Mark 4

Uzbek Bible (UZC) 2008 Tavrot in Uzbek

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Исо яна кўл бўйида таълим беришни бошлади. Олдига бир талай одам йиғилиб қолгач, Исо кўлдаги қайиққа тушиб ўтирди. Бутун халойиқ эса кўл қирғоғида, қуруқликда қолди.

2Исо масал орқали халққа кўп насиҳатлар қилди. Ўз таълимотида шундай деди:

3“Қулоқ солинглар! Уруғ сепувчи уруғ сепгани чиқибди.

4Уруғ сепаётганда баъзи уруғлар йўл ёқасига тушибди. Қушлар учиб келиб, уруғларни чўқиб кетибди.

5Баъзи донлар тупроғи кам тошлоққа тушибди. Тупроқ чуқур бўлмаганидан, уруғлар тез кўкариб чиқибди.

6Бироқ қуёш чиққач, сўлиб, илдизи бўлмагани учун қуриб кетибди.

7Бошқа уруғлар тиканлар орасига тушибди. Тиканлар ўсиб, уруғларни бўғиб қўйибди ва улар ҳосил бермабди.

8Яна бошқа уруғлар эса яхши ерга тушибди ва униб-ўсиб, ўттиз, олтмиш ва ҳатто юз баробар кўп ҳосил берибди”.

9Кейин Исо уларга: “Кимнинг эшитар қулоғи бўлса, эшитсин! ” - деди.

10Халқ кетиб, Исо ёлғиз қолгач, У билан юрувчилар ва ўн икки шогирди бояги масал ҳақида алоҳида сўрадилар.

11Исо уларга деди: “Худо Шоҳлигининг сири сизларга насиб этган. Ташқаридагиларга эса ҳамма нарса масаллар билан уқтирилади.

12Шундай қилиб, уларга қаратилган бу оят бажо келмоқда*:“Улар қараб туриб, кўрмаслар, Эшитиб туриб, англамаслар. Акс ҳолда тавба-тазарру қилурВа гуноҳларидан фориғ бўлур эдилар””.

13“Бу масални тушунмаяпсизларми? - деди уларга Исо. - Ундай бўлса, барча масалларни ҳам қандай қилиб тушунасизлар?

14Мана, уруғ сепувчининг сепгани - Худонинг каломидир.

15Йўл ёқасига тушган уруғ шундай одамларни билдиради: уларнинг юрагига илоҳий калом сепилади. Бироқ улар эшитган ҳамон шайтон келиб, қалбларига сепилган каломни ўғирлаб кетади.

16Тошлоққа тушган уруғ эса шундай одамларни билдиради: улар каломни эшитар-эшитмас, севинч билан қабул қилаверадилар.

17Лекин улар илдизи йўқ беқарор одамлардир. Сўнгра калом туфайли қайғу ёки қувғинга дучор бўлишса, тезда васвасага тушиб қоладилар.

18Яна бошқалар тиканзорга тушган уруққа ўхшайдилар. Улар Худонинг каломини эшитади-ю,

19лекин бу дунёнинг ташвишлари, бойликка ўчлик ва бошқа ҳаваслар уларнинг юракларига суқилиб кириб, каломни бўғиб қўяди, калом эса самарасиз қолади.

20Яхши тупроққа тушган уруғ бўлса, каломни эшитиб, қалбига жо қилган одамларни билдиради. Улар гоҳ ўттиз, гоҳ олтмиш, гоҳ юз баробар кўп самара берадилар”.

21Исо уларга яна деди: “Шамни олиб келиб, идишнинг ёки чорпоянинг тагига қўядими? Аксинча, шамдонга қўймайдими?

22Худди шу сингари, ошкора бўлмайдиган ҳеч қандай сир йўқ, сиртга чиқмайдиган ҳеч яширин нарса йўқ.

23Кимнинг эшитар қулоғи бўлса, эшитсин! ”

24Кейин уларга яна деди: “Эшитаётганларингизни қулоғингизга қуйиб олинг! Сиз қандай ўлчов билан ўлчасангиз, худди шундай ўлчов билан сизга ҳам ўлчаб берилади. Сиз, тинглаётганларга эса қўшиб ҳам берилади.

25Кимда бор бўлса, унга яна берилади. Кимда йўқ бўлса, бор бўлгани ҳам тортиб олинади”.

26Исо яна деди: “Худонинг Шоҳлиги ерга уруғ сепган одамга ўхшайди.

27Кечаси бўлдими, ухлайди, кундузи бўлдими, туради. Уруғнинг қандай униб-ўсаётганидан у бехабар.

28Ер ўз-ўзидан аввал кўкатни, сўнгра бошоқни, ундан кейин бошоқдаги тўлиқ донни ундиради.

29Ҳосил пишгач, йиғим-терим вақти келди, деб дарҳол ўроқ солади”.

30Исо яна деди: “Худо Шоҳлигини нимага ўхшатайлик? Уни қандай масал билан ифодаласак бўлади?

31Мана, Худонинг Шоҳлиги бир хантал донига ўхшайди: у ерга сепилганда, ер юзидаги барча уруғлардан кичик бўлади.

32Лекин сепилгандан кейин кўкаради ва барча кўкатлардан баланд бўлиб ўсади. У улкан шохлар чиқарадики, осмондаги қушлар ҳам унинг паноҳида уя қурадилар”.

33Шундай қилиб, Исо халқнинг эшитиш имконига қараб, бу сингари кўпгина масаллар орқали Худо каломини ўргатар эди.

34Масалсиз уларга гапирмас эди. Шогирдлари билан танҳо қолганда эса, уларга ҳаммасини очиқ тушунтирар эди.

35Ўша куни кечқурун Исо шогирдларига:- Нариги қирғоққа сузиб ўтайлик, - деди.

36Улар халойиқни жўнатиб, Исони ўтирган қайиғида олиб кетишди. Исонинг кетидан бошқа қайиқлар ҳам сузиб келди.

37Шу орада кўлда кучли бўрон кўтарилди. Тўлқинлар қайиқни тебратиб юборди, қайиқ сувга тўла бошлади.

38Исо эса қайиқнинг қуйруқ томонида ёстиққа бош қўйиб, ухлаб ётган эди. Шогирдлар Исони уйғотиб:- Устоз, биз ҳалок бўляпмиз! Парво қилмайсанми? - дейишди.

39Шунда Исо туриб, шамолга дўқ урди ва кўлга:- Жим бўл, бас қил! - деб қўйди. Шу онда шамол тинди ва чуқур сукунат бўлди.

40Исо шогирдларига:- Нега бундай қўрқоқсизлар? Қандай қилиб ҳалигача ишончингиз йўқ? - деди.

41Улар эса жуда қўрқиб, бир-бирига:- Бу қанақа кишики, шамол ҳам, кўл ҳам Унга бўйсунса? - дейишди.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →