Matthew 22

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1Езус, адказваючы далей, казаў у прыповесьцях:

2"Каралеўства Нябеснае падобнае да чалавека караля, які справіў вясельле для свайго сына.

3І паслаў Ён слуг сваіх склікаць запрошаных на вясельле, але тыя не хацелі прыбыць.

4Дык паслаў ізноў іншых слугаў, кажучы: "Скажыце запрошаным: Ужо банкет мой прыгатаваны, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вясельле!"

5Але яны ня дбалі і разыйшліся; хто ў пасяленьне сваё, хто да свайго гандлю;

6а іншыя схапілі слугаў яго і, назьдзекаваўшыся, замардавалі.

7Дык кароль разгневаўся ды, паслаўшы сваё войска, выгубіў тых забойцаў, і горад іхні спаліў.

8Затым сказаў слугам сваім: "Вясельле прыгатавана, але запрошаныя не былі годныя.

9Дык ідзіце на скрыжаваньні дарог, і каго толькі знойдзіце, клічце на вясельле".

10Слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вясельле гасьцямі.

11Затым увайшоў кароль паглядзець гасьцей, ды ўбачыў ён там чалавека, адзетага не ў вясельную вопратку.

12Дык спытаўся ў яго: "Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнай вопраткі?" Але той маўчаў.

13Тады кароль загадаў слугам сваім: "Зьвязаўшы яму рукі і ногі, укіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатаньне зубамі".

14Бо многа пакліканых, але мала выбраных".

15Тады сабраліся фарысэі і, адыйшоўшыся, раіліся, як бы Езуса спахваціць у словах.

16Дык паслалі да Яго двух вучняў сваіх з герадыянамі, каб спыталіся: "Вучыцелю, ведаем, што Ты справядлівы і дарозе Божай па праўдзе вучыш, ды не аглядаешся на аблічча людзей.

17Скажы нам тады, як табе здаецца, належыцца плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?"

18Езус жа, пазнаўшы іх падступнасьць, сказаў: "Чаму Мяне зводзіце, крывадушнікі?

19Пакажыце мне манэту падатковую". Дык падалі Яму дынар.

20Спытаўся ў іх Езус: "Чый гэта адмалюнак і надпіс?"

21Кажуць Яму: "Цэзараў". Тады сказаў ім: "Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае - Богу".

22Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адыйшліся.

23У той дзень прыступіліся да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся Яго,

24кажучы: "Вучыцелю, Майсей загадаў: Калі хто памрэ, ня маючы сына, дык хай брат ягоны возьме яго жонку і хай адродзіць патомства свайму брату.

25А было ў нас сем братоў; і першы ажаніўся і памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

26Падобна другі і трэці аж да сёмага.

27Наастатак па ўсіх памерла і жанчына.

28Дык у час уваскрасеньня, чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе за жонку".

29А Езус у адказ сказаў ім: "Памыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божай.

30Пры ўваскрасеньні ня будуць жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць як анёлы ў небе.

31Ці не чыталі, што сказана вам Богам пра ўваскрасеньне памёршых, які казаў:

32"Я - Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба". Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але Бог жывых".

33Чуючы гэта, людзі дзівіліся дзеля навукі Ягонай.

34Тады фарысэі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, зыйшліся разам.

35І адзін з іхніх вучоных у законе, зводзячы Езуса, спытаўся:

36"Вучыцелю, якое найважнейшае прыказаньне ў Законе?"

37Езус адказаў яму: "Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;

38гэта найважнейшае ды першае прыказаньне.

39Другое падобнае гэтаму: Любі бліжняга свайго як сябе самога.

40На гэтых двух прыказаньнях абапіраецца ўвесь Закон і Прарокі".

41Калі сабраліся фарысэі, спытаўся ў іх Езус,

42кажучы: "Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?" Кажуць яму: "Давідаў".

43Сказаў ім: "Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

44"Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь па правіцы Маёй, аж пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае?"

45Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсьць сынам ягоным?"

46І ніхто ня мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →