Deuteronomy 32

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 31 Jump to: Chapter 33 →

1“Ezmano, guh bide! Ezê bêjim. Erdo, gotinên devê min bibihîze!

2Bila hînkirina min wekî baranê dilop bike, Gotina min wekî xunavê bikeve, Bila wekî barana nerm bi ser çêrê ve, Wekî taviyê bi ser giyê ve bê.

3Ezê navê Xudan bidim bihîstin. Belê pesnê mezinahiya Xwedayê me bidin.

4Ew zinar e, karê wî kamil e, Hemû riyên wî adil in. Ew Xwedayê dilsoziyê ye, neheqiyê nake, Ew rast û dirust e.

5Ev nifşê xwar û jirêderketî, Pê re dilsoz nema. Ew ne zarokên wî ne Û ev qisûra wan e.

6Ya gelê bêaqil û ne şehreza! Ma bergîdana Xudan wiha tê dayîn? Ma ew ne bavê ku tu afirandî, Çêkirî û ava kirî?

7Rojên berê bînin bîra xwe, Li ser salên qedîm bifikire. Ji bavê xwe bipirse, wê ji te re bêje, Ji kalan bipirse, wê ji te re eşkere bikin.

8Gava Yê Herî Berz mîrasa miletan parve kir Û mirov ji hev veqetandin. Wî sînorên miletan, Li gorî hejmara kurên Îsraêl danî.

9Çimkî para Xudan gelê wî ye Û ziriyeta Aqûb mîrasa wî ye.

10“Wî ew li çoleke ziwa, Li beriyeke dinale dît. Wî ew rapêça, meyla wî kir, Wekî bîbika çavê xwe ew parast.

11Wekî teyrekî ku hêlîna xwe şiyar dike Û baskên xwe bi ser têjikên xwe ve ditikîne, Wî baskên xwe dirêj kirin, ew hildan Û li ser baskên xwe ew hilgirtin.

12Tenê Xudan rêberiya wî kir, Îlahekî xerîb li ba wî nebû.

13“Wî ew li ser bilindciyên dinyayê gerand, Wî bi berê zeviyê ew têr kir. Bi hingivê ku ji qelîştokên zinaran diherike, Bi zeyta zinaran ew xweyî kir.

14Wî ji nivişkê dewêr û şîrê pêz, Ji bezê berx û beranan, Conegayên Başanê û nêriyan, Tevî genimê herî baş xwar. Erê, te ji xwîna tirî şeraba bijare vexwar.

15“Yeşûrûn xurt bû û zîtik avêt. Ew xurt û qelew bû, Wî bez girê da. Wî dev ji Xwedayê ku ew çêkiriye berda, Wî tinazên xwe bi Zinarê xwe kir.

16Wan bi pûtên xerîb xîreta min bilind kir, Bi kirêtiyan ew hêrs kir.

17Wan ji cinan re, lê ne ji Xwedê re, Ji îlahên nenas re qurban serjê kirin Ku di demên dawî de derketine Û bav û kalên wan ji wan neditirsiyan.

18Erê te Zinarê ku tu çêkirî ji bîra xwe deranî, Te Xwedayê tu afirandî ji bîr kir.

19“Xudan ev dît û ew red kirin, Çimkî kur û keçên wî ew hêrs kir.

20Wî got: ‘Ezê rûyê xwe ji wan veşêrim, Ezê bibînim, ka wê çawa be dawiya wan, Çimkî ew nifşekî jirêderketî ne, Zarokên ne dilsoz in.’

21Wan bi tiştên ne Xwedê ne, Bi pûtan xîreta min bilind kir. Ezê jî bi kesên ku ne gel in wan bihesidînim, Bi miletekî ehmeq wan hêrs bikim.

22Ji hêrsa min agirek pêket, Heta binê diyarê miriyan dişewitîne. Ew dinyayê û berê wê dixwe, Ew bingeha çiyayan dişewitîne.

23“‘Ezê xerabiyê bi ser wan de bînim, Tîrên xwe li dijî wan bavêjim.

24Wê xelaya diqeline, nexweşiya dadiqurtîne Û belaya dijwar bên ser wan. Ezê diranên cinawiran Û jehra marên di nav tozê de dişêlin Bi ser wan de bişînim.

25Wê li derve şûr wan bêzarok bihêle, Wê li hundir tirs û saw, xort û keçan, Zarokê berşîr û pîrên rîspî bigire.

26Pêşî min got: Ezê wan tarûmar bikim, Ezê bîranîna wan ji nav mirovan rakim.

27Paşê li ser tinazên dijmin ez fikirîm. Bila dijmin şaş fêm nekira Û negota: Yê ku ev tişt kirin ne Xudan e, Em bi xwe bi ser ketin!’

28“Ew miletekî bêşîret e, Fêmdarî pê re tuneye.

29Xwezî biaqil bûna û ev yek fêm bikirana Û li ser dawiya xwe têgihiştî bûna.

30Heke Zinarê wan ew nefirota, Heke Xudan ew neda dest, Çawa zilamekî hezar kesan diqewitandin Û du kesan deh hezar didan revandin?

31Çimkî zinarê wan ne wekî Zinarê me ye, Çawa ku dijminê me jî pê dizane.

32Çimkî mêwa wan ji mêwa Sodomê ye, Ji zeviyên Gomorayê ye. Tiriyê wan tiriyê jehrê ye, Gûşiyên wan tehl in.

33Şeraba wan jehra maran Û jehra dijwar a koremaran e.

34“‘Ma min ev xerabî nenivîsîn? Ma ev di nav xezîneyên min de nehatin morkirin?

35Çaxê lingên wan şemitîn, Tol ya min e, cezayê ez didim. Çimkî roja felaketa wan nêzîk e, Ya ku wê bê serê wan zû tê.’

36“Wê Xudan gelê xwe rast derxe. Gava ew bibîne ku hêza wan diqede, Tu kesê ne azad ne jî girtî nemîne, Wê dilê wî bi xulamên wî bişewite.

37Wê bêje: ‘Ka îlahên wan li ku ne? Ka ew zinarên ku we xwe spartibû wan

38Ku bezê qurbanên we dixwar Û şeraba pêşkêşiyên rijandinê vedixwar? Bila ew rabin alîkariya we bikin, Bila li ser we bibin sitar.

39“‘Bibînin ku ez, ez ew im, Ji xeynî min Xwedê tuneye! Ez dikujim, ez vedijînim, Ez birîndar dikim, ez sax dikim Û kesê ji destê min rizgar bike tuneye.

40Ez destê xwe ber bi ezmanan ve hildidim Û dibêjim: Bi xatirê min ê herheyî,

41Çaxê ez şûrê xwe yê birqavêj tûj bikim Û ji bo dadbarkirinê bidim destê xwe, Ezê ji dijminên xwe tolê hilînim, Bergîdana kesên ji min nefret dikin bidim.

42Ezê tîrên xwe bi xwînê serxweş bikim, Wê şûrê min bi xwîna kesên kuştî û dîl, Bi serê serekên dijminan, bi goşt têr bibe.’

43“Miletno, bi gelê wî re şa bibin! Çimkî wê heyfa xwîna xulamên xwe bistîne, Bi tolstandinê bergîdana dijminên xwe bide Û gunehê ax û gelê xwe bibexişîne.”

44Mûsa bi Hoşêyayê kurê Nûn re hat û hemû gotinên vê stranê ji gel re got.

45Piştî Mûsa ji tevahiya gelê Îsraêl re gotina vê stranê qedand,

46ji wan re got: “Vê şerîeta ku ez îro pê we hişyar dikim bixin dilê xwe. Li zarokên xwe emir bikin ku ew hay ji hemû gotinên vê Şerîetê hebin û wan pêk bînin.

47Ev ji bo we, ne tiştên vala ye, ev jiyana we ye. Li welatê hûnê di Çemê Şerîayê re derbas bibin ku ji xwe re bikin milk, wê emrê we pê dirêj bibe.”

48Hema wê rojê Xudan ji Mûsa re wiha got:

49“Hilkişe Çiyayê Neboyê yê li herêma çiyayî ya Evarîmê ku li welatê Moavê ye û li pêşberî Erîhayê ye. Welatê Kenanê yê ku ezê bi milkî bidim Îsraêliyan bibîne.

50Çawa ku birayê te Harûn li Çiyayê Horê mir û gihîşt pêşiyên xwe, tê jî li çiyayê hilkişî ser, bimirî û bigihîjî bav û kalên xwe.

51Çimkî hûn herdu jî li Beriya Zînê, li ava Merîva-Qadêşê, li ber çavê gelê Îsraêl bi min re nedilsoz bûn û we di nav gelê Îsraêl de ez pîroz nekirim.

52Loma tê welêt ji dûrî ve bibînî, lê tê neçî wir. Tê nekevî welatê ez didim gelê Îsraêl.”

← Chapter 31 Jump to: Chapter 33 →