Hebrews 7

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1Гэты вось Мэльхісэдэх, кароль Салему, сьвятар Бога Найвышэйшага, выйшаў на спатканьне Абрагама, які вяртаўся пасьля разгрому каралёў, і багаславіў яго.

2Яму таксама даў Абрагам дзесяціну з усяго (здабытку). Імя яго абазначае, па-першае кароль справядлівасьці, а потым і кароль Салему, што значыць: кароль Супакою.

3Бяз бацькі, бяз маці, без радаводу, без пачатку дзён і ня маючы канца жыцьця, ён упадобніўся Сыну Божаму і застаецца сьвятаром навекі.

4Дык бачыце, які вялікі той, каму патрыярх Абрагам даў дзесяціну з усяго здабытку.

5Дык і тыя з сыноў Левія, што атрымоўваюць сьвятарства, маюць права браць дзесяціны з народу паводле закону, значыць ад братоў сваіх, хоць і яны выводзяцца з паясьніцы Абрагама.

6Той жа не залічаўся да іх роду, узяў аднак дзесяціну ад Абрагама і таго, які меў абяцаньне, пабагаславіў.

7Без ніякай супярэчнасьці той, хто меншы, багаславіцца старэйшым.

8І тут людзі сьмяротныя бяруць дзесяціны, а там той, хто мае сьведчаньне, што жыве.

9І калі можна так сказаць, таксама і Леві, які бярэ дзесяціны, аддаў дзесяціну ў асобе Абрагама,

10бо ён яшчэ быў у паясьніцы бацькі, калі Мэльхісэдэх выйшаў яму насустрач.

11Калі б дасканаласьць дасягальнай была праз сьвятарства левітаў, народ бо атрымаў закон, які абапіраецца на ім, то пашто было ўстанаўляць яшчэ іншага сьвятара на ўзор Мэльхісэдэха, а не на ўзор Аарона?

12Бо са зьменай сьвятарства павінен зьмяніцца і закон.

13Той, пра якога тут гаворыцца, паходзіць з іншага пакаленьня, з якога ніхто не служыў пры аўтары.

14Ведама ж, што з Юды паходзіць наш Госпад, а Маісей нічога не казаў аб сьвятарах з гэтага пакаленьня.

15Дык гэта яшчэ больш выразным становіцца, калі на ўзор Мэльхісэдэха выступае іншы сьвятар,

16каторы не паводле закону цела стаўся такім, але паводле моцы нязьменнага жыцьця.

17Бо вось прыводзіцца сьведчаньне аб ім: “Ты — сьвятар навекі на ўзор Мэльхісэдэха”.

18Такім чынам касуецца папярэдні закон дзеля яго кволасьці і некарыснасьці.

19Нічога бо не давёў той закон да дасканаласьці, але быў аднак уступам лепшай надзеі, праз якую набліжаемся да Бога.

20Тым больш, што сталася гэта ня без прысягі, бо тыя ставаліся сьвятарамі без прысягі,

21а гэты — з прысягаю Таго, які сказаў Яму: “Запрысяг Госпад і не пашкадуе: Ты — сьвятар навекі”.

22Вось чаму Езус стаў Паручыцелем лепшага запавету.

23І тых многа ставалася сьвятарамі, таму што сьмерць спыняла іх існаваньне;

24Гэты праз тое, што трывае вечна, мае сьвятарства непераходзячае.

25Дзеля таго і збаўляць можа Ён назаўсёды прыступаючых праз Яго да Бога, заўсёды жывы, каб за нас заступацца.

26Такога вось належылася мець нам Першасьвятара, сьвятога, нявіннага, беззаганнага, аддзеленага ад грэшнікаў і ўзвышанага па-над неба,

27які не павінен, як іншыя першасьвятары, складаць штодзень ахвяры перш за свае грахі, а пасьля — за грахі народу, бо гэта Ён зрабіў раз на заўсёды, складаючы (у ахвяру) самога сябе.

28Закон бо стаўляе першасьвятарамі людзей кволых, слова ж прысягі, дадзенай пасьля закону, паставіла Сына, дасканалага на-векі.

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →