2 Kings 19

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1Gava Hîzqiyayê padîşah ev bihîst kincê xwe çirand, çûx li xwe kir û ket Mala Xudan.

2Wî Êlyaqîmê berpirsê qesrê, Şevnayê nivîsende û kahinên mezin ku çûx li wan bû, şandin ba Pêxember Îşayayê kurê Amots.

3Wan ji Îşaya re got: “Hîzqiya wiha dibêje: ‘Îro roja tengasî, erzşikandin û şermê ye. Dema zarokanînê hat, lê hêza ku wan bîne tuneye.

4Belkî Xwedayê te Xudan, hemû gotinên fermandarê ku xweyê wî Padîşahê Aşûrê ew şandî û pê Xwedayê Jîndar tinazên xwe kirin, bibihîze û ji ber van gotinan wî ceza bike. Divê tu ji kesên me yên mayî re dua bikî.’”

5Gava xulamên Hîzqiyayê Padîşah hatin ba Îşaya,

6wî ji wan re got: “Ji xweyê xwe re wiha bêjin: ‘Xudan wiha dibêje: Tu ji gotinên te bihîstin û çêrên ku xulamên Padîşahê Aşûrê bi min kirin, netirse.

7Ezê ruhekî bixim nava wî, wê xeberekê bibihîze, bizivire welatê xwe û ezê wî li welatê wî, bi şûr bidim kuştin.’”

8Fermandar vegeriya û dît ku Padîşahê Aşûrê, li dijî Lîvnayê şer dike. Çimkî wî bihîstibû ku padîşah ji Laxîşê derketiye.

9Çaxê Padîşahê Aşûrê bihîst ku Tîrhaqayê Padîşahê Kûş ê ji bo ku li dijî wî şer bike bi rê ketiye, wî dîsa qasid şandin ba Hîzqiya û got:

10“Ji Hîzqiyayê Padîşahê Cihûdayê re bibêjin: ‘Bila Xwedayê tu pê ewle yî û dibêje wê Orşelîm nekeve destê Padîşahê Aşûrê, te nexapîne.

11Te bihîstiye ku padîşahên Aşûrê çi anîne serê hemû welatan û çawa bi tevahî tune kirine. Ma tê rizgar bibî?

12Gozanî, Heranî, Resefî û Edeniyên li Telassarê dijiyan ku bav û kalên min ew helak kirin, gelo îlahên wan miletan karibûn wan rizgar bikin?

13Ka padîşahên Hama û Arpadê li ku ne? Padîşahên Laîr, Sefarwayîm, Hêna û Îwayê li ku ne?’”

14Hîzqiya name ji destê qasidan stand û xwend. Hîzqiya çû Mala Xudan, name vekir

15û ji Xudan re dua kir û got: “Ya Xwedayê Îsraêl Xudan ku li ser xerûban rûniştî ye. Tenê tu Xwedayê hemû padîşahiyên dinyayê yî. Te erd û ezman afirandin.

16Ya Xudan, guh bide û bibihîze. Ya Xudan çavên xwe veke û binêre. Gotinên Sanhêrîv şandin bibihîze ku bi wan gotinan tinazan bi Xwedayê Jîndar dikirin.

17Ya Xudan, rastî ev e ku padîşahên Aşûrê milet û welat wêran kirin.

18Îlahên wan miletan avêtin nav êgir; çimkî ew ne Xwedê bûn, karên destê mirovan, ji dar û keviran bûn. Loma wan ew tune kirin.

19Ya Xwedayê me Xudan, lava dikim tu niha me ji destê Sanhêrîv rizgar bike ku hemû padîşahiyên dinyayê bizanibin tenê tu Xudan, Xwedê yî.”

20Îşayayê kurê Amots ji Hîzqiya re xeber şand û got: “Xwedayê Îsraêl Xudan wiha dibêje: ‘Min duaya te ya li ser Sanhêrîv Padîşahê Aşûrê bihîst.

21Peyva ku Xudan li dijî Sanhêrîvê Padîşahê Aşûrê dibêje ev e: “‘Ya Sanhêrîv, Siyona keça xama te kêm dibîne, Henekê xwe bi te dike. Keça Orşelîmê bi tinazan Di pey te re serê xwe dihejîne.

22Te tinazên xwe bi kê kir, te çêrî kê kir? Te li dijî kê dengê xwe rakir û pozbilindî kir? Te li dijî Pîrozê Îsraêl kir!

23Bi riya qasidên xwe, Te tinazên xwe bi Reb kir û got: Ez bi gelek erebeyên şer re Çûm serê çiyayên bilind, Gihîştim serê bilindciyên Lubnanê. Min darên bilind ên sedrê Darên bijare yên çaman birîn. Ez çûm nîveka Lubnanê, Ez çûm daristana herî gur.

24Min bîr kolan û ava xerîban vexwar. Min bi binê piyên xwe Hemû çemên Misrê çikandin.

25“‘Ma te nebihîst Ku ji gelek demên berê ve min ev kiribû? Ji demên qedîm ve min ev pîlan kiribû. Niha min ev pêk anî, Wêrankirina bajarên bisûr, Bila bibe karê te.

26Jixwe hêza şêniyên van bajaran hindik bû, Bêhêvî û şermezar bûn. Wekî giyayê zeviyan, giyayê ter û giyayê serbanan Yên ku berî şîn bibin, Li ber bayê dikevin.

27Ez bi rûniştina te, Ketin û derketina te, Orîna hêrsa te ya li dijî min dizanim.

28Ji ber ku tu li dijî min oriyayî, Ji ber pozbilindiya te hat guhên min, Ezê xelekê li pozê te, Lixabê li devê te bixim. Ezê berê te bidim riya tu jê hatî.

29“‘Ya Hîzqiya, wê ev ji te re bibe nîşan: Hûnê îsal berhemê ji ber xwe çêbûye, Sala diduyan a pey çêbe bixwin. Sala sisêyan biçînin û hilînin, Rezan deynin û fêkiyên wan bixwin.

30Kesên ji Mala Cihûda filitîn û sax man, Wê dîsa ber bi jêr ve kok bidin, Ber bi jor ve jî fêkî bidin.

31Çimkî wê bermayî ji Orşelîmê, Wê sax ji Çiyayê Siyonê derkevin. Wê xîreta Xudanê Karîndar vê yekê pêk bîne.’

32“Xudan li ser Padîşahê Aşûrê wiha dibêje: “‘Wê nekeve vî bajarî û tîran navêjê. Wê bi mertalan nêzîkî bajêr nebe Û li ber sûrên wê pal çêneke.

33Wê berê wî bide riya ku jê hatiye û neyê vî bajarî.’ Ev e gotina Xudan.

34“‘Ezê ji bo xwe û ji bo xatirê xulamê xwe Dawid Vî bajarî biparêzim û rizgar bikim.’”

35Wê şevê milyaketê Xudan derket û ji artêşgeha Aşûrê sed û heştê û pênc hezar kes kuştin. Serê sibê tenê cendek hebûn.

36Sanhêrîvê Padîşahê Aşûrê artêşa xwe berda, reviya Nînewayê û li wir ma.

37Gava ew li mala îlahê xwe Nîsrox çû ser çokan, Adram-Melek û Sareserê kurên wî, rabûn ew bi şûran kuştin û reviyan herêma Araratê. Kurê wî Êsar-Haddon li cihê wî bû padîşah.

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →