bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Luke 14
Luke 14
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 15 →
1
Ing sakwijiné dina sabat, Yésus teka ing omahé penggedéné wong Farisi, arep mangan ing kono. Wong kabèh ing kono pada nyawang Panjenengané karo tenan.
2
Ing kono ana wong lara abuh ngadek ing ngarepé.
3
Yésus terus ngomong marang para juru Torèt lan para Farisi ngéné: “Maraské wong ing dina sabat kuwi kena apa ora?”
4
Kabèh pada meneng waé. Panjenengané terus nyekel tangané wong sing lara mau lan maraské lan ngongkon lunga.
5
Sakwisé mengkono terus ngomong marang wong-wong mau: “Sapa tunggalmu, sing anaké utawa sapiné ketyemplung ing sumur, ora terus gelis-gelis nulungi dientaské, senajan ing dina sabat?”
6
Wong-wong mau ora ana sing bisa nyauri.
7
Bareng Yésus weruh tamu-tamu pada milih lungguhan ing ngarep déwé, terus pada diomongi semonan ngéné:
8
“Yèn kowé diulemi njagong mantèn, kowé aja lungguh ing ngarep déwé, awit mengko sing nduwé gawé wis ngulemi wong sing luwih kajèn tenimbang karo kowé,
9
supaya wong sing ngulemi kowé lan wong mau aja pada marani kowé lan omong marang kowé: Kula njaluk ngalih, jagongan kuwi kanggo sedulur kuwi. Kowé terus kepeksa ngalih lungguh ing mburiné déwé karo kisinan.
10
Mulané, yèn kowé diulemi, lungguh ing mburi déwé. Mbok menawa mengko sing nduwé omah terus marani lan omong marang kowé: Sedulur, hayuk kula njaluk njagong ing ngarep. Sak nalika kowé kétok enggonmu kajèn ing ngarepé para dayoh liyané kabèh.
11
Awit sapa sing ngluhurké awaké déwé, bakal diasorké lan sapa sing ngasorké awaké déwé bakal diluhurké.”
12
Yésus uga terus ngomong marang wong sing ngundang Panjenengané: “Yèn kowé nganakké pésta ing wantyi awan utawa mbengi, kowé aja ngulemi kantya-kantyamu, utawa sedulur-sedulurmu, utawa sanak-kadangmu utawa tangga-teparomu sing sugih-sugih, awit kuwi bakal pada gentèn ngulemi kowé, dadi kowé wis pada olèh balesan.
13
Nanging, yèn kowé nganakké pésta, ngulemana wong-wong sing mlarat, sing tyiri, sing lumpuh lan sing lamur.
14
Yèn mengkono kowé bakal rahayu, awit wong kuwi kabèh ora pada nduwé sing dienggo mbales marang kowé. Nanging kowé bakal nampa balesan mbésuk ing dina tanginé para wong bener.”
15
Krungu tembungé sing mengkono kuwi, ana dayohé sing ngomong marang Yésus: “Rahayu wong sing pada arep disuguhi mangan ing Kratoné Gusti Allah.”
16
Nanging Yésus ngomong marang wong mau: “Ana wong nganakké pésta gedèn lan ngulemi wong okèh.
17
Bareng wis tekan wantyiné pésta, baturé dikongkon ngomong marang wong sing pada diulemi: Hayuk pada gelem teka, awit kabèh wis tyumawis.
18
Nanging kabèh, siji-siji pada njaluk ngapura. Wong sing kaping pisan ngomong ngéné: Kula mentas tuku kebonan, kula arep ndelok mrana, mila kula njaluk ngapura.
19
Wong liyané ngomong ngéné: Kula mentas tuku sapi limang rakit, kula arep lunga njajal sapi-sapiné kuwi, mila njaluk ngapura.
20
Wong liyané menèh ngomong: Kula entas waé kawin, mila ora bisa teka.
21
Batur mau terus mulih ngomongké kuwi kabèh marang bendarané. Sing nduwé omah nesu banget lan omong marang baturé: Gelis menyanga ing dalan-dalan lan lurung-lurung kuta, wong mlarat, wong tyiri, wong lamur lan wong lumpuh pada tuntunen mréné.
22
Baturé terus ngomong: Bendara, kabèh préntahé sampéyan wis kedadian, nanging panggonané ijik turah.
23
Bendarané terus omong marang baturé: Menyanga ing dalan-dalan lan ing dalan-dalan tyilik, wong-wong ing kono pada peksanen mlebu mréné, awit omahku kudu kebak.
24
Awit aku ngomong marang kowé: Wong sing pada diulemi ndisik mau siji waé ora ana sing bakal ngrasakaké suguhanku.”
25
Nalika Yésus lunga ditutké wong okèh gembruduk, Panjenengané nolèh terus ngomong marang wong-wong mau:
26
“Yèn ana wong sing teka marang Aku, nanging ora sengit marang bapaké, ibuné, bojoné, anak-anaké, seduluré lanang utawa wadon, malah uripé déwé pisan, kuwi ora bisa dadi murid-Ku.
27
Sapa sing ora manggul salipé lan mèlu Aku, kuwi ora bisa dadi murid-Ku.
28
Awit sapa ta tunggalmu sing yèn arep ngedekké menara, ora lungguh ndisik ngitung-itung, apa duwité tyukup kanggo ngragati nganti sak rampungé.
29
Supaya yèn wis rampung dasaré, nanging ora bisa nerusaké, sak kabèhé wong sing weruh aja nganti pada ngétyé,
30
ngéné: Wong kuwi wani wiwit ngedekké, nanging kok ora bisa ngrampungké!
31
Utawa, ratu ngendi sing yèn arep perang nglawan ratu liyané, ora njagong ndisik perlu nimbang-nimbang, apa suradaduné 10.000 kuwi tyukup kanggo nglawan sing nekani karo nggawa suradadu 20.000?
32
Yèn ora, mesti terus kongkonan, pumpung mungsuh kuwi ijik adoh, perlu nakokké sarat-saraté rukunan.
33
Mengkono uga saben wong tunggalmu, sing ora bisa ninggal bandané kabèh, kuwi ora bisa dadi murid-Ku.
34
Uyah kuwi pantyèn migunani, nanging yèn ilang asiné, apa sing kanggo mulihké rasa asiné?
35
Wis ora ana gunané, kanggo lemah utawa kanggo rabuk, mung terus dibuwang waé. Sapa sing nduwé kuping kanggo ngrungokké, rungokna!”
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 15 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24