Mark 5

Uzbek Bible (UZC) 2008 Tavrot in Uzbek

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Кўлнинг нариги қирғоғидаги Гадара юртига етиб келишди.

2Исо қайиқдан тушиши биланоқ, ёвуз руҳга чалинган бир одам қабрлар орасидан чиқиб, Уни қаршилади.

3Турар жойи қабристон бўлган бу одамни ҳеч ким ҳатто занжир билан ҳам боғлай олмас эди.

4Кўп мартаба уни кишану занжирлар билан боғлаган бўлсалар-да, аммо у занжирларни узиб, кишанларни ҳам синдириб ташлар эди. Уни тийиш учун ҳеч кимнинг кучи етмас эди.

5Доимо, кечаю кундуз қабрларда, тоғларда бақириб юрар, ўзини тошларга уриб жароҳатлар эди.

6У Исони узоқдан кўриб, югуриб келди-да, Унга таъзим қилиб,

7овози борича бақирди:- Эй Исо, Худойи Таолонинг Ўғли! Мен билан нима ишинг бор? Худо ҳақи Сенга ёлвораман, мени қийнама!

8Чунки Исо унга: “Эй ёвуз руҳ, бу одамдан чиқиб кет! ” - деб буюрган эди.

9Исо ундан сўради:- Исминг нима? - Исмим Тумонат, чунки бизлар кўпчиликмиз, - жавоб берди у.

10Ўзларини бу юртдан ташқарига ҳайдаб чиқармаслигини Исодан кўп ёлвориб сўради.

11Ўша тоғнинг ён бағрида катта тўнғиз подаси ўтлаб юрган эди.

12Ҳамма руҳлар Исога ёлвориб:- Бизни шу тўнғизларга юборгин, уларга кирайлик, - дейишди.

13Исо уларга рухсат берди. Ёвуз руҳлар эса шу заҳоти у одамдан чиқиб, тўнғизларга кириб олишди. Икки мингга яқин тўнғиз подаси тик қияликдан кўлга ёпирилиб, ғарқ бўлди.

14Шунда тўнғиз боқувчилар тўрт томонга тўзиб, шаҳар ва қишлоқларда бу бўлиб ўтган ҳодисани гапириб беришди. Аҳоли эса буни кўргани бориб,

15Исонинг олдига йиғилишди. Илгари тумонат жин қамраган одамни кийинган ва ақли расо ҳолда ўтирганини кўриб, қўрқиб кетишди.

16Воқеани кўрганлар эса ҳалиги одам жиндан қандай қутулгани ва тўнғизлар билан нима рўй бергани ҳақида халққа сўзлаб беришди.

17Шунда ерли халқ Исодан ўз юртлари чегарасидан чиқиб кетишни илтимос қилди.

18Исо қайиққа тушди. Жиндан қутулган одам Исога эргашиш учун рухсат сўради.

19Лекин Исо розилик бермади. - Ўз уйингга бор, Раббинг сенга нималар қилганини, қандай раҳм-шафқат кўрсатганини ўз яқинларингга гапириб бер, - деди унга.

20Шунда у киши бориб, Ўнкент вилоятида Исо ўзига нималар қилганини тарғиб қила бошлади. Ҳамма ҳам ҳайратга тушди.

21Исо кўлнинг бериги бўйига сузиб ўтиб, қирғоқда турарди. Унинг олдига яна кўп халойиқ тўпланди.

22Яҳудий жамоа бошларидан Яир исмли бир киши келиб қолди. У Исони кўриб, Унинг оёқларига ўзини ташлади-да:

23- Қизим ўлим тўшагида ётибди. Келиб унга қўлингни тегизгин, у соғайиб тирик қолсин, - деб ялиниб-ёлворди.

24Исо у билан кетди. Унинг орқасидан кўп халойиқ эргашиб, Уни сиқиб қўяр эди.

25У ерда ўн икки йилдан бери қон кетишидан азоб чекаётган бир аёл ҳам бор эди.

26У кўп табиблардан кўп қийналиб, бутун мол-мулкини сарф этгани билан ҳеч фойда кўрмаган, аксинча, аҳволи янада оғирлашиб кетган эди.

27Аёл Исо ҳақида эшитдию, халойиқ ўртасида орқа томондан Унга яқинлашиб, кийимига қўл тегизди.

28У ўзича: “Агар кийимига бир тегиб олсам бас, соғайиб кетаман”, - деб ўйлаган эди.

29У шундай қилиши биланоқ, қон кетиши тўхтади. Аёл касалликдан фориғ бўлганини ўз танасида ҳис этди.

30Исо эса шу онда Ўзидан бир куч чиққанлигини пайқади. У атрофидаги халойиққа кўз югуртириб:- Менинг кийимимга ким тегди? - деди.

31Шогирдлари Унга:- Халойиқ Сени сиқиб турганлигини кўряпсан-ку ва тағин кийимимга ким тегди, деб сўраяпсанми? - дейишди.

32Лекин Исо буни қилган аёлни кўриш учун атрофга қарар эди.

33Аёл ўзига нима бўлганини билиб, қўрқиб ва қалтираб келди, Исонинг оёқларига ўзини ташлаб, бутун ҳақиқатни Унга сўзлаб берди.

34Исо унга:- Қизим, ишончинг сени қутқарди. Эсон-омон бориб, дардингдан фориғ бўлгил, - деди.

35Исо шундай деб турган ҳам эдики, жамоабошининг уйидан одамлар келиб унга:- Қизингиз ўлди, нега яна Устозни овора қиляпсиз? - дедилар.

36Исо бу сўзларни эшитиб, жамоабошига:- Қўрқма, фақат ишонгин, - деди.

37Исо ҳеч кимнинг эргашишига йўл қўймай, фақат Бутрус, Ёқуб ва унинг укаси Юҳаннони олиб кетди.

38Жамоабошининг уйига етганларида, йиғи ва дод-фарёд тўла бир қий-чувга дуч келишди.

39Исо ичкарига кириб:- Нега қайғуряпсизлар, нега йиғлаяпсизлар? Қизча ўлган эмас, у ухлаб ётибди, - деди.

40Улар эса Унинг устидан кулишди. Исо ҳаммани ташқарига чиқариб юборди, қизчанинг ота-онаси ва шогирдларини олиб қолди ва қизча ётган хонага кирди.

41Қизчанинг қўлидан ушлаб унга:- Талифа қуми! - деди. Бу сўзнинг таржимаси: “Қизим, сенга айтаман: ўрнингдан тур! ” демакдир.

42Ўн икки яшар қизалоқ шу онда ўрнидан туриб, юра бошлади. Буни кўрганларнинг ақли шошди.

43Исо:- Буни ҳеч ким билмасин, - деб уларга қатъий буюрди ва қизчага овқат беришларини айтди.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →