bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Luke 15
Luke 15
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 14
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 16 →
1
Para juru pajek lan wong dosa pada nemoni Yésus ngrungokké piwulangé.
2
Para Farisi lan para juru Torèt pada grundelan, tembungé: “Wong kuwi kok nampani para wong dosa lan mangan bebarengan.”
3
Panjenengané terus ngekèki semonan, ngéné,
4
“Sapa tunggalmu, sing nduwé wedus gèmbèl 100, nanging ana siji sing ilang, apa ora terus nggolèki sing ilang kuwi nganti sak ketemuné, sing sangang puluh sanga ditinggal ing ara-ara?
5
Lan yèn wis ketemu, terus dipanggul karo bungah,
6
lan sak tekané ing omahé, terus ngundangi kantya-kantyané lan tangga-teparoné lan pada diomongi: Hayuk, pada bebarengan bungah-bungah karo aku, awit wedus gèmbèlku sing ilang wis ketemu.
7
Aku ngomong marang kowé: Ya kaya mengkono kuwi ing swarga bakal ana kabungahan gedé awit ana wong dosa siji sing mratobat, kabungahané ngungkuli kanggo wong sangang puluh sanga sing ora usah mratobat.”
8
“Semono uga, endi ana wong wadon sing nduwé duwit dirham sepuluh, nanging ilang siji, kok ora terus nyumet dimar lan nyaponi omahé, nggolèki njlimet nganti sak ketemuné?
9
Lan yèn wis ketemu, terus ngundangi kantya-kantyané lan tangga-teparoné lan pada diomongi ngéné: Duwitku dirham sing ilang wis ketemu. Hayuk, pada bungah-bungah bebarengan karo aku.
10
Aku ngomong marang kowé: Semono uga para mulékaté Gusti Allah bakal pada bungah-bungah, jalaran ana wong dosa siji sing mratobat.”
11
Yésus ngomong menèh: “Ana wong nduwé anak lanang loro.
12
Anak sing ragil ngomong marang bapaké: Bapak, lilanana kula njaluk sak pérangané barang bandané sing dadi panduman kula. Bapaké ya terus ngedum-edum bandané, dikèkké marang wong loro.
13
Let pirang ndina sing ragil mau terus ngedoli pandumané kabèh, sakwisé mengkono terus lunga menyang negara sing adoh. Ing kana bandané dièbrèh-èbrèh dienggo nguja kekarepané nganti entèk kabèh.
14
Ketepakan ing negara kono ana patyeklik sing ngidap-idapi, wong enom mau terus wiwit ngalami kekurangan.
15
Terus kerja marang wong ing negara kono, terus dikongkon ngrumati babi-babiné ing tegalané.
16
Terus kepéngin ngisèni wetengé karo ampas pangané babi kuwi, nanging ora ana wong sing gelem ngekèki.
17
Terus ngrumangsani kahanané, banjur mikir ngéné: Buruhé bapaku pirang-pirang lan pada bisa mangan nganti turah-turah, nanging aku ing kéné bisa mati kaliren.
18
Aku tak mulih menyang omahé bapakku lan ngomong: Bapak, kula wis nandangi dosa marang swarga lan marang bapak,
19
kula wis ora pantes dijenengké anaké bapak menèh; lilanana kula dadèkna buruhé bapak waé.
20
Terus ngadek lan mulih marani bapaké. Nalika ijik adoh, bapaké wis nyawang tekané, atiné trenyuh banget awit sangka welasé. Terus diplayoni, terus dirangkul lan diambungi.
21
Anaké ngomong: Bapak, kula wis nandangi dosa marang swarga lan marang bapak. Kula wis ora pantes dijenengké anaké bapak menèh.
22
Nanging bapaké préntah marang baturé: Gelis jupukna jubah sing apik déwé, terus enggokna, drijiné enggoni ali-ali lan sikilé enggoni sepatu.
23
Terus njupuka pedèt sing lemu, belèhen. Hayuk pada mangan lan seneng-seneng.
24
Awit anakku iki wis mati, urip menèh, wis ilang, ketemu. Terus pada wiwit sukak-sukak.
25
Nalika kuwi anaké mbarep ijik ing kebon. Bareng mulih lan wis tyedak karo omahé, krungu swarané tabuhan lan wong pada nembang nganggo jogètan.
26
Terus ngundang salah sijiné batur lan ditakoni, apa tegesé kuwi kabèh.
27
Tembungé batur mau: Kuwi adikmu teka lan bapak wis ngongkon mbelèh pedèt sing lemu, awit ketemu menèh anaké nganti slamet.
28
Anak mbarep mau terus nesu lan ora gelem mlebu ing omah. Bapaké terus metu lan ngerih-ngerih.
29
Nanging disemauri ngéné: Wis mataun-taun anggèn kula ngladèni bapak lan ora naté nerak préntahé bapak, nanging bapak ora naté ngekèki tyempé siji waé, kanggo bungah-bungah karo kantya-kantya kula.
30
Nanging bareng anaké bapak sing ngèbrèh-èbrèh bandané bapak, digawé nuruti karepé karo lonté-lonté, bapak terus mbelèh pedèt sing lemu kanggo dèwèké.
31
Bapaké ngomong: Anakku, nggèr, kowé kuwi selawasé urip bareng karo aku lan apa sak duwèkku kuwi ya duwèkmu.
32
Kita kabèh wis sak mestiné kudu pada bungah-bungah lan seneng-seneng, jalaran adikmu wis mati urip menèh, wis ilang ketemu.”
← Chapter 14
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 16 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24