Judges 19

Burmese JBZV

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1ဣသေရလရွင္ဘုရင္ မရွိသည္ကာလ၊ ဧဖရိမ္ေတာင္ခါးပန္း၌ တည္းခိုေသာ ေလဝိလူတစ္ေယာက္သည္၊ ယုဒခရိုင္ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သူ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သိမ္းယူ၏။

2ထိုမိန္းမသည္ လင္ကိုျပစ္မွား၍ ဗက္လင္ၿမိဳ႕ မိမိအဘအိမ္သို႔သြားသျဖင့္ ေလးလေနေလ၏။

3လင္သည္ သူ႔ကိုေခ်ာ့ေမာ့၍ ေဆာင္ခဲ့ျခင္းငွာ ငယ္သားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ျမည္းႏွစ္စီးပါလ်က္ ထသြား၍ ေရာက္ေသာအခါ၊ မယားငယ္သည္ မိမိအဘအိမ္ထဲသို႔ ေခၚသြင္း၍၊ အဘသည္ သမက္ကိုေတြ႕ျမင္လၽွင္ ဝမ္းေျမာက္ေသာစိတ္ရွိ၍ သိမ္းဆည္းေလ၏။

4ထိုေၾကာင့္ သမက္သည္ စားေသာက္လ်က္၊ အိပ္လ်က္၊ သုံးရက္ပတ္လုံး ေယာကၡမအိမ္၌ေန၏။

5စတုတၱေန႔ရက္ နံနက္ေစာေစာထ၍ ထြက္သြားအံ့ေသာငွာ ျပင္ဆင္ေသာအခါ၊ ေယာကၡမက၊ မုန္႔အနည္းငယ္ကိုစား၍ အားျဖည့္ၿပီးမွ သြားၾကပါဟု သမက္အား ဆိုသည္အတိုင္း၊

6ႏွစ္ေယာက္လုံးထိုင္၍ စားေသာက္လ်က္ ေနၾက၏။ ေယာကၡမကလည္း၊ သေဘာက်ပါေတာ့။ ယေန႔ညကိုလည္း လြန္ေစသျဖင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕လ်က္ေနပါေတာ့ဟု သမက္အားဆိုျပန္၍၊

7သမက္သည္ သြားအံ့ေသာငွာ ထေသာ္လည္း၊ ေယာကၡမေသြးေဆာင္သျဖင့္ သမက္သည္ ထိုအရပ္၌ အိပ္ျပန္ေလ၏။

8ပဥၥမေန႔ရက္ နံနက္ေစာေစာသြားအံ့ေသာငွာ ထေသာအခါ၊ ေယာကၡမက၊ အားျဖည့္ပါဦးေတာ့ဟုဆို၍ မြန္းလြဲသည္တိုင္ေအာင္ ႏွစ္ေယာက္လုံး စားေသာက္လ်က္ေနၾက၏။

9ထိုသူသည္ မယားငယ္ႏွင့္ ငယ္သားကိုေခၚ၍ သြားအံ့ေသာငွာ ထျပန္ေသာအခါ၊ သူ၏ေယာကၡမျဖစ္ေသာ ထိုမိန္းမ၏အဘက၊ ၾကည့္ပါ၊ မိုးခ်ဳပ္လုၿပီ။ ယေန႔ညကိုလည္း လြန္ေစပါေတာ့။ ေန႔အခ်ိန္ ကုန္လုၿပီ။ ဤအရပ္၌ အိပ္၍ ေပ်ာ္ေမြ႕လ်က္ေနပါေတာ့။ နက္ျဖန္နံနက္ ေစာေစာထ၍ ကိုယ္ေနရာအရပ္သို႔ သြားေတာ့ဟု ဆိုေသာ္လည္း၊

10သမက္သည္ ထိုညကိုမလြန္ေစဘဲ ထသြား၍ ကုန္းႏွီးတင္ေသာ ျမည္းႏွစ္စီးႏွင့္ မယားငယ္လည္းပါလ်က္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕တည္းဟူေသာ ေယဗုတ္ၿမိဳ႕အနီးသို႔ ေရာက္ေလ၏။

11ထိုၿမိဳ႕အနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ၊ မိုးခ်ဳပ္ေသာေၾကာင့္ ငယ္သားက၊ နားေထာင္ပါေတာ့။ ေယဗုသိလူေနရာ ဤၿမိဳ႕သို႔ဝင္၍ အိပ္ၾကကုန္အံ့ဟု သခင္အားဆိုေသာ္၊

12သခင္က၊ ဣသေရလအမ်ိဳးမဟုတ္၊ တစ္ပါးအမ်ိဳးသားေနေသာ ၿမိဳ႕သို႔မဝင္၊ ဂိဗာၿမိဳ႕သို႔သြားဦးမည္။

13ဂိဗာၿမိဳ႕၊ ရာမၿမိဳ႕ အစရွိေသာ တစ္စုံတစ္ခုေသာအရပ္၌ ညကိုလြန္ေစျခင္းငွာ သြားၾကကုန္အံ့ဟု ငယ္သားအားဆိုလ်က္၊

14ခရီးသြားျပန္၍ ဗယၤာမိန္ခရိုင္ ဂိဗာၿမိဳ႕အနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ၊ ေနဝင္ေလ၏။

15ဂိဗာၿမိဳ႕မွာ ညကိုလြန္ေစမည္အႀကံႏွင့္ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ဝင္၍ အဘယ္သူမၽွ ဧည့္မခံေသးေသာေၾကာင့္ လမ္းမွာထိုင္ေန၏။

16ဂိဗာၿမိဳ႕သားတို႔သည္ ဗယၤာမိန္အမ်ိဳးသား ျဖစ္ၾက၏။ သို႔ရာတြင္ တည္းခိုေသာ ဧဖရိမ္ေတာင္သား လူအိုတစ္ေယာက္ရွိသည္ျဖစ္၍၊ ထိုသူသည္ ညဥ့္ဦးယံ၌ လယ္လုပ္ရာမွလာစဥ္၊

17ေမၽွာ္ၾကည့္၍၊ ၿမိဳ႕လမ္းမွာ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ရွိသည္ကို ျမင္လၽွင္၊ သင္သည္ အဘယ္အရပ္သို႔ သြားသနည္း၊ အဘယ္အရပ္က လာသနည္းဟု ေမးေသာ္၊

18ကၽြန္ုပ္တို႔သည္ ယုဒခရိုင္ဗက္လင္ၿမိဳ႕မွ ဧဖရိမ္ေတာင္ခါးပန္းသို႔ သြား၏။ ကၽြန္ုပ္သည္ ဧဖရိမ္ေတာင္သား ျဖစ္၏။ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သို႔ ခဏသြားၿပီးမွ ယခု ထာဝရဘုရား၏အိမ္ေတာ္သို႔သြား၏။ အဘယ္သူမၽွ ဧည့္မခံေသး။

19သို႔ရာတြင္ ျမည္းဖို႔ ျမက္ေျခာက္ႏွင့္ အျခားေကၽြးစရာရွိ၏။ ကိုယ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္မ လိုက္လာေသာ ငယ္သားဖို႔ မုန္႔ႏွင့္စပ်စ္ရည္ရွိ၏။ တစ္စုံတစ္ခုမၽွ မလိုပါဟု ေျပာဆို၏။

20လူအိုကလည္း၊ သင္၌ ခ်မ္းသာရွိပါေစေသာ။ သင္လိုသမၽွသည္ ငါ့တာရွိေစေတာ့။ လမ္းမွာညကို မလြန္ေစႏွင့္ဟုဆိုလ်က္၊

21မိမိအိမ္သို႔ ေခၚသြင္း၍ ျမည္းတို႔ကိုေကၽြးေလ၏။ သူတို႔သည္ ေျခကိုေဆး၍ စားေသာက္ၾက၏။

22ထိုသို႔ ေပ်ာ္ေမြ႕လ်က္ေနၾကေသာအခါ၊ ထိုၿမိဳ႕သား အဓမၼလူအခ်ိဳ႕တို႔သည္ အိမ္ကိုဝိုင္း၍ တံခါးကိုရိုက္ၾက၏။ အိမ္ရွင္ လူအိုကိုလည္းေခၚ၍၊ သင့္အိမ္သို႔ ဝင္ေသာေယာက္်ားႏွင့္ ငါတို႔သည္ ဆက္ဆံလိုသည္ျဖစ္၍၊ ထုတ္ခဲ့ေလာ့ဟု ဆိုၾက၏။

23အိမ္ရွင္သည္လည္း ထြက္၍၊ ညီအစ္ကိုတို႔၊ ဆိုးေသာအမွုကို မျပဳပါႏွင့္။ ဤသူသည္ အကၽြန္ုပ္အိမ္၌ တည္းခိုေသာသူျဖစ္၍ အဓမၼမျပဳၾကပါႏွင့္။

24အကၽြန္ုပ္၌ သမီးကညာရွိပါ၏။ သူ၏ မယားငယ္လည္းရွိပါ၏။ သူတို႔ကို ထုတ္၍ေပးပါမည္။ သူတို႔ကို ရွုတ္ခ်ၾကပါ။ အလိုရွိသည္အတိုင္း ျပဳၾကပါ။ ဤေယာက္်ား၌ ဤမၽွေလာက္ဆိုးေသာအမွုကို မျပဳပါႏွင့္ဟု ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း၊

25သူတို႔သည္ နားမေထာင္ေသာေၾကာင့္၊ ေလဝိလူသည္ မိမိမယားငယ္ကို ထုတ္၍အပ္သျဖင့္၊ သူတို႔သည္ တစ္ညလုံးအဓမၼျပဳ၍ နံနက္တိုင္ေအာင္ရွုတ္ခ်ၿပီးမွ အ႐ုဏ္တက္မွ လႊတ္လိုက္ၾက၏။

26အာ႐ုဏ္တက္ေသာအခါ၊ မိန္းမသည္လာ၍ မိမိသခင္ေနရာ အိမ္တံခါးေရွ႕မွာ မိုးလင္းသည္တိုင္ေအာင္ လဲေန၏။

27နံနက္အခ်ိန္ေရာက္မွ သူ၏သခင္သည္ထ၍ အိမ္တံခါးကို ဖြင့္သျဖင့္၊ ခရီးသြားအံ့ေသာငွာ ထြက္ေသာအခါ၊ မယားငယ္သည္ အိမ္တံခါးေရွ႕မွာလဲ၍ တံခါးခုံကိုလက္တင္လ်က္ရွိသည္ ျမင္ေသာ္၊

28ထေလာ့။ သြားၾကကုန္အံ့ဟု ဆိုေသာ္လည္း သူသည္ ျပန္မေျပာဘဲေန၏။ ထိုအခါ ေယာက္်ားသည္ သူ႔ကိုျမည္းေပၚမွာ တင္သျဖင့္ မိမိေနရာသို႔ သြားေလ၏။

29မိမိအိမ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဓားကိုယူ၍ မယားငယ္အေကာင္ကို အရိုးႏွင့္တကြ ဆယ္ႏွစ္ပိုင္းပိုင္း၍ ဣသေရလျပည္တစ္ေလၽွာက္လုံးသို႔ ေပးလိုက္ေလ၏။

30သိျမင္ေသာသူ အေပါင္းတို႔က၊ ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔သည္ အဲဂုတၱဳျပည္က ထြက္ေသာေန႔မွစ၍ ယေန႔တိုင္ေအာင္ ဤကဲ့သို႔ေသာအမွုကို အဘယ္သူမၽွမျပဳ၊ တစ္ခါမၽွ မျဖစ္စဖူး။ ဆင္ျခင္၍ တိုင္ပင္စီရင္ၾကေလာ့ဟု ေျပာဆိုၾက၏။

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →