bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Luke 19
Luke 19
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 18
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 20 →
1
Yésus terus mlebu ing Yériko lan lunga liwat kuta kono.
2
Ing kono ana wong diarani Sakéus, juru pajek sing sugih.
3
Wong mau ngupaya bisané weruh Yésus kuwi kaya apa, nanging ora bisa awit ketutupan wong okèh, jalaran sangka tyendèké dedekké.
4
Mulané terus mlayu ndisiki wong okèh, terus mènèk wit anjir supaya bisa weruh Yésus, sing bakal liwat kono.
5
Nalika mlakuné Yésus tekan panggonan kono, terus ndangak lan ngomong: “Sakéus, gelis muduna, awit dina iki Aku perlu lerem ing omahmu.”
6
Sakéus gelis-gelis medun lan nampa Yésus karo bungah.
7
Nanging wong kabèh sing weruh pada grundelan, tembungé: “Kok gelem lerem ing omahé wong dosa.”
8
Nanging Sakéus terus ngadek lan ngomong marang Gusti: “Gusti, banda kula sing separo arep kula kèkké marang wong mlarat lan yèn ana wong sing kula peres, banda peresan mau arep kula balèkké tikel papat.”
9
Tembungé Yésus: “Ing dina iki brayat kéné katekan keslametan, awit wong iki ya tyedak turunané Abraham.
10
Awit Putrané Manungsa kuwi tekané perlu nggolèki lan nylametaké wong sing kesasar.”
11
Yésus terus ngekèki semonan marang wong sing pada ngrungokké tembungé, awit Panjenengané wis tyedak kuta Yérusalèm lan mikiré wong-wong mau yèn Kratoné Gusti Allah bakal kebukak.
12
Panjenengané terus ngomong: “Ana penggedé lunga menyang sakwijiné negara sing adoh, Panjenengané pilih didekké ratu ing kana, sakwisé kuwi terus mulih.
13
Terus nyeluk abdiné sepuluh, pada dipasrahi duwit sepuluh mina, tembungé: Duwit iki enggonen dagang nganti tekan sak mulihku.
14
Nanging Panjenengané kuwi disengiti karo wong-wong ing negarané, mulané terus pada ngutus kongkonan, pada dikongkon ngomong: Kita pada ora trima, yèn wong kuwi dadi ratu, ngwasani kita.
15
Nalika Panjenengané mulih, sakwisé didekké ratu, terus mréntah nyeluk para abdiné, sing pada dipasrahi duwit, awit kepéngin weruh siji-sijiné enggoné nglakokké dagang.
16
Wong sing kaping pisan teka lan ngomong: Gusti, duwit Panjenengan sak mina olèh bati sepuluh mina.
17
Tembungé bendarané: Apik banget penggawéanmu, hé, abdi sing betyik. Awit kowé wis temen ing bab sing tyilik mulané kowé tak kèki kapertyayan ngwasani kuta sepuluh.
18
Terus sing kaping pindo teka lan ngomong: Gusti, duwit Panjenengan sak mina olèh bati limang mina.
19
Tembungé marang wong kuwi: Kowé ngwasani kuta lima.
20
Abdi sing kaping telu teka lan ngomong: Gusti, kuwi duwit Panjenengan sak mina, kula simpen, kula buntel ing katyu.
21
Awit kula wedi marang Panjenengan. Awit Panjenengan kuwi kereng, gelem njupuk sing duduk duwèkké Panjenengan, apa ngunduh sing duduk sebaran Panjenengan.
22
Tembungé marang wong mau: Hé, abdi sing ala, kowé bakal tak adili miturut tembungmu déwé. Kowé wis ngerti, yèn aku iki wong sing kereng, sing njupuk sing duduk duwèkku lan ngunduh sing duduk sebaranku.
23
Yèn mengkono, kenèng apa duwitku ora kok pasrahaké marang wong sing nglakokké duwit, supaya sak mulihku kenaa tak jikuk uga sak anakané.
24
Terus ngomong marang wong-wong ing kono: Jupuken duwit sak mina kuwi, wènèhna marang sing nggawa sepuluh mina.
25
Semauré wong-wong mau: Gusti, dèwèké wis nduwèni sepuluh mina.
26
Ngekèki semauré: Aku ngomong marang kowé, saben wong sing nduwé, bakal dikèki, nanging sing ora nduwé, bakal dijukuk, malah ya sing dadi duwèké pisan.
27
Nanging kabèh mungsuhku iki, sing pada ora seneng yèn aku dadi ratuné, kuwi pada gawanen mréné, pada patènana ing ngarepku.”
28
Sakwisé ngomong mengkono, Yésus terus lunga ndisiki wong-wong mau, menyang Yérusalèm.
29
Bareng wis tyedak désa Bètfagé lan Bétania sing ning gunung sing diarani gunung Saitun, Yésus terus ngutus muridé loro
30
karo dikèki paweling ngéné: “Pada menyanga désa ing ngarep kaé. Sak tekamu ing kono, kowé bakal nemoni anak kimar dityentyang, sing durung tau ditunggangi karo wong. Kuwi utyulana lan gawanen mréné.
31
Lan yèn ana wong sing takon marang kowé: Kenèng apa kok sampéyan utyuli, semaurana ngéné: Gusti sing ngarepké.”
32
Sing diutus terus pada budal lan nemoni kaya sing diomong Yésus mau.
33
Nalika ijik pada ngutyuli kimar mau, wong sing nduwé kimar pada ngaruh-aruhi: “Kenèng apa kimaré kok sampéyan utyuli?”
34
Semauré sing diutus: “Gusti sing ngarepké.”
35
Kimaré terus dituntun menyang ngarepé Yésus, terus tutupi jubahé, Yésus terus diréwangi enggoné numpak anak kimar kuwi.
36
Sak suwéné mlaku, para wong pada njèrèng jubahé ing dalan sing diliwati.
37
Bareng tyedak karo Yérusalèm, ing dalan sing medun sangka gunung Saitun, sak kabèhé wong sing pada mèlu Panjenengané pada wiwit bungah-bungah lan memuji marang Gusti Allah karo swara tyeta awit sangka anané mujijat-mujijat, sing wis pada dideleng.
38
Ngéné tembungé: “Kaberkahan Ratu sing teka atas asmané Gusti, katentreman ing swarga lan kamulyan ing ngaluhur!”
39
Ana wong Farisi sing bareng karo wong okèh, wong kuwi ngomong marang Yésus: “Guru, Panjenengan supaya gelem nyenèni para murid Panjenengan kuwi.”
40
Ngekèki semauré: “Aku ngomong marang kowé: Yèn wong-wong kuwi pada meneng, watu-watu iki bakal pada nyuwara banter.”
41
Bareng Panjenengané wis mundak tyedak lan weruh kuta kuwi terus nangis,
42
Tembungé: “Oh, tenan betyiké yèn ing dina iki uga kowé weruh apa sing perlu kanggo tentrem rahayumu! Nanging saiki bab kuwi ketutup kanggo mripatmu.
43
Awit bakal tekan wantyiné, mungsuhmu pada manggon ing sak kiwa-tengenmu lan ngepung lan ngapit kowé sangka ngendi-endi.
44
Kowé bakal digempur nganti rata karo lemah, bareng karo anak-anakmu lan mungsuhmu ora bakal ngejarké watu siji waé sing temumpang ing watu liyané ing témbokmu, awit kowé ora weruh wantyiné enggoné Gusti Allah ngéndangi kowé.”
45
Yésus terus mlebu ing Griya Sutyi, wong sing pada dodolan ing kono pada ditundungi kabèh,
46
pada diomongi ngéné: “Ana tulisan: Griya-Ku kuwi kanggo ngabekti, kok didadèkké guwané bégal.”
47
Saben dina Panjenengané mulangi ing Griya Sutyi. Para pengarepé imam lan para juru Torèt uga para penggedéné bangsa Israèl pada ngupaya ngentèkké Panjenengané,
48
nanging pada ora ngerti tyarané kepriyé, awit wong kabèh pada tansah nyenengi marang Panjenengané lan pada kepéngin ngrungokké piwulangé.
← Chapter 18
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 20 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24