bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Macedonian
/
Macedonian 1999 (MKB) - (Библија: Стариот и Новиот Завет, Константинов)
/
Luke 18
Luke 18
Macedonian 1999 (MKB) - (Библија: Стариот и Новиот Завет, Константинов)
← Chapter 17
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 19 →
1
А им кажа парабола како треба секогаш да се молат и да не се обесхрабруваат.
2
И рече: „Во еден град беше некој судија, кој не се боеше од Бога, и не се грижеше за луѓето.
3
А во истиот град имаше и една вдовица, која доаѓаше при него и му се молеше: ‘Заштити ме од мојот противник!’
4
Тој нејќеше некое време; после си рече во себеси: ‘Иако не се бојам од Бога, ниту се грижам за луѓето;
5
ќе и го дадам правото на оваа вдовица, зашто ми додева, за на крај да не дојде и да ме нападне.’”
6
И Господ рече: „Чујте, што зборува неправедниот судија!”
7
Та Бог ли нема да ги заштити Своите избраници, кои викаат кон Него, дење и ноќе, имајќи трпение со нив?
8
Ви велам, ќе ги одбрани скоро. Но, кога ќе дојде Човечкиот Син, ќе најде ли вера на земјата?”
9
А на некои, кои беа уверени во себе дека се праведни, и ги презираа другите, им ја кажа оваа парабола:
10
”Два човека влегоа во Храм да се помолат: едниот фарисеј, а другиот цариник.
11
Фарисејот застана и се молеше во себеси вака: ‘Боже! Ти благодарам што не сум како другите луѓе - разбојници, неправедници, прељубници, или како овој цариник;
12
постам двапати во седмицата и давам десеток од сè што придобивам.’
13
А цариникот стоеше далеку и не сакаше ни очите да ги подигне кон небото, туку се удираше по градите и велеше: ‘Боже, биди милостив спрема мене грешникот!’
14
Ви велам, овој се врати дома повеќе оправдан, отколку оној; зашто секој кој се возвишува себеси, ќе биде понижен; а кој се понизува себеси, ќе биде возвишен.”
15
Му донесуваа и мали деца, за да ги допре; а кога учениците го видоа тоа, им забрануваа.
16
Но Исус ги повика и рече: „Оставете ги дечињата да доаѓаат при Мене и не пречете им, зашто на таквите им припаѓа Божјото Царство!
17
Вистина ви велам, кој не го прими Божјото Царство како дете, тој никако нема да влезе во него.”
18
И еден началник го праша, велејќи: „Учителе добар, што треба да направам за да наследам вечен живот?”
19
А Исус му рече: „Зошто Ме наречуваш добар? Никој не е добар, освен Единиот Бог.
20
Ги знаеш заповедите: „Не прељубодејствувај! Не убивај! Не кради! Не сведочи лажно! Почитувај ги татка си и мајка си!”
21
Тој пак рече: „Сето тоа го запазив од мојата младост!”
22
А кога Исус го чу тоа, му рече: „Уште едно не ти достига: продај сè што имаш, и раздај го на бедните и ќе имаш сокровиште на небесата! Тогаш, дојди и следи Ме!”
23
Кога го чу тоа се нажали мошне, зашто беше многу богат.
24
А кога Исус го виде таков, рече: „Колку тешко ќе влезат во Божјото Царство, оние, кои имаат богатство.
25
Полесно и е на камилата да мине низ иглени уши, отколку на богат да влезе во Божјото Царство.”
26
А оние, кои чуја, рекоа: „Тогаш, кој може да се спаси?”
27
Тој пак рече: „Што им е невозможно на луѓето, тоа е можно на Бога.”
28
А Петар рече: „Ете, ние оставивме сè и тргнавме по Тебе!”
29
Тој им рече: „Вистина ви велам, нема никој што заради Божјото Царство оставил: куќа или жена или браќа, или родители или деца,
30
а кој не ќе прими многу повеќе во ова време, а во идниот век - вечен живот.”
31
И кога ги зеде со Себе Дванаесетте им рече: „Еве, одиме горе во Ерусалим; и ќе се исполни сè што пишувале пророците за Човечкиот Син,
32
зашто ќе биде предаден на многубошците, и ќе Му се потсмеваат, и ќе биде измачуван и плукан;
33
и кога ќе Го бичуваат, ќе Го убијат, но ќе воскресне на третиот ден.”
34
Но тие не разбраа ништо од тоа, зашто тој збор беше сокриен од нив и не разбраа, што им беше речено.
35
А кога се приближи до Ерихон, некој слепец седеше покрај патот и просеше.
36
А кога чу дека поминува народ, праша што е тоа?
37
И му рекоа дека минува Исус Назареецот,
38
и тој извика, велејќи: „Исусе, Сине Давидов, смилувај ми се!”
39
А оние, кои одеа напред, го прекоруваа за да молчи. Но тој викаше уште повеќе: „Исусе, Давидов Сине, смилувај ми се!”
40
И Исус застана и заповеда да Му го доведат. И кога се приближи го праша:
41
”Што сакаш да ти сторам?” А тој рече: „Господи - да прогледам!”
42
Тогаш Исус му рече: „Прогледај! Твојата вера те спаси.”
43
И тој прогледа веднаш и тргна по Него, славејќи Го Бога. И сите луѓе, кои го видоа тоа, Му воздадоа слава на Бога.
← Chapter 17
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 19 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24