Numbers 11

Burmese MSBZ

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1လူတို႔သည္ မိမိတို႔ခံရေသာဆင္းရဲဒုကၡအေၾကာင္းကို ထာဝရဘုရားၾကားသိေအာင္ ညည္းညဴၾက၏။ ထာဝရဘုရားၾကားေတာ္မူေသာအခါ အမ်က္ထြက္၍ သူတို႔အလယ္တြင္ ထာဝရဘုရား၏မီးေတာက္ေလာင္ေလ၏။ ထိုမီးသည္ တပ္စခန္း၏အစြန္အဖ်ားကို ေလာင္ကြၽမ္းသျဖင့္

2လူတို႔သည္ ေမာေရွအား ေအာ္ဟစ္ၾက၏။ ေမာေရွသည္လည္း ထာဝရဘုရားထံ ဆုေတာင္းသျဖင့္ မီးၿငိမ္းေလ၏။

3ထိုသို႔ သူတို႔အလယ္တြင္ ထာဝရဘုရား၏မီးေတာက္ေလာင္ေသာေၾကာင့္ ထိုအရပ္၏အမည္ကို တေဗရ ဟုေခၚဆို၏။

4အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာပါလာေသာလူတို႔သည္ အလိုဆႏၵျပင္းျပၾက၏။ အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔လည္း ငိုေႂကြးျမည္တမ္းၾကျပန္၍ “ငါတို႔စားစရာအသားကို မည္သူေပးမည္နည္း။

5အီဂ်စ္ျပည္၌ အဖိုးအခမေပးဘဲ ငါတို႔စားရေသာ ငါး၊ သခြားသီး၊ ဖရဲသီး၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတို႔ကို ငါတို႔ေအာက္ေမ့၏။

6ယခုမူကား ငါတို႔၌စားလိုေသာစိတ္မရွိေတာ့ၿပီ။ ဤမႏၷမွလြဲ၍ ငါတို႔ဘာမွ် မျမင္ရ”ဟု ဆိုၾက၏။

7မႏၷသည္ နံနံေစ့ႏွင့္တူ၍ ၎၏အေရာင္သည္ ပယင္း၏အေရာင္ႏွင့္တူ၏။

8လူတို႔သည္ မႏၷကို လွည့္လည္ေကာက္ယူၾကၿပီး ႀကိတ္ဆုံႏွင့္ ႀကိတ္ၾက၏၊ သို႔မဟုတ္ ဆုံႏွင့္ ေထာင္းၾက၏။ ၿပီးမွ အိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္ၿပီး မုန႔္ျပားလုပ္ၾက၏။ အရသာသည္ ဆီေၾကာ္မုန႔္အရသာႏွင့္တူ၏။

9ညအခ်ိန္ တပ္စခန္းတြင္ ႏွင္းက်ေသာအခါ ႏွင္းႏွင့္အတူ မႏၷက်၏။

10လူတို႔သည္ အသီးသီးမိမိတို႔မ်ိဳးႏြယ္စုအလိုက္ မိမိတို႔တဲအဝင္ဝ၌ ငိုေႂကြးေနၾကသည္ကို ေမာေရွၾကား၏။ ထာဝရဘုရားသည္ အလြန္အမ်က္ထြက္၏။ ေမာေရွသည္လည္း ဆိုး႐ြားေသာအမႈျဖစ္သည္ဟု ျမင္ေလ၏။

11ထို႔ေၾကာင့္ ေမာေရွက ထာဝရဘုရားအား “ကိုယ္ေတာ္၏အေစအပါးကို အဘယ္ေၾကာင့္ဒုကၡေရာက္ေစပါသနည္း။ ဤလူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔၏ဝန္ကို အကြၽႏ္ုပ္အေပၚ၌တင္၍ ကိုယ္ေတာ္၏ေရွ႕ေတာ္၌ အဘယ္ေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္ကို မ်က္ႏွာမရေစပါသနည္း။

12အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဤလူအေပါင္းတို႔ကို ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခဲ့ပါသေလာ။ ‘ထိုျပည္ကို သူတို႔ဘိုးေဘးတို႔အား ေပးမည္ဟုက်ိန္ဆိုခဲ့သည္ႏွင့္အညီ ကေလးထိန္းသည္ ႏို႔စို႔ကေလးငယ္ကိုေဆာင္သကဲ့သို႔ ထိုျပည္သို႔ သူတို႔ကို သင့္ရင္ခြင္၌ ေပြ႕ခ်ီသြားေလာ့’ဟု အကြၽႏ္ုပ္အား ကိုယ္ေတာ္မိန႔္ေတာ္မူသည္မွာ အကြၽႏ္ုပ္သည္ သူတို႔ကိုေမြးဖြားခဲ့ပါသေလာ။

13သူတို႔က အကြၽႏ္ုပ္အား ‘ငါတို႔စားဖို႔အသားကို ေပးပါ’ဟု ဆိုလ်က္ ငိုေႂကြးၾကသည္ျဖစ္၍ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဤလူအေပါင္းတို႔ကိုေပးဖို႔ အသားကို အဘယ္က ရႏိုင္ပါမည္နည္း။

14ဤလူအေပါင္းတို႔ကို ေခၚေဆာင္သြားရန္ အကြၽႏ္ုပ္တစ္ေယာက္တည္း မတတ္ႏိုင္ပါ။ အကြၽႏ္ုပ္အတြက္ ေလးလြန္းေသာဝန္ျဖစ္ပါ၏။

15ကိုယ္ေတာ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္အား ဤသို႔ျပဳေတာ္မူမည္ဆိုလွ်င္ ယခုပင္ အကြၽႏ္ုပ္ကို ကြပ္မ်က္ေတာ္မူပါ။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ကိုယ္ေတာ္၏မ်က္ေမွာက္၌ မ်က္ႏွာရမည္ဆိုလွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဆင္းရဲဒုကၡႏွင့္ မႀကဳံေတြ႕ပါရေစႏွင့္”ဟု ေလွ်ာက္ဆိုေလ၏။

16ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက ေမာေရွအား “လူတို႔ထဲမွ သက္ႀကီးဝါႀကီးျဖစ္၍ လူတို႔ကို ႀကီးၾကပ္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္သူလည္းျဖစ္သည္ဟု သင္သိထားေသာ အစၥေရးသက္ႀကီးဝါႀကီးအေယာက္ခုနစ္ဆယ္ကို ငါ့ထံ စုေဝးေစေလာ့။ သင္သည္ ထိုသူတို႔ကို ေတြ႕ဆုံစည္းေဝးရာတဲေတာ္သို႔ ေခၚေဆာင္လာ၍ သင္ႏွင့္အတူ ထိုေနရာ၌ရပ္ေနေစေလာ့။

17ငါဆင္းလာ၍ ထိုေနရာ၌ သင္ႏွင့္စကားေျပာမည္။ ငါသည္ သင္၌ရွိသည့္ဝိညာဥ္ေတာ္ကိုႏုတ္ယူ၍ ထိုသူတို႔ထဲသို႔ သြင္းေပးမည္။ သူတို႔သည္ သင္ႏွင့္အတူ ထိုလူမ်ိဳး၏ဝန္ကို ထမ္းၾကရလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ သင္တစ္ေယာက္တည္း ထမ္းရေတာ့မည္မဟုတ္။

18သင္သည္ လူတို႔အား ‘သင္တို႔က “ငါတို႔စားစရာအသားကို မည္သူေပးမည္နည္း။ အီဂ်စ္ျပည္၌ ငါတို႔ေကာင္းစားခဲ့ၾက၏”ဟုဆိုလ်က္ ထာဝရဘုရားၾကားေအာင္ ငိုေႂကြးၾကေသာေၾကာင့္ ထာဝရဘုရားသည္ သင္တို႔အား အသားကို ေပးေတာ္မူမည္ျဖစ္၍ သင္တို႔သည္ အသားကို စားရလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ မနက္ျဖန္အတြက္ သင္တို႔ကိုယ္သင္တို႔ သန႔္ရွင္းေစၾကေလာ့။

19သင္တို႔သည္ အသားကို တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္၊ ငါးရက္၊ ဆယ္ရက္၊ ရက္ႏွစ္ဆယ္မွ်သာစားရမည္မဟုတ္။

20သင္တို႔ႏွင့္အတူရွိေတာ္မူေသာထာဝရဘုရားကို သင္တို႔ စြန႔္ပယ္ၾက၍ “ငါတို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ အီဂ်စ္ျပည္မွထြက္လာၾကသနည္း”ဟု ထာဝရဘုရားေရွ႕ေတာ္၌ ငိုေႂကြးလ်က္ဆိုၾကေသာေၾကာင့္ သင္တို႔၏ႏွာေခါင္းမွထြက္၍ သင္တို႔႐ြံရွာသည္အထိ တစ္လလုံး အသားကို စားရလိမ့္မည္’ဟူ၍ ဆင့္ဆိုေလာ့”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

21ေမာေရွကလည္း “အကြၽႏ္ုပ္ႏွင့္အတူ လိုက္ပါလာေသာလူတို႔တြင္ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ေသာေယာက္်ား ေျခာက္သိန္းရွိပါ၏။ ကိုယ္ေတာ္က ‘ငါသည္ သူတို႔အား အသားကိုေပး၍ သူတို႔သည္ တစ္လလုံးစားရလိမ့္မည္’ဟု မိန႔္ေတာ္မူပါသည္တကား။

22သိုးအုပ္၊ ႏြားအုပ္တို႔ကိုသတ္လွ်င္လည္း သူတို႔အတြက္ လုံေလာက္ပါမည္ေလာ။ ပင္လယ္ငါးရွိသမွ်တို႔ကို စုေဝးေစလွ်င္လည္း သူတို႔အတြက္ လုံေလာက္ပါမည္ေလာ”ဟု ေလွ်ာက္ဆိုေလ၏။

23ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက ေမာေရွအား “ငါထာဝရဘုရား၏လက္သည္ တိုသေလာ။ ငါ၏စကားတည္သည္၊ မတည္သည္ကို ယခု သင္သိျမင္ရလိမ့္မည္”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

24ေမာေရွသည္ ထြက္သြား၍ လူတို႔အား ထာဝရဘုရား၏စကားေတာ္တို႔ကို ဆင့္ဆိုေလ၏။ သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔ထဲမွ လူအေယာက္ခုနစ္ဆယ္ကိုစုေဝးေစ၍ သူတို႔ကို တဲေတာ္ပတ္ပတ္လည္၌ ရပ္ေစ၏။

25ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည္ မိုးတိမ္ျဖင့္ ဆင္းသက္ေတာ္မူ၍ ေမာေရွႏွင့္စကားေျပာေလ၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ေမာေရွ၌ရွိသည့္ဝိညာဥ္ေတာ္ကိုႏုတ္ယူ၍ သက္ႀကီးဝါႀကီးမ်ားျဖစ္ေသာ လူအေယာက္ခုနစ္ဆယ္တို႔ထဲသို႔ သြင္းေပးေလ၏။ ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ သူတို႔၌ကိန္းဝပ္ေတာ္မူေသာအခါ သူတို႔သည္ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာၾကေလ၏။ သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ဖန္ ထပ္၍မေဟာေျပာၾကေတာ့ေပ။

26သို႔ေသာ္ ဧလဒဒ္ႏွင့္ ေမဒဒ္ အမည္ရွိေသာသူႏွစ္ေယာက္သည္ လူခုနစ္ဆယ္ထဲတြင္စာရင္းဝင္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ တဲေတာ္သို႔မသြားဘဲ တပ္စခန္း၌ က်န္ေနခဲ့၏။ ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ သူတို႔၌လည္း ကိန္းဝပ္ေတာ္မူသျဖင့္ သူတို႔သည္ တပ္စခန္းထဲ၌ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာၾက၏။

27လူငယ္တစ္ေယာက္သည္ ေျပးလာ၍ “ဧလဒဒ္ႏွင့္ ေမဒဒ္သည္ တပ္စခန္းထဲ၌ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာေနပါသည္”ဟု ေမာေရွအား ေျပာျပေလ၏။

28ထိုအခါ ငယ္႐ြယ္စဥ္ကပင္ ေမာေရွ၏လက္ေထာက္ျဖစ္ေသာ ႏုန္၏သားေယာရႈက “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ ေမာေရွ၊ ထိုသူတို႔ကိုတားျမစ္ပါ”ဟု ဆို၏။

29ေမာေရွကလည္း “ငါ့အစား သင္ျငဴစူရသေလာ။ ထာဝရဘုရား၏လူရွိသမွ်တို႔အား ထာဝရဘုရားသည္ ဝိညာဥ္ေတာ္ကိုေပးအပ္သျဖင့္ သူတို႔သည္ ပေရာဖက္ျပဳေဟာေျပာၾကပါေစေသာ”ဟု ဆိုၿပီးေနာက္

30ေမာေရွသည္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားသက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔ႏွင့္အတူ တပ္စခန္းသို႔ ျပန္သြားေလ၏။

31ထာဝရဘုရားသည္ ေလကိုတိုက္ခတ္ေစေတာ္မူ၍ ပင္လယ္ မွ ငုံးတို႔ကိုသယ္ေဆာင္လာေစ၏။ တပ္စခန္း၏ပတ္ပတ္လည္ ဟိုဘက္မွတစ္ရက္ခရီး၊ သည္ဘက္မွတစ္ရက္ခရီးအကြာအေဝးခန႔္တိုင္ေအာင္ တပ္စခန္း၌ က်ေစသျဖင့္ ငုံးတို႔သည္ ေျမျပင္ေပၚမွႏွစ္ေတာင္ ခန႔္အထူရွိေလ၏။

32လူတို႔သည္ ထသြား၍ ထိုေန႔တစ္ေန႔လုံး၊ တစ္ညလုံး၊ ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လုံး ငုံးမ်ားကိုစုသိမ္းၾက၏။ အနည္းဆုံးစုသိမ္းသူပင္လွ်င္ ဆယ္ေဟာမဲ ရရွိ၏။ သူတို႔သည္ ငုံးတို႔ကို တပ္စခန္းပတ္ပတ္လည္၌ ျဖန႔္ထားၾက၏။

33ငုံးသားကိုမဝါးမီ ကိုက္လ်က္ရွိစဥ္ ထာဝရဘုရားသည္ လူတို႔ကို အမ်က္ထြက္ေလ၏။ ထာဝရဘုရားသည္ လူတို႔ကို အလြန္ျပင္းထန္ေသာေဘးဒဏ္ျဖင့္ ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူ၏။

34ထိုအရပ္၌ အာသာဆႏၵျပင္းျပေသာလူတို႔ကို သၿဂႋဳဟ္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ထိုအရပ္၏အမည္ကို ကိျဗဳတ္ဟတၱဝါ ဟုေခၚဆိုေလ၏။

35လူတို႔သည္ ကိျဗဳတ္ဟတၱဝါအရပ္မွ ဟာဇ႐ုတ္အရပ္သို႔ ခရီးျပဳ၍ ဟာဇ႐ုတ္အရပ္၌ေနၾက၏။

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →