Mark 14 — Uzbek Bible (UZC) 2008 Tavrot in Uzbek

1Яҳудийлар хамиртурушсиз нон ейдиган Фисиҳ байрамига икки кун қолган эди. Олий руҳонийлар ва уламолар Исони ҳийла билан тутиб, ўлдириш учун фурсат пойлаб турган эдилар.

2Улар:- Бу иш фақат байрам кунларида бўлмаслиги керак, яна халқ ғалаён қилмасин, - дейишди.

3Исо Байтания қишлоғида мохов Симуннинг уйида меҳмон бўлиб ўтирган эди, бир аёл ганчдан ясалган идишда соф, қимматбаҳо сунбул мойи олиб келди. Идишни синдириб, мойни Исонинг бошига қуйди.

4Баъзилар бундан ғазабланиб, бир-бирига:- Бу мойни бундай исроф этишнинг нима кераги бор эди?

5Мана, бу мойни уч юз кумуш тангадан ҳам кўпроққа сотиб камбағалларга тақсимлаб бериш мумкин эди-ку! - деб аёлни қаттиқ койишди.

6- Қўйинглар уни! - деди Исо. - Нега аёлни хижолатда қолдиряпсизлар? У Мен учун эзгу иш қилди.

7Камбағаллар ҳар доим сизлар билан бирга бўладилар. Истаган вақтингизда уларга эзгулик қила оласизлар. Лекин Мен доим сизлар билан бирга бўлмайман.

8Аёл қўлида борини берди. У Менинг танамга хушбўй мой суртиб, ҳозирдан дафнга тайёрлади.

9Сизларга чинини айтайин: Инжил Хушхабари дунёнинг қайси ерида тарғиб қилинса, бу аёл ҳам эсланиб, унинг қилган иши ёдга олинади.

10Шунда ўн икки шогирддан бири бўлган Ишқариёт Яҳудо чиқиб, Исони тутиб бериш учун олий руҳонийларнинг олдига борди.

11Улар буни эшитиб, севиндилар ва Яҳудога пул беришга аҳд қилдилар. У эса Исога хиёнат қилиш учун қулай пайт излай бошлади.

12Яҳудийлар хамиртурушсиз нон ейдиган Фисиҳ байрамининг биринчи кунида қурбон қўзисини сўйиш керак эди. Бу кунда шогирдлар Исога:- Фисиҳ байрам таомини қаерда емоқчисан? Биз бориб тайёргарчилик қилайлик, - дейишди.

13Исо шогирдларидан иккитасини юбораётиб, уларга деди:- Шаҳарга боринглар, сизларга кўзада сув кўтариб кетаётган одам учрайди; унинг орқасидан боринглар.

14У кирадиган уйнинг эгасига: “Устозимиз: Шогирдларим билан Фисиҳ байрам таомини ейдиган хона қаерда, деб сўраяпти”, деб айтинглар.

15У киши сизларга шинам, тайёрлаб қўйилган катта болохонани кўрсатади. У ерда биз учун ҳозирлик кўринглар.

16Шогирдлар жўнашди. Шаҳарга кирганларида, худди Исонинг айтганини топдилар ва Фисиҳ байрам таомини тайёрладилар.

17Оқшом бўлгач, Исо ўн икки шогирди билан бирга у ерга келди.

18Улар еб ўтирганларида Исо:- Сизларга чинини айтайин, Мен билан таом еяётган сизлардан бир киши Мени тутиб беради, - деди.

19Шогирдлар хафа бўлиб, бирин-кетин:- Ўша мен эмасми? - деб Ундан сўрай бошладилар. [Ва шогирдлардан бири яна:- Ўша мен эмасми? - деди. ]

20Исо уларга жавобан деди:- Ўн икки шогирдимдан бири-да, ким Мен билан бирга косага нон ивитиб еса, ўшадир.

21Тўғри, Инсон Ўғлининг тақдири оятда ёзилганидай кетяпти. Лекин Инсон Ўғлини тутиб берадиган ўша одамнинг ҳолига вой! У одамнинг туғилмагани ўзи учун яхшироқ бўлар эди.

22Улар овқатланаётганда, Исо нонни олди, дуо ўқиб синдирди ва шогирдларига бериб:- Олинглар, енглар, бу Менинг танамдир, - деди.

23Косани ҳам олди ва шукрона дуосини ўқиб уларга узатди. Ҳаммалари ундан ичдилар.

24Исо уларга деди:- Бу кўплар учун тўкиладиган, Янги Аҳдни кучга киритадиган Менинг қонимдир.

25Сизларга чинини айтайин: Худонинг Шоҳлигида Мен янги шароб ичадиган кунгача узум неъматини бошқа ичмайман.

26Сўнг улар куйлаб, Зайтун тоғи томон кетдилар.

27Исо шогирдларига деди:- Бу тунда ҳаммангиз Мендан юз ўгирасизлар. Чунки Тавротда* шундай ёзилган:“Мен чўпонни жароҳатлайман, Қўйлар ўзи тарқаб кетади”.

28Бироқ Мен ўлиб тирилганимдан кейин, сизларни Жалилада кутаман.

29Бутрус Исога:- Агар ҳамма Сендан юз ўгирса ҳам, мен ўгирмайман! - деди.

30Исо унга:- Сенга ростини айтсам, бугун, шу кечасиёқ, хўроз икки марта қичқирмасданоқ, сен Мендан уч марта тонасан, - деди.

31Лекин Бутрус яна таъкид билан ўзиникини тасдиқлаб:- Мен Сен билан бирга ўлишим керак бўлса ҳам, Сендан асло тонмайман, - деди. Бошқа ҳамма шогирдлар ҳам шундай дейишди.

32Сўнгра Гетсемания деган бир жойга келдилар. Исо шогирдларига:- Мен ибодат қилгунимча, сизлар бу ерда ўтириб туринглар, - деди.

33Бутрус, Ёқуб ва Юҳаннони Ўзи билан бирга олган Исо ваҳимага тушди ва қаттиқ қайғура бошлади.

34Шогирдларига:- Менинг жоним ўлим олдидалигини сезиб, жуда қийналмоқда. Шу ерда қолинглар-да, сергак туринглар, - деди.

35Бир оз нари кетиб ерга йиқилди, агар иложи бўлса, бу соатнинг алами мени четлаб ўтсин, деб ибодат қилди.

36- Эй азиз Отам! - деди. - Сен ҳамма нарсага қодирсан, бу заққум* косани Менинг ёнимдан ўтказиб юборгин. Лекин Менинг истаганим эмас, Сенинг истаганинг бўлсин.

37Шогирдлари олдига қайтиб келгач, уларни ухлаб ётган ҳолда кўрди. Бутрусга деди:- Симун! Ухлаяпсанми? Бир соатгина ҳам уйғоқ ўтира олмадингми?

38Васвасага тушмаслик учун ҳушёр бўлиб, ибодат қилиб туринглар. Руҳ тетик, тана эса заифдир.

39Исо яна бориб, ўша сўзларни айтиб ибодат қилди.

40У қайтиб келиб, шогирдларини яна ухлаб ётган ҳолда кўрди. Уларнинг кўзларини ғафлат босган эди. Унга нима деб жавоб беришларини билмас эдилар.

41Учинчи марта бориб келиб, Исо шогирдларига деди:- Сизлар ҳали ҳам бепарво ухлаб, роҳатланиб ётибсизларми? Бас энди, мана вақт-соати келди, Инсон Ўғли гуноҳкорлар қўлига тутиб бериляпти.

42Туринглар, кетайлик! Мана, Менга хиёнат қилувчи яқинлашиб қолди.

43Исо ҳали гапириб турганда, ўн икки шогирдидан бири Яҳудо қўққисдан келиб қолди. Унинг ёнида олий руҳонийлар, уламолар ва оқсоқоллар томонидан юборилган, қилич ва таёқ ушлаган оломон бор эди.

44Хоин Яҳудо: “Мен кимни ўпсам, у Ўша Кишидир. Уни ушланглар ва эҳтиёт қилиб олиб кетинглар”, - деб улар билан тил бириктирган эди.

45Яҳудо келибоқ, Исога яқинлашди-да:- Устоз! Устоз! - деб Уни ўпди.

46Шу онда одамлар Исога даст солиб, Уни ушлаб олишди.

47Исонинг ёнида турганлардан бири қиличини қинидан суғурди-да, олий руҳоний қаролига бир уриб қулоғини кесиб ташлади.

48Исо уларга деди:- Сизлар Мени қўлга олиш учун қароқчига қарши чиққандек қиличу таёқлар билан қуролланиб келибсизлар.

49Мен эса ҳар куни маъбадда сизнинг орангизда эдим, таълим берардим, сизлар-чи, Мени қўлга олмадингизлар. Аммо зотан оятлар бажо келиши лозим.

50Ўшанда ҳамма шогирдлари Исони ташлаб, қочиб кетишди.

51Яланғоч танасини чойшабга ўраган бир йигит ҳам Исога эргашиб бораётган эди. Аскарлар уни ушлаб олганда,

52у чойшабни ташлаб, улардан яланғоч ҳолда қочиб қутулди.

53Исони бош олий руҳонийнинг олдига олиб келдилар. Унинг ёнига ҳамма олий руҳонийлар, оқсоқоллар ва уламолар йиғилдилар.

54Бутрус эса Исога узоқдан, то олий руҳонийнинг ҳовлиси ичигача эргашиб келганди. Хизматкорлар билан бирга олов ёнида ўтириб, исинди.

55Олий руҳонийлар ва Олий Кенгашнинг барча аъзоси Исога ўлим жазоси бериш учун Унга қарши гувоҳ излар эдилар, лекин тополмас эдилар.

56Кўп одамлар Унга қарши сохта гувоҳлик бераётган бўлсалар-да, аммо берган гувоҳликлари бир-бирига мос келмас эди.

57Сохта гувоҳлардан баъзилари сўзга чиқиб шундай дер эдилар:

58- У: “Инсон қўли билан қурилган бу маъбадни Мен бузиб ташлайман-у, уч кунда инсон қўлларисиз, бошқа бир маъбадни тиклайман”, - деганини эшитган эдик.

59Лекин бу хусусда ҳам гувоҳларнинг берган маълумотлари бир-бирига зид эди.

60Бундан кейин бош олий руҳоний ўртага чиқиб Исодан сўради:- Сен нега ҳеч жавоб қайтармайсан? Уларнинг Сенга қўйган айбларига нима дейсан?

61Исо эса индамади, ҳеч жавоб қайтармади. Бош олий руҳоний яна Ундан сўради:- Муборак Худонинг Ўғли - Масиҳ Сенмисан?

62Исо:- Мен Ўшаман ва сиз Инсон Ўғлини қодир Тангрининг ўнг томонида ўтириб, осмон булутлари билан келаётганини кўрасизлар, - деди.

63Шундан кейин бош олий руҳоний ўз кийимларини йиртиб:- Бизларга яна гувоҳларнинг нима кераги бор?

64Куфр кетганини ўзларингиз эшитдингизлар. Бунга нима дейсизлар? - деди. Ҳаммалари Уни ўлимга лойиқ деб топишди.

65Баъзилар Унга тупура бошлашди. Унинг юз-кўзини боғлаб, муштлаганларича:- Пайғамбарлигингни кўрсат-чи! - дейишарди. Хизматкорлар ҳам Уни шапалоқлашарди.

66Бутрус пастдаги ҳовлида экан, олий руҳонийнинг хизматкор аёлларидан бири келиб қолди.

67Исиниб турган Бутрусни кўриб, унга тикилиб қаради-да:- Сен ҳам носиралик Исо билан бирга эдинг-ку! - деди.

68Лекин Бутрус инкор этди:- Сен нима деяпсан ўзи, тушунмаяпман, англамаяпман, - деди-ю, бошқа ёққа, ташқи ҳовлига чиқиб кетди. Шу пайт хўроз қичқирди.

69Хизматкор аёл уни яна учратиб, у ерда турганларга:- Бу улардан бири-ку! - деб сўзлай бошлади.

70Бутрус яна инкор этди. Бир оздан кейин у ерда турганлар яна Бутрусга гапира бошлашди:- Ҳақиқатан сен улардан бирисан, жалилаликсан, [лаҳжанг жуда ўхшайди].

71- Сизлар айтаётган бу Одамни мен танимайман! - деб Бутрус лаънат ўқиб, қасам ича бошлади.

72Нақ шу пайт хўроз иккинчи марта қичқирди. Исонинг: “Хўроз икки марта қичқирмасданоқ, сен Мендан уч марта тонасан”, - деган сўзи Бутруснинг эсига тушиб, йиғлай бошлади.