Mark 6 — Uzbek Bible (UZC) 2008 Tavrot in Uzbek

1Исо у ердан жўнаб, Ўз юртига борди. Шогирдлари ҳам Унинг орқасидан эргашиб келишди.

2Шанба куни бўлгач, Исо ибодатхонада таълим бера бошлади. Уни тинглаётганларнинг кўпчилиги ҳайратга тушиб:- Булар Унга қаердан насиб бўлган экан? Унга бундай доноликни ким берди? Қандай қилиб Унинг қўли орқали бунақа мўъжизалар содир бўляпти?

3Марямнинг ўғли, Ёқуб, Юсуф, Яҳудо ва Симуннинг акаси дурадгор Исо бу эмасми? Унинг сингиллари ҳам мана шу ерда, ўз орамизда турибди-ку! - дейишди. Ва ғашланиб, Исони рад қилишди.

4Исо уларга:- Пайғамбар ўз ватанидан, ўз қариндош-уруғлари ва уйидан бошқа ерда эътиборсиз қолмас, - деди.

5Исо у ерда ҳеч қандай мўъжиза яратолмади. Фақатгина бир мунча беморларга қўл тегизиб, уларни соғайтирди.

6Уларнинг имонсизлигига ажабланди. Шундан сўнг Исо атрофдаги қишлоқларда кезиб таълим берарди.

7Ўн икки шогирдини ёнига чақириб, иккита-иккитадан қилиб жўнатмоқчи бўлди. Уларга ёвуз руҳлар устидан ҳокимлик қилиш учун қудрат берди.

8Уларга буюриб: “Йўл учун ёлғиз ҳассадан бошқа ҳеч нарса - тўрва ҳам, нон ҳам, камарларингга мис чақа ҳам олманглар,

9балки оддийгина чориқ кийиб, икки сидра кийим эса кийманглар”, - деди.

10Исо яна деди: “Агар бирон жойда бирон уйга кирсангизлар, у ердан чиқишингизгача ўша уйда қолинглар.

11Агар бирон жой одамлари сизни қабул қилмаса ва сизга қулоқ солмасалар, у ердан чиқаётганингизда уларга огоҳлантириш тариқасида оёқларингиздан чангни қоқиб кетинглар. [Сизларга чинини айтайин, қиёмат кунида у шаҳардан кўра Садўм ва Ғамўра шаҳарларининг ҳоли енгилроқ бўлади. ]”

12Шунда шогирдлар йўлга тушиб, халқни тавба қилишга ундаб юришди.

13Кўп жинларни қувиб чиқаришди ва кўп касалларга ёғ суртиб уларни соғайтиришди.

14Исонинг номи эл оғзига тушиб қолган эди. Подшоҳ Ҳироднинг қулоғига ҳам миш-мишлар етганда, у:- Яҳё пайғамбар тирилиб келибди. Шунинг учун бу Киши орқали бундай ажойиботлар содир бўлмоқда, - деди.

15Бошқалар эса Уни Илёс пайғамбар деб ҳисобласа, яна бошқалар Уни қадимги пайғамбарлар қаторида бир пайғамбар дердилар.

16Ҳирод буларни эшитиб:- Бу мен бошини кесган Яҳёдан бошқаси эмас. У қайта тирилиб келган, - деб қаттиқ турди.

17Ҳирод ўз укаси Филипнинг хотини Ҳиродияга уйлангани сабабли Яҳёни қўлга олиб, зиндонга қаматиб қўйган эди.

18Чунки Яҳё Ҳиродга: “Укангнинг хотинини олиш сен учун раво эмас”, - деб юрган эди.

19Ҳиродиянинг ўзи Яҳёдан аччиқланиб, уни ўлдирмоқчи бўлган, аммо бу ниятига ета олмаётган эди.

20Ҳирод эса Яҳёнинг солиҳ ва муқаддас киши эканини билиб, ундан қўрқар ва уни ҳимоя қилар эди. Унинг сўзларини мароқ билан тинглар ва кўп ишларни унинг маслаҳати билан қиларди.

21Бир куни қулай фурсат туғилиб қолди. Ҳирод ўзининг туғилган куни муносабати билан ўз мансабдорлари, мингбошилари ва Жалила юртининг оғаларига зиёфат берди.

22Ҳиродиянинг қизи кириб, рақс тушди ва Ҳирод билан улфатларининг кўнглини топди. Подшоҳ қизга:- Нима истасанг, тила, мен сенга бераман, - деди.

23Унга ҳатто қасам ичиб:- Мендан нима сўрасанг, бераман, подшоҳлигимнинг ярмигача бўлса ҳам, бераман, - деди.

24Қиз чиқиб онасидан сўради:- Нимани сўрай? - Яҳё пайғамбарнинг бошини сўра! - деди онаси.

25Қиз шу онда подшоҳ ҳузурига югуриб бориб:- Менга ҳозироқ лаганда Яҳё пайғамбарнинг бошини олиб беришингизни сўрайман, - деди.

26Подшоҳ жуда хафа бўлди. Лекин қасам ичганлиги туфайли ва меҳмонлар хотири учун қизнинг илтимосини рад этишни истамади.

27У шу ондаёқ жаллодни юбориб, Яҳёнинг бошини келтиришни буюрди.

28Жаллод зиндонга бориб, Яҳёнинг бошини танидан жудо қилди ва лаганга солиб, қизга олиб берди; қиз эса онасига топширди.

29Яҳёнинг шогирдлари юз берган ҳодисани эшитиб, унинг жасадини олгани боришди ва уни дафн этишди.

30Ҳаворийлар Исонинг ҳузурига тўпланиб, қандай ишлар қилишганини, халққа нималар ўргатишганини бирма-бир айтиб бердилар.

31Исо уларга:- Келинглар, бир ўзимиз бирон хилват жойга борайлик, бир оз дам олинглар, - деди. Чунки келиб-кетувчилар кўплигидан уларнинг овқат ейишга ҳам вақти йўқ эди.

32Исо билан шогирдлари алоҳида қайиққа тушиб, хилват жойга жўнаб кетишди.

33Лекин халқ уларнинг кетаётганини кўрди, кўпчилик таниб қолди. Шунда ҳамма шаҳарлардан пиёда йўлга тушишди, Исо билан шогирдлари бораётган жойга югуриб бориб, улардан олдин етиб келишди.

34Исо қайиқдан чиққанда, шунча халойиқни кўриб, уларга ачинди. Чунки улар чўпонсиз қўйларга ўхшарди. Исо уларга кўп нарсаларни ўргатарди.

35Анча вақт ўтгандан сўнг, шогирдлар Исонинг ёнига келиб:- Бу ер ёвон экан, энди вақт кеч бўлиб қолди.

36Халқни қўйиб юбор, атрофдаги қишлоқ ва овулларга бориб ўзларига нон сотиб олишсин, ейдиган ҳеч нарсалари йўқ, - дейишди.

37Исо уларга жавобан:- Сизлар уларга овқат беринглар! - деди. - Наҳотки биз икки юз кумуш тангага нон сотиб олиб келиб, халққа едирсак? - деб сўрашди Ундан.

38Исо деди:- Қанча нонларингиз бор? Бориб кўринглар. Улар билиб келгач:- Бешта нон, иккита балиқ бор экан, - дейишди.

39Исо халойиқни тўп-тўп қилиб яшил ўт устида ўтқазишни шогирдларига буюрди.

40Халқ юзтадан ва элликтадан тўда-тўда бўлиб ўтирди.

41Исо бешта нон билан иккита балиқни олди ва осмонга қараб шукрона дуосини ўқиди. Нонларни синдириб, халойиққа тарқатиш учун шогирдларига берди. Иккита балиқни ҳам ҳаммага тақсимлаб берди.

42Уларнинг ҳаммалари еб тўйди.

43Сўнг ортиб қолган нон бурдалари ва балиқларни териб олишди, тўла ўн икки сават чиқди.

44Нон еганлар беш мингга яқин эркак эди.

45Исо вақт ўтказмай, шогирдларини қайиққа тушириб, нариги томондаги Байтсайда шаҳрига сузиб ўтишга мажбур қилди. Унгача Ўзи одамларга рухсат берадиган бўлди.

46Халқни жўнатиб юборганидан кейин, Исо ибодат қилиш учун тоққа чиқди.

47Кеч киргач, қайиқ кўлнинг ўртасида эди, Исо эса ёлғиз Ўзи қуруқликда эди.

48Шамол шогирдларга қарши эсар эди. Исо улар қайиқни ҳайдашга қийналаётганини кўрди. Субҳидам чоғи Исо кўл устида юрганча шогирдлари томон келди-да, ёнларидан ўтгудай бўлди.

49Шогирдлар эса кўл юзида юрган Исони кўриб, аллақандай шарпа деб ўйлаб, қичқириб юборишди.

50Ҳаммаси ҳам Уни кўриб, юраклари орқасига тортиб кетди. Аммо Исо ўша заҳоти гапга кириб:- Дадил бўлинглар! Бу Мен, қўрқманглар! - деди.

51Исо шогирдлари ёнига, қайиққа тушиши билан шамол тинди. Шогирдлар ҳаддан ташқари таажжубланиб, лол бўлиб қолишди.

52Улар нон билан бўлган мўъжизадан ҳам ибрат олмаган эдилар, ақллари етмас эди.

53Кўлдан сузиб ўтиб, Генисарет қирғоғига келиб тўхтадилар.

54Қайиқдан чиқишлари биланоқ халқ Исони таниб қолди.

55Тезда бутун ўша юртга хабар елиб борди. Исонинг қаердалигини эшитганлар эса ўз касалларини тўшакда кўтариб бориб, Исони қидириб топгунча юртни айланадиган бўлишди.

56Исо қаерга бормасин - қишлоқларгами, шаҳарларгами, овулларгами - одамлар касалларни очиқ майдонларга қўяр, ақалли кийимининг бир чеккасига тегиш учун Ундан илтимос қилишарди. Унга қўл тегизганлар эса шифо топарди.