Jeremiah 4

Burmese JBZV

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1အို ဣသေရလအမ်ိဳး၊ သင္သည္ ျပန္လာလိုလၽွင္ ငါ့ထံသို႔ျပန္လာပါ။ သင္၏ရြံရွာဖြယ္တို႔ကို ပယ္လိုလၽွင္ ငါ့ထံမွမေရႊ႕ရ။

2သင္ကလည္း၊ ထာဝရဘုရားအသက္ရွင္ေတာ္မူသည္ဟု သစၥာေစာင့္ျခင္း၊ တရားစီရင္ျခင္း၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းအားျဖင့္ က်ိန္ဆိုလိမ့္မည္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔သည္လည္း၊ ထိုဘုရားသခင္အားျဖင့္ မိမိတို႔ကိုေကာင္းခ်ီးေပး၍၊ ထိုဘုရားသခင္ကို အမွီျပဳလ်က္ ဝါႂကြားၾကလိမ့္မည္ဟု ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

3ထာဝရဘုရားသည္ ယုဒျပည္သူ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သားတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ သင္တို႔၏လယ္ကို ထြန္ၾကေလာ့။ ဆူးပင္တို႔တြင္ မ်ိဳးေစ့ကို မၾကဲၾကႏွင့္။

4အို ယုဒျပည္သူ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သားတို႔၊ ထာဝရဘုရားအဖို႔အလိုငွာ အေရဖ်ားလွီးမဂၤလာကိုခံ၍၊ သင္တို႔ႏွလုံးအေရဖ်ားကို လွီးဖယ္ၾကေလာ့။ သို႔မဟုတ္၊ သင္တို႔၏အက်င့္ မေကာင္းေသာေၾကာင့္၊ ငါ့အမ်က္သည္ မီးကဲ့သို႔ထြက္၍၊ အဘယ္သူမၽွ မၿငိမ္းနိုင္ေအာင္ ေလာင္လိမ့္မည္။

5ယုဒျပည္၌ တံပိုးမွုတ္ၾကေလာ့ဟု၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕မွစ၍ တစ္ျပည္လုံးေႂကြးေၾကာ္၍ သတင္းၾကားၾကေလာ့။ စည္းေဝး၍ ခိုင္ခံ့ေသာၿမိဳ႕မ်ား အတြင္းသို႔ ဝင္ၾကကုန္အံ့ဟု အရပ္ရပ္၌ အႏွံ့အျပား ေႂကြးေၾကာ္ၾကေလာ့။

6ဇိအုန္ေတာင္ေပၚမွာ အလံကိုထူၾကေလာ့။ လြတ္ေအာင္ေျပးၾကေလာ့။ ရပ္၍ မေနၾကႏွင့္။ အေၾကာင္းမူကား၊ ႀကီးစြာေသာပ်က္စီးျခင္း ေဘးဥပဒ္ကို ေျမာက္မ်က္ႏွာမွ ငါသည္ေဆာင္ခဲ့မည္။

7ျခေသၤ့သည္ မိမိေနရာျခဳံထဲက ထြက္လာၿပီ။ တိုင္းနိုင္ငံတို႔ကို ဖ်က္ဆီးေသာသူသည္ လမ္း၌လာဆဲရွိ၏။ သင္၏ျပည္ကို လူဆိတ္ညံရာအရပ္ ျဖစ္ေစျခင္းငွာ၊ သူသည္ မိမိေနရာမွ ထြက္လာသည္ျဖစ္၍၊ သင္၏ၿမိဳ႕တို႔သည္ လူမေနနိုင္ေအာင္ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကလိမ့္မည္။

8ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ေလၽွာ္ေတအဝတ္ကို ဝတ္စည္းလ်က္၊ ငိုေႂကြးျမည္တမ္း၍ ေအာ္ဟစ္ၾကေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား၊ ထာဝရဘုရား၏ ျပင္းစြာေသာ အမ်က္ေတာ္သည္ ငါတို႔မွလႊဲေရွာင္၍မသြားေသး။

9ထိုအခါ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္ မွူးမတ္တို႔သည္ စိတ္ပ်က္ၾကလိမ့္မည္။ ယဇ္ပုေရာဟိတ္တို႔သည္ မိန္းေမာေတြေဝလ်က္၊ ပေရာဖက္တို႔သည္ ထိတ္လန္႔လ်က္ရွိၾကလိမ့္မည္ဟု ထာဝရဘုရားမိန္႔ေတာ္မူ၏။

10ငါကလည္း၊ အို အရွင္ထာဝရဘုရား၊ သန္လ်က္သည္ အသက္ကိုထိသည္တိုင္ေအာင္ ခြင္းေသာ္လည္း၊ သင္တို႔သည္ ၿငိမ္သက္ျခင္း ရွိၾကလိမ့္မည္ဟု ကိုယ္ေတာ္သည္ မိန္႔ေတာ္မူေသာအားျဖင့္၊ ဤလူမ်ားႏွင့္တကြ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သားတို႔ကို အလြန္လွည့္စားေတာ္မူပါၿပီ တကားဟု ေလၽွာက္ဆို၏။

11ထိုကာလ၌ ဤလူမ်ားႏွင့္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သားတို႔ကို ရည္မွတ္၍ ဆိုရမည္ကား၊ ပူေသာေလသည္ ေတာ၌ ျမင့္ေသာအရပ္က ငါ၏လူမ်ိဳးသတို႔သမီးထံသို႔ လာလိမ့္မည္။ အေမွာ္လြင့္ေစျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေစျခင္းငွာ လာေသာေလမဟုတ္။

12ထိုေလထက္ျပင္းေသာ ေလသည္ ငါ့အလိုကို ျပည့္စုံေစျခင္းငွာ လာလိမ့္မည္။ ယခုပင္ သူတို႔ကို ငါ့ကိုယ္တိုင္ စစ္ေၾကာစီရင္မည္။

13လာေသာမင္းသည္ မိုးတိမ္ကဲ့သို႔ လာလိမ့္မည္။ သူ၏ရထားတို႔သည္ ေလေပြကဲ့သို႔ျဖစ္ၾက၏။ သူ၏ျမင္းတို႔သည္ ေရႊလင္းတထက္ သာ၍ လ်င္ျမန္ၾက၏။ ငါတို႔သည္ အမဂၤလာရွိၾက၏။ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကၿပီ။

14အို ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၊ သင္သည္ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ျခင္းငွာ၊ သင္၏စိတ္ႏွလုံးကို ဒုစရိုက္အျပစ္ႏွင့္ ကင္းစင္ေစေလာ့။ သင္၏ အဓမၼအႀကံအစည္တို႔သည္ အဘယ္မၽွကာလပတ္လုံး သင္၏အထဲ၌ တည္ေနရမည္နည္း။

15ဒန္ျပည္၌ အသံကို ၾကားရ၏။ ဧဖရိမ္ေတာင္ေပၚမွာ ဒုကၡသတင္းကို ဟစ္ေၾကာ္ၾက၏။

16အျပည္ျပည္တို႔၌ သတင္းၾကားၾကေလာ့။ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ကိုရည္မွတ္၍ ေႂကြးေၾကာ္ၾကေလာ့။ ကင္းေစာင့္တို႔သည္ ေဝးေသာျပည္က လာ၍၊ ယုဒၿမိဳ႕မ်ားတစ္ဖက္၌ ထူးၾကလိမ့္မည္။

17လယ္ကိုေစာင့္ေသာသူမ်ားကဲ့သို႔၊ ထိုသူတို႔သည္ ယုဒျပည္ကို ဝန္းရံၾက၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုျပည္သည္ ငါ့ကိုပုန္ကန္ၿပီ။

18သင္လိုက္ေသာထုံးစံႏွင့္ သင္က်င့္ေသာ အက်င့္တို႔သည္ သင့္အေပၚမွာ ဤအမွုကို သက္ေရာက္ေစၿပီ။ သင္သည္ ထိုသို႔ေသာအမွုႏွင့္ေတြ႕၍ ခါးစပ္ေသာစိတ္၊ နာၾကည္းေသာစိတ္ရွိရာ၏ဟု ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။

19ငါ့အသည္းသည္နာ၏။ ငါ့အသည္းသည္ နာ၏။ ငါ့ႏွလုံးအေရဖ်ားလည္း နာ၏။ ငါ့အထဲ၌ ငါ့ႏွလုံးပူေဆြး၏။ ငါသည္ တိတ္ဆိတ္စြာ မေနနိုင္။ အေၾကာင္းမူကား၊ အို ငါ့ဝိညာဥ္၊ သင္သည္ တံပိုးမွုတ္သံႏွင့္ စစ္တိုက္သံကို ၾကားရ၏။

20ပ်က္စီးၿပီ၊ ပ်က္စီးၿပီဟု အထပ္ထပ္ဟစ္ေၾကာ္ရ၏။ တစ္ျပည္လုံး ပ်က္စီးၿပီ။ ငါ၏တဲတို႔သည္ ခဏခ်င္းတြင္ ပ်က္စီးၾကၿပီ။ ငါ၏ ကုလားကာတို႔သည္ ခ်က္ခ်င္းပ်က္စီးၾကၿပီ။

21ငါသည္ အဘယ္မၽွကာလပတ္လုံး အလံကိုျမင္ရအံ့နည္း။ အဘယ္မၽွကာလပတ္လုံး တံပိုးသံကို ၾကားရအံ့နည္း။

22အကယ္စင္စစ္ ငါ၏လူတို႔သည္ ထိုင္းမွိုင္း၍ ငါ့ကိုမသိၾက။ မိုက္ေသာသူငယ္ျဖစ္၍ ဉာဏ္မရွိၾက။ မေကာင္းေသာအမွုတို႔၌ လိမၼာၾက၏။ ေကာင္းေသာအမွုတို႔ကို မျပဳတတ္ၾက။

23ငါသည္ ေျမႀကီးကိုၾကည့္ရွု၍ လြတ္လပ္လဟာျဖစ္၏။ မိုးေကာင္းကင္ကိုလည္း ငါၾကည့္ရွု၍ အလင္းမရွိ။

24ေတာင္တို႔ကိုလည္း ငါၾကည့္ရွု၍၊ သူတို႔ႏွင့္တကြ ကုန္းရွိသမၽွတို႔သည္ တုန္လွုပ္လ်က္ေနၾက၏။

25ငါၾကည့္ရွု၍ လူမရွိ။ မိုးေကာင္းကင္ငွက္ အေပါင္းတို႔သည္ ေျပးၾကၿပီ။

26ငါၾကည့္ရွု၍ ဝေျပာေသာျပည္သည္ ေတာျဖစ္ေလၿပီ။ ၿမိဳ႕မ်ားတို႔သည္ ၿပိဳပ်က္လ်က္ ရွိၾက၏။ ထာဝရဘုရားေရွ႕၊ ျပင္းစြာေသာ အမ်က္ေတာ္ေရွ႕၌ ထိုသို႔ေသာအျခင္းအရာတို႔သည္ ျဖစ္ရၾက၏။

27ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ တစ္ျပည္လုံး ပ်က္စီးရာျဖစ္လိမ့္မည္။ ပ်က္စီးျခင္းကို ငါမဆီးတား၊

28ထိုေၾကာင့္၊ ေျမႀကီးသည္ ညည္းတြားလိမ့္မည္။ မိုးေကာင္းကင္လည္း နက္လိမ့္မည္။ ငါသည္ေျပာၿပီးမွ ေနာင္တမရွိ။ ႀကံၿပီးမွ အႀကံမပ်က္ရ။

29ျမင္းစီးသူရဲႏွင့္ ေလးကိုင္သူရဲတို႔ ဟစ္ေသာအသံေၾကာင့္၊ ၿမိဳ႕သားအေပါင္းတို႔သည္ ေတာအုပ္သို႔ ေျပးသြားၾက၏။ ေက်ာက္ေပၚသို႔ တက္ၾက၏။ ၿမိဳ႕ရွိသမၽွတို႔ကို စြန္႔ပစ္၍ေနေသာသူ တစ္ေယာက္မၽွမရွိရ။

30သင္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ အဘယ္သို႔ ျပဳလိမ့္မည္နည္း။ နီေမာင္းေသာအဝတ္ကို ဝတ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေရႊတန္ဆာကို ဆင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သင္၏မ်က္ႏွာစုတ္ပဲ့သည္တိုင္ေအာင္ ေဆးသုတ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သင္၏တင့္တယ္ျခင္းကို အခ်ည္းႏွီးျပ၏။ သင္၏ရည္းစားတို႔သည္ သင့္ကိုစြန္႔၍၊ သင္၏အသက္ကို သတ္ျခင္းငွာ ရွာႀကံၾက၏။

31အကယ္စင္စစ္ သားဖြားေသာမိန္းမညည္းသံ၊ သားဦးဖြားေသာ မိန္းမ၏ေဝဒနာခံရာအသံကဲ့သို႔၊ ဇိအုန္သတို႔သမီး ေအာ္ဟစ္သံကို ငါၾကားရ၏။ ထိုသတို႔သမီးက၊ အကၽြန္ုပ္သည္ အမဂၤလာရွိပါ၏။ လူသတ္မ်ားေၾကာင့္၊ အကၽြန္ုပ္စိတ္ပ်က္ပါ၏ဟု မိမိလက္ဝါးကိုျဖန္႔၍ ငိုေႂကြးလ်က္ေန၏။

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →