Hebrews 2

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Таму неабходна нам пільна сачыць за тым, што чулі, каб часам не зыйсьці з дарогі.

2Бо калі праз анёлаў абвешчанае слова мела такую моц, што ўсякі праступак і непаслухмянасьць атрымоўвалі справядлівую кару,

3то якім чынам мы зможам ад яе ўхіліцца, калі мы занядбалі так вялікую (ласку) збаўленьня? Яно спачатку было абвешчана Госпадам, а ў нас умацавана было чуўшымі ад Яго

4за падцьвярджэньнем Божым знакамі, і цудамі, і ўсякімі магутнасьцямі, і дарамі Духа Сьвятога, раздаванымі паводле Яго волі.

5Не анёлам бо падуладніў Бог будучы сьвет, пра які мы гаворым.

6Засьведчыў жа хтосьці ў адным месцы, кажучы: “Хто такі чалавек, што Ты памятаеш пра яго, або сын чалавечы, што Ты адведваеш яго?

7Мала панізіў Ты яго ад анёлаў, хвалою і пашанаю ўкаранаваў Яго,

8і ўсё паклаў Ты пад ногі яго”. Калі ж усё паддаў Ягонай ўладзе, то нічога не засталося непадуладным Яму. Цяпер жа бачым, што яшчэ ня ўсё падчынена Яму.

9Вось у Тым, які быў мала паніжаны ад анёлаў, бачым Езуса, замучанага сьмерцю, укаранаванага славай і пашанай, каб ласка Божая для ўсіх была выслужана сьмерцю.

10Належылася бо, каб Той, для якога ўсё і праз якога ўсё было створана, Таго, каторы шмат сыноў прывёў у славу, Правадыра збаўленьня іхняга, удасканаліў праз цярпеньне.

11Бо хто ўсьвячае і тыя, якія ўсьвячаюцца, ад Аднаго ўсе. Дзеля таго Ён не саромеецца называць іх братамі,

12кажучы: “Абвяшчу імя Тваё Маім братам, пасярод сабраньня буду славіць Цябе”.

13І яшчэ: “Я буду спадзявацца на Яго”. Ды яшчэ:; Вось Я і дзеці, якіх даў Мне Бог”.

14Дык калі дзеці сталіся ўдзельнікамі ў целе і крыві, і Ён таксама стаўся ўдзельнікам у іх (целе і крыві), каб сьмерцю зьнішчыць таго, які мае ўладу сьмерці, гэта значыць д’ябла,

15і каб вызваліць тых, што праз страх сьмерці на ўсё жыцьцё былі адданыя ў няволю.

16Бо не анёлаў Ён прыймае, але патомства Абрагама прыймае.

17Дзеля гэтага Ён павінен быў у-ва ўсім упадобніцца да братоў, каб стацца міласэрным і верным Першасьвятаром у Бога, каб ачысьціць грахі народу,

18бо таму, што Ён сам быў спакушаны і цярпеў, можа тым, якія спакушаныя, дапамагчы.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →