1 Samuel 14 — Khmer (ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធកែសម្រួល ២០១៦)

1ថ្ងៃមួយ យ៉ូណា‌ថាន ជាបុត្រារបស់ស្ដេចសូល ប្រាប់យុវជនដែលកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់លោកថា៖ «ចូរយើងឆ្លងទៅបន្ទាយរបស់ពួកភីលី‌ស្ទីន ដែលនៅខាងនាយនោះ»។ ប៉ុន្តែ លោកមិនបានទូលដល់បិតាឲ្យជ្រាបទេ។

2ឯស្ដេចសូលនៅត្រង់ចុងក្រុងគី‌បៀរ ក្រោមដើមទទឹមដែលនៅមីក‌រ៉ូន មានទាំងពួកទ័ពនៅជា‌មួយ ប្រហែលជាប្រាំមួយ‌រយនាក់ផង

3ព្រមទាំងអ័‌ហ៊ីយ៉ាជាកូនអ័‌ហ៊ីទូប បងរបស់អ៊ី‌កាបូឌ ដែលជាកូនភី‌នេ‌ហាស ភី‌នេ‌ហាស ជាកូនអេលី ជាសង្ឃរបស់ព្រះ‌យេហូវ៉ា នៅត្រង់ស៊ីឡូរ ដែលលោកពាក់អេផូឌដែរ គេឥតបានដឹងជាយ៉ូណា‌ថានទៅទេ។

4នៅកណ្ដាលច្រកភ្នំដែលយ៉ូណា‌ថានចង់ឆ្លងទៅឯបន្ទាយរបស់ពួកភីលី‌ស្ទីន នោះមានថ្មដាស្រួចអមទាំងសងខាងផ្លូវ មួយឈ្មោះបូសេស ហើយមួយទៀតឈ្មោះសេនេ។

5មួយនៅខាងជើងទល់មុខនឹងមីក‌ម៉ាស ហើយមួយនៅខាងត្បូងទល់មុខនឹងកេបា។

6យ៉ូណា‌ថានក៏ប្រាប់យុវជនដែលកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់លោកថា៖ «ចូរយើងឆ្លងទៅឯបន្ទាយនៃពួកមិនកាត់ស្បែកនោះ ប្រហែលជាព្រះ‌យេហូវ៉ានឹងជួយយើងទេដឹង ដ្បិតគ្មានអ្វីឃាត់ឃាំងដល់ព្រះ‌យេហូវ៉ាដែលព្រះ‌អង្គនឹងជួយសង្គ្រោះ ដោយ‌សារមនុស្សច្រើន ឬតិចនោះទេ»។

7ឯអ្នកដែលកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់លោកក៏ឆ្លើយថា៖ «សូមសម្រេចតាមតែគំនិតរបស់លោក ហើយធ្វើតាមតែចិត្តប្រាថ្នាចុះ មើល៍ ខ្ញុំនៅជា‌មួយលោកស្រាប់ហើយ»។

8ដូច្នេះ យ៉ូណា‌ថានប្រាប់ថា៖ «ឥឡូវ យើងនឹងឆ្លងទៅរកអ្នកទាំងនោះ រួចបង្ហាញខ្លួនយើងឲ្យគេឃើញ

9ប្រសិន‌បើគេប្រាប់យើងថា "ចូររង់ចាំរហូតដល់យើងមករកអ្នក" នោះយើងនឹងឈរនៅនឹងកន្លែង យើងនឹងមិនឡើងទៅរកគេឡើយ។

10ប៉ុន្តែ ប្រសិន‌បើគេប្រាប់ថា "ចូរឡើងមករកយើង" នោះយើងនឹងឡើងទៅ ដ្បិតព្រះ‌យេហូវ៉ាបានប្រគល់គេមកក្នុងកណ្ដាប់ដៃយើងហើយ នេះនឹងបានជាទីសម្គាល់ដល់យើង»។

11ដូច្នេះ អ្នកទាំងពីរក៏បង្ហាញខ្លួនឲ្យពួកបន្ទាយនៃសាសន៍ភីលី‌ស្ទីនឃើញ រួចគេនិយាយថា៖ «មើល៍! ពួកហេព្រើរចេញពីរូងដែលគេពួននោះហើយ»

12គេក៏និយាយទៅយ៉ូណា‌ថាន និងអ្នកដែលកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់លោកថា៖ «ចូរឡើងមករកយើងចុះ យើងនឹងបង្ហាញឲ្យអ្នកដឹង» នោះយ៉ូណា‌ថានប្រាប់ដល់អ្នកកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់លោកថា៖ «ចូរអ្នកឡើងមកតាមក្រោយយើងមក ដ្បិតព្រះ‌យេហូវ៉ាបានប្រគល់គេ មកក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃអ៊ីស្រា‌អែលហើយ»។

13រួចយ៉ូណា‌ថានក៏ប្រតោងឡើង ហើយអ្នកដែលកាន់គ្រឿងរបស់លោកក៏ឡើងតាមក្រោយទៅ។ ពួកភីលីស្ទីនក៏ដួលនៅមុខយ៉ូណា‌ថាន ហើយអ្នកដែលកាន់គ្រឿងរបស់លោកក៏សម្លាប់គេជាក្រោយ។

14នៅពេលដែលយ៉ូណា‌ថាន និងអ្នកដែលកាន់គ្រឿងសស្ត្រា‌វុធរបស់លោកបានសម្លាប់គេមុនដំបូង នោះបានស្លាប់អស់ប្រហែលជាម្ភៃនាក់ នៅលើដីចំនួនមួយងារ។

15នោះក៏មានការញាប់‌ញ័រកើតឡើង ក្នុងទីបោះទ័ពដែលនៅវាល និងនៅក្នុងពួកបណ្ដាទ័ពទាំងប៉ុន្មាន ឯពួកអ្នកនៅក្នុងបន្ទាយ និងពួកទ័ពបំផ្លាញ គេក៏ញ័ររន្ធត់ដែរ ហើយផែនដីក៏កក្រើកឡើង ដូច្នេះ គេមានសេចក្ដីញ័ររន្ធត់ជាខ្លាំងក្រៃ‌លែង។

16ពួកយាម‌ល្បាតរបស់សូលនៅក្រុងគី‌បៀរ ស្រុកបេនយ៉ាមីន មើលទៅឃើញពលទ័ពបែក‌ខ្ញែកគ្នា ខ្លះទៅខាងនេះ ខ្លះទៅខាងនោះ

17ដូច្នេះ ស្ដេចសូលមានរាជ‌ឱង្ការទៅពួកអ្នកដែលនៅជា‌មួយថា៖ «ចូររាប់មើលអ្នកណាខ្លះដែលបានចេញពីយើង»។ ពេលគេបានរាប់ ឃើញបាត់យ៉ូណា‌ថាន និងអ្នកដែលកាន់គ្រឿងរបស់លោក។

18ព្រះបាទសូលបញ្ជាលោកអ័‌ហ៊ី‌យ៉ាថា៖ «ចូរយកហិបរបស់ព្រះមកទីនេះ»។ ដ្បិតគ្រានោះ ហិបរបស់ព្រះនៅជា‌មួយប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល។

19កាលស្ដេចសូលកំពុងមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់សង្ឃនៅឡើយ សូរអឺង‌កងដែលឮពីជំរំពួកភីលី‌ស្ទីនក៏កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ដូច្នេះ ស្ដេចសូលប្រាប់សង្ឃថា៖ «ចូរដកដៃអ្នកចេញ »។

20ពេលនោះ ស្ដេចសូល និងពួកអ្នកដែលនៅជា‌មួយទាំងប៉ុន្មានក៏ប្រមូលគ្នាទៅសមរភូមិ ហើយមើល៍ មានការច្របូក‌ច្របល់យ៉ាងសម្បើម ដោយពួកភីលីស្ទីនកំពុងតែកាប់ចាក់គ្នាឯង។

21រីឯពួកហេព្រើរដែលនៅជា‌មួយពួកភីលី‌ស្ទីន ហើយបានឡើងមកក្នុងពួកទ័ពជា‌មួយគេ នោះក៏បែរមកខាងពួកអ៊ីស្រា‌អែល ដែលនៅជា‌មួយសូល និងយ៉ូណា‌ថានវិញ។

22កាលពួកអ៊ីស្រា‌អែលទាំងប៉ុន្មានដែលពួននៅស្រុកភ្នំអេប្រាអិមបានឮថា ពួកភីលី‌ស្ទីនរត់ដូច្នោះ នោះគេក៏ដេញតាមច្បាំងយ៉ាងប្រកិតដែរ។

23ដូច្នេះ ព្រះ‌យេហូវ៉ាបានជួយសង្គ្រោះអ៊ីស្រា‌អែល នៅថ្ងៃនោះ ហើយចម្បាំងនោះក៏ឆ្លងទៅ រហូតដល់បេត-អា‌វេនវិញ។

24នៅថ្ងៃនោះ ពួកអ៊ីស្រា‌អែលមានសេចក្ដីវេទនាណាស់ ដ្បិតសូលបានឲ្យគេស្បថថា៖ «អ្នកណាដែលបរិ‌ភោគអ្វីមុនពេលល្ងាច គឺដល់កាលណាយើងបានសង‌សឹកនឹងខ្មាំងសត្រូវហើយ នោះនឹងត្រូវបណ្ដាសា» ហេតុនោះបានជាក្នុងពួកគេ គ្មានអ្នកណាមួយហ៊ានបរិ‌ភោគអ្វីឡើយ។

25កាលប្រជាជនទាំងប៉ុន្មានបានចូលមកដល់ក្នុងព្រៃ នោះឃើញមានសំណុំទឹកឃ្មុំនៅលើដី។

26ដ្បិតកាលគេចូលទៅ នោះឃើញសំណុំទឹកឃ្មុំធ្លាក់ចុះមក តែគ្មានអ្នកណាហ៊ានលូកដៃចាប់ដាក់ដល់មាត់ឡើយ ព្រោះគេខ្លាចពាក្យសម្បថនោះ។

27តែយ៉ូណា‌ថានឥតបានឮ ក្នុងកាលបិតាបង្គាប់គេដោយពាក្យសម្បថទេ បានជាលោកលូកចុងដំបង ដែលកាន់នៅដៃទៅចាក់សំណុំឃ្មុំ យកមកបរិ‌ភោគទៅ ស្រាប់តែភ្នែកលោកក៏ស្វាងឡើង។

28នោះមានម្នាក់ជម្រាបថា៖ «បិតាលោកបានហាមយើងខ្ញុំដោយពាក្យសម្បថថា "អ្នកណាបរិ‌ភោគអ្វីនៅថ្ងៃនេះ នោះនឹងត្រូវបណ្ដាសា" ពួកបណ្ដា‌ទ័ពទាំងប៉ុន្មានគេហេវខ្លាំងណាស់»។

29ដូច្នេះ យ៉ូណា‌ថានមានវាចាថា៖ «បិតារបស់យើងបាននាំឲ្យស្រុកយើងមានវេទនាហើយ មើល៍ យើងបានស្វាងភ្នែកឡើងដោយ‌សារតែភ្លក់ទឹកឃ្មុំបន្តិចនេះ។

30ចុះចំណង់បើពួកទ័ពបានបរិ‌ភោគរបឹបរបស់ពួកខ្មាំងសត្រូវ តាមចិត្តនៅថ្ងៃនេះ នោះតើនឹងវិសេសជាជាងអម្បាល‌ម៉ានទៅទៀត យ៉ាងនោះនឹងបានប្រហារជីវិតពួកភីលី‌ស្ទីន រឹតតែច្រើនលើសទៅទៀត»។

31នៅថ្ងៃនោះ គេក៏វាយពួកភីលី‌ស្ទីន ចាប់តាំងពីមីក‌ម៉ាសរហូតដល់អាយ៉ា‌ឡូន និងពួកបណ្ដា‌ទ័ពល្វើយខ្លាំងណាស់

32ដូច្នោះ គេក៏ស្ទុះទៅលើរបឹប ចាប់យកចៀម គោ និងកូនគោ ទៅសម្លាប់នៅលើដី ហើយបរិ‌ភោគសាច់ទាំងជាប់មានឈាមផង

33ពេលនោះ គេទូលស្ដេចសូលថា៖ «មើល៍! ឥឡូវពួកទ័ពគេធ្វើបាបនឹងព្រះ‌យេហូវ៉ាហើយ ដោយបរិ‌ភោគសាច់ដែលជាប់ទាំងឈាមផង»។ នោះស្ដេចមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តល្មើសហើយ ដូច្នេះ ចូរប្រមៀលថ្មមួយយ៉ាងធំ មកឲ្យខ្ញុំនៅទីនេះ»។

34ស្ដេចសូលមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «ចូរទៅក្នុងពួកទ័ពប្រាប់គេឲ្យដឹកយកគោ និងចៀមមកឲ្យយើង ដើម្បីសម្លាប់បរិ‌ភោគនៅទីនេះ កុំធ្វើបាបនឹងព្រះ‌យេហូវ៉ា ដោយបរិ‌ភោគសាច់ដែលជាប់ទាំងឈាមដូច្នេះឡើយ»។ ដូច្នេះ នៅយប់នោះ គ្រប់គ្នាក៏ដឹក‌នាំគោរបស់ខ្លួនទៅសម្លាប់នៅទីនោះ។

35ស្ដេចសូលក៏ស្អាងអាសនាមួយថ្វាយព្រះ‌យេហូវ៉ា នោះហើយជាអាសនាមុនដំបូង ដែលទ្រង់បានស្អាងថ្វាយព្រះ‌យេហូវ៉ា។

36លំដាប់នោះ ស្ដេចសូលមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «ចូរយើងចុះទៅទាំងយប់តាមពួកភីលី‌ស្ទីន ដើម្បីវាយគេរហូតដល់ភ្លឺ កុំឲ្យយើងទុកគេឲ្យសល់ដល់ម្នាក់ឡើយ» គេនិយាយថា៖ «សូមទ្រង់សម្រេចតាមដែលយល់ថាស្រួលចុះ» នោះសង្ឃមានវាចាថា៖ «ចូរយើងប្រមូលគ្នាមករកព្រះនៅទីនេះសិន»។

37ស្ដេចសូលក៏ទូលសួរដល់ព្រះថា៖ «តើទូល‌បង្គំត្រូវចុះទៅតាមពួកភីលី‌ស្ទីនឬ? តើព្រះ‌អង្គនឹងប្រគល់គេមកក្នុងកណ្ដាប់ដៃពួកអ៊ីស្រា‌អែលឬទេ?»។ ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃនោះ ព្រះមិនបានឆ្លើយតបមកសោះ។

38ដូច្នេះ ស្ដេចសូលមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «ចូរមកទីនេះ អស់លោកដែលជាមេដឹកនាំប្រជា‌រាស្ត្រអើយ ដើម្បីនឹងពិចារ‌ណាមើល ឲ្យដឹងជាកើតមានបាបយ៉ាងណានៅថ្ងៃនេះ

39ដ្បិតយើងស្បថដោយនូវព្រះ‌យេហូវ៉ាដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់ ដែលព្រះ‌អង្គបានសង្គ្រោះពួកអ៊ីស្រា‌អែលថា ទោះបើបាបនោះ នៅលើរូបយ៉ូណា‌ថានជាកូនយើងក៏ដោយ គង់តែវានឹងត្រូវស្លាប់ទៅជាប្រាកដ»។ ក្នុងពួកពលទ័ពគ្មានអ្នកណាមួយឆ្លើយឡើងសោះ។

40ពេលនោះ ស្ដេចសូលមានរាជ‌ឱង្ការទៅពួកអ៊ីស្រា‌អែលថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នានៅជាម្ខាង ហើយយើង និងយ៉ូណា‌ថាន ជាកូនយើងនៅម្ខាង» ពួកពលទ័ពទូលឆ្លើយថា៖ «សូមព្រះ‌អង្គសម្រេចតាមព្រះ‌ហឫ‌ទ័យចុះ»។

41ដូច្នេះ ស្ដេចសូលក៏ទូលថា៖ «ឱព្រះ‌យេហូវ៉ា ជាព្រះនៃសាសន៍អ៊ីស្រា‌អែលអើយ [ហេតុអ្វីបានជាព្រះ‌អង្គមិនឆ្លើយមកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ‌អង្គនៅថ្ងៃនេះ? ប្រសិន‌បើនេះជាកំហុសរបស់ទូលបង្គំ ឬកំហុសរបស់យ៉ូណាថានកូនទូលបង្គំ ឱព្រះ‌យេហូវ៉ា ជាព្រះនៃសាសន៍អ៊ីស្រា‌អែលអើយ] សូមព្រះ‌អង្គបង្ហាញតាមអ៊ូរីម ចុះ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន‌បើនេះជាកំហុសរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រា‌អែល សូមបង្ហាញតាមធូមីម »។ ពេលនោះ ឆ្នោតបង្ហាញចំលើយ៉ូណា‌ថាន និងស្ដេចសូល តែប្រជាជនរួចខ្លួន។

42ពេលនោះ ព្រះបាទសូលមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «ចូរចាប់ឆ្នោតរវាងខ្ញុំនឹងយ៉ូណា‌ថាន កូនរបស់ខ្ញុំទៀតមើល៍» ហើយឆ្នោតក៏បង្ហាញចំលើយ៉ូណា‌ថាន។

43ពេលនោះ ស្ដេចសូលមានរាជ‌ឱង្ការទៅយ៉ូណា‌ថានថា៖ «ចូរប្រាប់បិតា តើបុត្របានធ្វើអ្វី?» យ៉ូណា‌ថានទូលថា៖ «ទូល‌បង្គំបានគ្រាន់តែភ្លក់ទឹកឃ្មុំបន្តិច ដោយចុងដំបងដែលទូល‌បង្គំកាន់នៅដៃប៉ុណ្ណោះ មើល៍ ទូល‌បង្គំមុខជាស្លាប់ហើយ»។

44ស្ដេចសូលមានរាជ‌ឱង្ការថា៖ «ឱយ៉ូណា‌ថានអើយ បើបុត្រមិនត្រូវស្លាប់ពិតប្រាកដ នោះសូមឲ្យព្រះធ្វើដល់បិតាដូច្នោះ ហើយលើសទៅទៀតផង»។

45ពួកបណ្ដាទ័ពទូលសួរដល់ស្ដេចសូលថា៖ «យ៉ូណា‌ថានដែលបាននាំឲ្យមានសេចក្ដីសង្គ្រោះក្នុងពួកអ៊ីស្រា‌អែលយ៉ាងធំដល់ម៉្លេះ តើលោកត្រូវស្លាប់ឬ? មិនត្រូវទៅជាដូច្នោះឡើយ យើងខ្ញុំស្បថដោយនូវព្រះ‌យេហូវ៉ាដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់ថា មិនត្រូវឲ្យមានសក់មួយសរសៃជ្រុះពីក្បាលរបស់លោកទេ ដ្បិតការដែលលោកបានធ្វើនៅថ្ងៃនេះ នោះគឺបានធ្វើជា‌មួយព្រះហើយ» ដូច្នេះ ពួកបណ្ដាទ័ពបានជួយដោះយ៉ូណា‌ថានមិនឲ្យស្លាប់ឡើយ។

46នោះសូលក៏លែងដេញតាមពួកភីលី‌ស្ទីន ហើយពួកភីលី‌ស្ទីន គេក៏វិលទៅកន្លែងគេរៀងខ្លួនទៅ។

47ក្រោយដែលស្ដេចសូលបានទទួលគ្រង‌រាជ្យលើសាសន៍អ៊ីស្រា‌អែល ព្រះ‌អង្គក៏ច្បាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវនៅគ្រប់ទីកន្លែងជុំវិញ គឺច្បាំងនឹងសាសន៍ម៉ូអាប់ និងពួកកូនចៅ អាំម៉ូន និងសាសន៍អេដុម និងស្តេចទាំងប៉ុន្មាននៃស្រុកសូបា និងពួកភីលី‌ស្ទីនផង ឯទិសទីណាដែលទ្រង់បែរទៅ នោះក៏ចេះតែបានឈ្នះជា‌និច្ច។

48ទ្រង់ក៏ប្រព្រឹត្តដោយក្លាហាន បានទាំងវាយពួកអាម៉ាឡេក ហើយជួយដោះពួកអ៊ីស្រា‌អែល ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃនៃពួកអ្នកទាំងប៉ុន្មានដែលបំផ្លាញគេ។

49រីឯបុត្រារបស់ស្ដេចសូល នោះគឺយ៉ូណា‌ថានមួយ យីសវីមួយ និងម៉ាលគី-ស៊ូអាមួយ ឯបុត្រីទាំងពីរអង្គ នោះគឺនាងបងព្រះ‌នាមថាម៉្រាប ហើយប្អូនព្រះ‌នាមថាមីកាល។

50ឯជាយារបស់ព្រះ‌អង្គព្រះ‌នាមថាអ័ហ៊ី‌ណោម ជាកូនអ័ហ៊ីម៉ាស ហើយមេ‌ទ័ពរបស់ព្រះ‌អង្គឈ្មោះអ័ប៊ី‌នើរ ជាកូននើរ ដែលជាមារបស់សូល។

51ដ្បិតគីស ដែលជាបិតារបស់សូល ហើយនើរដែលជាឪពុកអ័‌ប៊ីរ‌នើរ នោះទាំងពីរនាក់ជាកូនអ័‌បៀល។

52នៅអស់មួយជីវិតរបស់សូល នោះចេះតែមានចម្បាំងច្បាំងនឹងពួកភីលី‌ស្ទីនជាខ្លាំង ហើយកាលណាស្ដេចសូលឃើញមនុស្សណាខ្លាំងពូកែ ឬក្លាហាន ស្ដេចក៏យកអ្នកនោះមកក្នុងពលទ័ពរបស់ព្រះ‌អង្គ។