2 Kings 22

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1Gava Yoşiya bû padîşah heşt salî bû. Yoşiya li Orşelîmê sî û yek salan padîşahî kir. Diya wî Yedîdaya keça Edayayê Bosqatî bû.

2Wî tiştên di çavê Xudan de rast in kirin. Ew di riya Dawidê bavkalê xwe de meşiya. Wî xwe neda aliyê çep û rastê.

3Di hijdehsaliya padîşahiya xwe de Yoşiya, Şafanê Nivîsendeyê kurê Asalyayê kurê Meşûllam şand Mala Xudan û jê re got:

4“Here ba Hîlqiyayê Serkahin, bila zîvên ku dergevan ji gel berhev kiribûn û anîbûn Mala Xudan, bihejmêre.

5Bila wan zîvan bidin destên serkarên Mala Xudan, ew jî bila wan bidin karkerên nûkirina derz û qelşên Mala Xudan.

6Ji bo ku dar û kevirên qewartî bikirin, bila bidin necar, karker û kevirbir.

7Lê bila hesabê pereyên ku didin destên wan nexwazin. Çimkî wan bi dilsozî kar dikirin.”

8Hîlqiyayê Serkahin ji Şafanê Nivîsende re got: “Min li Mala Xudan Nivîsa Şerîetê dît.” Hîlqiya nivîs da Şafan û wî ew xwend.

9Şafanê Nivîsende hat ba padîşah, ev xeber anî û got: “Xulamên te zîvên li Malê vala kirin û ew dane destên serkarên Mala Xudan.”

10Wî berdewam kir û got: “Hîlqiyayê Kahin nivîsek da min.” Şafan li ber padîşah ew xwend.

11Gava padîşah gotinên Nivîsa Şerîetê bihîstin, kincên xwe çirandin.

12Padîşah emir da Hîlqiyayê Kahin, Ahîqamê kurê Şafan, Exborê kurê Mîxaya, Şafanê Nivîsende û Esayayê xulamê padîşah û got:

13“Herin li ser gotinên wê nivîsê, ji bo min, gel û tevahiya Cihûdayê ji Xudan şîretê bixwazin. Xezeba dijwar a Xudan a li dijî me, mezin e. Çimkî bav û kalên me guh nedan gotinên vê nivîsa ku ji bo me hatiye nivîsandin.”

14Hîlqiyayê Kahin, Ahîqam, Exbor, Şafan û Esaya çûn ba Hûldaya Pêxember ya ku jina Şallûmê kurê Tîqwayê kurê Harhas e. Şallûm nobedarê kincên Perestgehê bû. Hûlda li taxa diduyan a Orşelîmê dima. Ew pê şêwirîn.

15Hûldayê ji wan re got: “Xwedayê Îsraêl Xudan wiha dibêje: ‘Ji zilamê ku hûn şandin ba min re bêjin.

16Xudan wiha dibêje: Ezê belayê bînim serê vê derê û şêniyên wê. Ezê tevahiya gotinên di vê nivîsê de ku Padîşahê Cihûdayê xwendin, bînim serê we.

17Ji ber ku wan dev ji min berda, ji îlahan re bixûr pêxistin û bi kirinên destên xwe ez hêrs kirim, wê li dijî vê derê agirê xezeba min a dijwar rabe û netefe.’

18“Lê ji Padîşahê Cihûdayê ê ku hûn ji bo şîreta Xudan şandine re wiha bêjin: ‘Xwedayê Îsraêl Xudan wiha dibêje: Em bên ser gotinên ku te bihîstine.

19Dema te gotinên min ên li dijî vê derê û şêniyên wê bihîstin ku wê tune bibin û bên naletkirin, te dilê xwe nerm kir û li ber min xwe nizim kir. Te li ber min kincên xwe çirandin û tu giriyayî. Loma min guhê xwe da te.’ Ev e gotina Xudan.

20‘Ji ber vê yekê, dema tu mirî, ezê te bigihîjînim bav û kalên te. Tê Bi xêr û silamet di gora xwe de werî veşartin. Wê çavên te hemû xerabiyên ezê bînim vê derê nebînin.’” Ev xeber ji padîşah re anîn.

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →