Hebrews 10

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Закон, маючы цень будучых даброцьцяў, а не саму рэчаіснасьць, аднымі і тымі самымі ахвярамі, што год усьцяж складанымі, ніколі ня можа ўдасканаліць тых, каторыя прыступаюцца (з імі).

2Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, ня мелі б ужо сьвядомасьці грэху.

3Аднак прыпамінаньне грэху што год усё ж застаецца.

4Немагчыма бо крывёй валоў і казлоў ачысьціцца ад грахоў.

5Таму, прыходзячы на сьвет, кажа (Хрыстос): “Ахвяры і дару не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.

6Цэлапаленьні і ахвяры за грэх не падабаюцца Табе.

7Тады сказаў Я: Вось іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю”.

8Сказаўшы раней: “Ахвяраў і дароў, цэлапаленьняў і ахвяраў за грэх не захацеў Ты, і не падабаюцца яны Табе”, хоць і складаюцца паводле закону,

9потым сказаў: “Вось іду, каб выканаць, Божа, волю Тваю”. Касуе першае і ўстанаўляе другое.

10На моцы той волі асьвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Езуса Хрыста.

11І кожны сьвятар штодзень служыць і часта ахвяроўвае тыя самыя ахвяры, якія ніяк ня могуць ачысьціць ад грахоў.

12Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,

13чакаючы, аж пакуль у канцы ворагі Ягоныя будуць паложаны да падножжа ног Ягоных.

14Вось Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на вякі тых, якія асьвечаны.

15Сьведчыць нам аб гэтым і Дух Сьвяты, бо сказана:

16“Такі вось запавет, які заключу з імі ў гэтых днях, — кажа Госпад, — даючы законы Мае ў іхнія сэрцы, і ў розумы іхнія ўпішу іх,

17ды грахоў і беззаконіяў іхніх ужо ўспамінаць ня буду”.

18А дзе адпушчэньне (грахоў), там ужо больш ня трэба ахвяры за грэх.

19Дык маючы тады, браты, пэўнасьць ўвайсьці ў (месца) Сьвятое праз кроў Езуса,

20які даў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела сваё,

21і маючы вялікага Першасьвятара над домам Божым,

22прыступайма са шчырым сэрцам, у поўні веры, ачысьціўшы сэрцы ад усякай сьвядомасьці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.

23Трымаймася непарушна надзеі, якую вызнаем, бо верны ёсьць Той, які нам даў абяцаньне;

24і зважайма адзін на аднаго, ажыўляючы любоў і ахвоту да добрых учынкаў.

25Не прапускайма нашых супольных сабраньняў, як сталася звычкай некаторых, але пацяшаймася, і тым больш, чым больш бачым надыходзячы дзень.

26Калі бо мы дабраахвотна грашым, маючы пазнаньне праўды, дык няма ўжо ахвяры за грэх,

27але толькі нейкае страшнае чаканьне суду і жар агню, які павінен будзе паліць супраціўнікаў.

28Хто не падпарадкоўваецца Закону Майсея, таго без ніякага міласэрдзя караюць сьмерцю пры двух або трох сьведках.

29Падумайце самі, як шмат страшнейшых караў варты той, які Сына Божага патаптаў ці кроў запавету, якой быў асьвечаны, за звычайную лічыў, або Духа ласкі зьняважыў?

30Мы бо ведаем Таго, хто сказаў: “Мне помста, і Я дам адплату”, або зноў: “Сам Госпад будзе судзіць свой народ”.

31Страшна папасьці ў рукі Бога жывога.

32Прыпомніце мінулыя дні, у якіх вы, прасьвечаныя, перанесьлі вялікі навал пакутаў,

33іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зьняваг і цярпеньняў, або іншы раз быўшы сучасьнікамі падобнае перажываючых.

34Бо пакутвалі вы разам з увязьненымі, і з радасьцю прынялі вы рабунак вашай маёмасьці, ведаючы, што маеце багацьце лепшае, трывалае.

35Дык не пакідайце спадзяваньня вашага, якое дасьць вялікую ўзнагароду.

36Мейце цярплівасьць, каб, спаўняючы волю Божую, дачакаліся абяцаньня.

37Яшчэ вось крыху, крыху, і прыйдзе Той, які павінен прыйсьці, і не замарудзіць.

38Бо справядлівы верай жыве; калі б хто хістаўся, не спадабаўся б душы Маёй.

39Мы ж не зьяўляемся адступнікамі на сваю загубу, але веручымі на збаўленьне душы.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →