็ เที่ยงธรรม บรรดา ผู้ ดำเนิน อยู่ ใน ความ เย่อหยิ่ง พระองค์ ก็ ทรง สามารถ ให้ ต่ำ ลง

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →