Daniel 5

Thai Tok

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1การ เลี้ยง ใหญ่ ของ เบลชัส ซา ร์กษัตริย์ เบลชัส ซา ร์ได้ ทรง จัดการ เลี้ยง ใหญ่ แก่ เจ้านาย หนึ่ง พัน คน และ เสวย เหล้า องุ่น ต่อหน้า คน หนึ่ง พัน นั้น

2เมื่อ เบลชัส ซา ร์ทรง ลิ้ม รส เหล้า องุ่น แล้ว จึง มี พระ บัญชา ให้ นำ ภาชนะ ทองคำ และ เงิน ซึ่ง เนบูคัด เนสซา ร์ราช บิดา ได้ ทรง กวาด มา จาก พระ วิหาร ใน กรุง เยรูซา เล็ม ออก มา ให้ กษัตริย์ และ เจ้านาย ของ พระองค์ ทั้ง พระ สนม และ นางห้าม จะ ได้ ใช้ ใส่ เหล้า ดื่ม

3เขา ทั้งหลาย จึง นำ ภาชนะ ทองคำ ซึ่ง ได้ กวาด มา จาก พระ วิหาร คือ พระ นิเวศ ของ พระเจ้า ใน กรุง เยรูซา เล็ม และ กษัตริย์ และ เจ้านาย ของ พระองค์ ทั้ง พระ สนม และ นางห้าม ก็ได้ ดื่ม จาก ภาชนะ เหล่า นั้น

4เขา ทั้งหลาย ดื่ม เหล้า องุ่น และ สรรเสริญ พระ ที่ ทำ ด้วย ทองคำ เงิน ทองเหลือง เหล็ก ไม้ และ หิน

5พระเจ้า ทรง เขียน ที่ ผนัง ของ พระราช วัง ใน ทันใด นั้น นิ้ว มือ คน ได้ ปรากฏ ขึ้น และ เขียน ลง ที่ ผนัง ของ พระราช วัง ของ กษัตริย์ ตรง ข้าม กับ คัน ประทีป และ กษัตริย์ ก็ ทอดพระเนตร มือ ที่ เขียน นั้น

6แล้ว สี พระ พักตร์ ของ กษัตริย์ ก็ เปลี่ยน ไป พระ ดำริ ของ พระองค์ กระทำ ให้ พระองค์ ตก พระทัย พระ เพลา ก็ อ่อนเปลี้ย พระ ชานุ ก็ กระทบ กัน

7กษัตริย์ รับสั่ง เสียง ดัง ให้ นำ หมอดู และ คนเคลเดีย และ หมอดู ฤกษ์ ยาม เข้า มา เฝ้า และ กษัตริย์ ตรัส กับ พวก นักปราชญ์ กรุง บา บิ โลน ว่า " ผู้ ใด ที่ อ่าน ข้อเขียน นี้ และ แปล ความ ให้ เรา ได้ เรา จะ ให้ ผู้ นั้น สวม เสื้อ สี ม่วง และ สวม สร้อย คอ ทองคำ และ เรา จะ ตั้ง ให้ เป็น อุปราช ตรี ใน ราช อาณาจักร ของ เรา "

8แล้ว พวก นักปราชญ์ ของ กษัตริย์ ก็ เข้า มา ทั้งหมด แต่ เขา ทั้งหลาย อ่าน ข้อเขียน หรือ แปล ความ หมาย ให้ กษัตริย์ ทรง ทราบ หา ได้ ไม่

9แล้ว กษัตริย์ เบลชัส ซา ร์ก็ ตก พระทัย มาก และ สี พระ พักตร์ ของ พระองค์ ก็ เปลี่ยน ไป และ เจ้านาย ทั้งหลาย ของ พระองค์ ก็ สนเท่ห์

10ด้วย เหตุ พระ วา ทะ ของ กษัตริย์ และ เจ้านาย ทั้งหลาย พระ ราชินี ก็ เสด็จ เข้า มา ใน ท้องพระโรง การ เลี้ยง และ พระ ราชินี ทรง มี พระ เสาวนีย์ ว่า " โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ขอ ทรง พระ เจริญ เป็นนิตย์ ขอ พระองค์ อย่า ได้ ตก พระทัย หรือ ให้ สี พระ พักตร์ ของ พระองค์ เปลี่ยน ไป

11ใน ราช อาณาจักร ของ พระองค์ มี ชาย คน หนึ่ง มี วิญญาณ ของ พระ ผู้ บริสุทธิ์ ใน ตัว ใน ครั้ง รัชกาล ของ พระ ชนก ความ สว่าง ความ เข้าใจ และ ปัญญา เหมือน ปัญญา ของ พระ ได้ มี ประจำ อยู่ ที่ ชาย คน นี้ และ กษัตริย์ เนบูคัด เนสซา ร์พระ ชนก ของ พระองค์ คือ กษัตริย์ พระ ชนก ของ พระองค์ ได้ ทรง แต่งตั้ง ให้ เขา เป็น ประธาน ใหญ่ ของ พวก โหร หมอดู คนเคลเดีย และ หมอดู ฤกษ์ ยาม

12เพราะว่า ดาเนียล ซึ่ง กษัตริย์ ประทาน นาม ว่า เบลเทชัสซาร์ มี วิญญาณ เลิศ มีค วาม รู้ และ ความ เข้าใจ ที่ จะ แก้ ความ ฝัน แก้ ปริศนา และ แก้ ปัญหา ต่างๆ บัดนี้ ทรง เรียก ดา เนียลให้ เข้า มา เฝ้า แล้ว เขา ก็ จะ แปล ความ หมาย ถวาย พระองค์ "

13เขา จึง นำ ดา เนียลเข้า มา เฝ้า กษัตริย์ กษัตริย์ ตรัส ถาม ดา เนียลว่า " ท่าน คือ ดา เนียลคน นั้น ใน พวก ที่ ถูก กวาด เป็น เชลย มา จาก ประเทศ ยูดาห์ ที่ กษัตริย์ เสด็จ พ่อ ของ เรา นำ มา จาก ยู ดาห์หรือ

14เรา ได้ยิน ว่า ท่าน มี วิญญาณ ของ พระ ใน ตัว และ ท่าน มีค วาม สว่าง ความ เข้าใจ และ ปัญญา เลิศ ประจำ ตัว

15บัดนี้ เรา ให้ พวก นักปราชญ์ พวก หมอดู มา เข้าเฝ้า เพื่อให้ อ่าน ข้อความ นี้ และ แปล ความ หมาย ให้ เรา แต่ เขา แปล ความ หมาย ของ เรื่องราว นี้ ไม่ ได้

16แต่ เรา ได้ยิน ว่า ท่าน ให้ คำ แปล และ แก้ ปัญหา ได้ บัดนี้ ถ้า ท่าน อ่าน ข้อความ และ แปล ความ หมาย ให้ ได้ จะ ให้ท่า น สวม เสื้อ สี ม่วง และ สวม สร้อย คอ ทองคำ และ จะ ตั้งท่า น ให้ เป็น อุปราช ตรี ใน ราช อาณาจักร "

17ดา เนียลกราบ ทูล พระ วจนะ ของ พระเจ้า ถวาย กษัตริย์ แล้ว ดา เนียลกราบ ทูล ต่อ พระ พักตร์ กษัตริย์ ว่า " ขอ ทรง เก็บ ของ พระราช ทาน ไว้ กับ พระองค์ เถิด และ ขอ ทรง พระราช ทาน รางวัล แก่ ผู้ อื่น ฝ่าย ข้าพระ องค์ จะ ขอ อ่าน ข้อเขียน ถวาย กษัตริย์ และ ถวาย คำ แปล ความ หมาย ให้ พระองค์ ทรง ทราบ

18โอ ข้า แต่ กษัตริย์ พระเจ้า สูง สุด ได้ ทรง ประทาน พระราช อาณาจักร ความ ยิ่ง ใหญ่ และ สง่า ราศี และ เกียรติยศ แด่ เนบูคัด เนสซา ร์ราช บิดา ของ พระองค์

19และ เพราะ ความ ยิ่ง ใหญ่ ซึ่ง พระองค์ ประทาน แก่ เนบูคัด เนสซาร์ บรรดา ชน ชาติ ประชาชาติ ทั้งปวง และ ภาษา ทั้งหลาย จึง ได้ สั่น สะท้าน และ เกรงขาม ต่อ พระ พักตร์ พระราช บิดา พระองค์ จะ ทรง ประหาร ผู้ ใด ก็ ทรง ประหาร เสีย หรือ ทรง ให้ ผู้ ใด ดำรง ชีวิต อยู่ ก็ ทรง ให้ ดำรง ชีวิต พระองค์ จะ ทรง แต่งตั้ง ผู้ ใด ก็ ทรง แต่งตั้ง พระองค์ จะ ทรง กระทำ ให้ ผู้ ใด ด้อย ลง พระองค์ ก็ ทรง กระทำ

20แต่ เมื่อ พระทัย ของ พระ บิดา ผยอง ขึ้น ฝ่าย จิต วิญญาณ ของ พระองค์ ก็ แข็ง กระด้าง ไป จึง ทรง ประกอบ กิจ ด้วย ความ เห่อเหิม พระเจ้า ทรง ถอด พระองค์ จาก ราช บัลลังก์ และ ทรง ริบ สง่า ราศี ของ พระองค์ ไป เสีย

21พระเจ้า ทรง ขับ ไล่ เนบูคัด เนสซา ร์ไป จาก บุตร ทั้งหลาย ของ มนุษย์ และ ทรง กระทำ ให้ พระทัย ของ พระองค์ ท่าน เป็น เหมือน ใจ สัตว์ ป่า และ ทรง ให้ อยู่ กับ ลา ป่า ทรง ให้ หญ้า เสวย เหมือน วัว และ พระ กาย ของ พระองค์ ท่าน ก็ เปียก น้ำค้าง จาก ฟ้า สวรรค์ จนกว่า พระองค์ รู้ ว่า พระเจ้า สูง สุด ทรง ปกครอง ราช อาณาจักร ของ มนุษย์ และ ทรง แต่งตั้ง ผู้ ที่ พระองค์ จะ ทรง ปรารถนา ให้ ปกครอง

22โอ ข้า แต่ เบลชัส ซาร์ พระองค์ เป็น ราช โอรส แม้ พระองค์ ทรง ทราบ เช่น นี้ ทั้งสิ้น แล้ว ก็ มิได้ ถ่อม พระทัย

23แต่ ทรง ยก พระองค์ ขึ้น สู้ กับ องค์ พระผู้เป็นเจ้า แห่ง สวรรค์ และ ทรง ให้ นำ ภาชนะ แห่ง พระ นิเวศ ของ พระองค์ มา ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ แล้ว พระองค์ พวก เจ้านาย ของ พระองค์ พระ สนม และ นางห้าม ของ พระองค์ ก็ ดื่ม เหล้า องุ่น จาก ภาชนะ เหล่า นั้น และ พระองค์ ทรง สรรเสริญ พระ ที่ ทำ ด้วย เงิน ทองคำ ทองเหลือง เหล็ก ไม้ และ หิน ซึ่ง จะ ดูหรือ ฟัง หรือ รู้ เรื่อง ก็ ไม่ ได้ แต่ พระองค์ มิได้ ถวาย พระ เกียรติ แด่ พระเจ้า ซึ่ง ลมปราณ ของ พระองค์ อยู่ ใน พระ หัตถ์ ของ พระองค์ และ ทาง ทั้งสิ้น ของ พระองค์ ก็ ขึ้น อยู่ กับ พระองค์

24จึง มี มือ ซึ่ง รับ ใช้ มา จาก พระ พักตร์ ได้ จารึก ข้อเขียน นี้ ลง ไว้

25ต่อ ไป นี้ เป็น ข้อเขียน ที่ จารึก ไว้ คือ เมเน เมเน เทเคล และ ฟารสิน

26ต่อ ไป นี้ เป็น คำ ไข เรื่องราว นั้น เมเน พระเจ้า ได้ ทรง คำนวณ วาระ แห่ง ราช อาณาจักร ของ พระองค์ ไว้ แล้ว และ ทรง นำ ราช อาณาจักร นั้น มา ถึง สิ้นสุด

27เทเคล พระองค์ ได้ ถูก ชั่ง ใน ตราชู ทรง เห็น ว่า ยัง ขาด อยู่

28เปเรส ราช อาณาจักร ของ พระองค์ ถูก แบ่ง ออก ให้ แก่ คน มีเดีย และ คนเปอร์เซีย "

29แล้ว เบลชัส ซา ร์ก็ ทรง บัญชา และ เขา ได้ ให้ ดา เนียลสวม เสื้อ สี ม่วง และ ให้ สวม สร้อย คอ ทองคำ และ ทรง ให้ ประกาศ เกี่ยว กับ เรื่อง ของ ท่าน ว่า ท่าน ได้ เป็น อุปราช ตรี ใน ราช อาณาจักร

30ใน คืน วัน นั้น เอง เบลชัส ซา ร์กษัตริย์ คน เคลเดี ยก็ทรง ถูก ประหาร

31และ ดา ริ อัสคน มี เดียก็ทรง รับ ราช อาณาจักร มี พระ ชนมายุ หก สิบ สอง พรรษา

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →