Luke 22 — Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

27کِدوم‌ یِتا گَت تِرِ، اونی که سِفرهِ سَر نیشته یا اونی که خِدمتِ کانده؟ مگه اونی که سِفرهِ سَر نیشته گَت تِر نییه؟ ولی مِن شِمه میون یه نَفِرِ واریمه که دَره خِدمِت کانده.

28«شِما کِسایی هَسینی که مِ سَختیِ دِله مِ هِمراه دَیینی.

29پَس هَمون‌طی که مِ پییِر، پادشاهی‌ ره مِ ره هِدا، مِنِم شِما ره دِمبه.

30تا مِ سِفرهِ سَر مِ پادشاهیِ دِله بَخُرین و بَنوشین و تخت هائه سَر هِنیشین و اِسرائیلِ دِوازده قَبیله ره داوِری هاکانین.

31«ای شَمعون، ای شَمعون، شیطان اینِ دِمبال دَییه که شِما ره شه وِسه هاکانه و گَندِمِ واری شِما ره غَلبال هاکانه.

32ولی مِن تِ وِسه دِعا هاکاردِمه تا تِ ایمون از بین نَشوئه. پَس وَختی که اَی بَردَگِردِسی، شه بِرارونِ قِوَّت هاده.»

33پِطرس وه ره جِواب هِدا: «اِی آقا، مِن حاضِرِمه تِ هِمراه، هَم زِندونِ دِله دَکِفِم و هَم بَمیرِم.»

34عیسی بااوته: «ای پِطرُس تِ ره گامبه، بَدون اَمروز قبل از اینکه تِلا ونگ هاکانه، سه کَش حاشا کاندی که مِ ره اِشناسِنی.»

35عیسی وِشونِ بااوته: «اون وَخت که شِما ره بدونِ پول و کِلوار و کوش راهی هاکاردِمه، هیچ چیِ مِحتاج بَینی؟» جِواب هِدانه: «نا.»

36عیسی وِشونِ بااوته: «ولی اَلان هر کی پول یا کِلوار دارنه، بَیره و اگه شمشیر نِدارنه، شه قَوا ره بَروشه و شه وِسه یِتا شَمشیر بَخرینه.

37چوون شِما ره گامبه که این مِقدَّسِ بَنوشتهِ پیشگویی مِ خَوِری وِنه اِنجام بَرِسه که گانه: ”وه تَقصیرکارونِ واری مَحکوم بونه.“ اَره، اونچی مِ خَوِری بَنوِشته بَییه، عَمِلی بونه.»

38شاگِردون بااوتِنه: «ای آقا، هارِش، اینِم دِتا شمشیر.» وِشونِ بااوته: «وَسه!»

39عیسی بیرون بُورده و طِبق شه عادِت، زیتونِ کوهِ سَمت راه دَکِته و شاگِردون هم وه دِمبال بُوردِنه.

40وَختی اونجه بَرِسینه، وِشونِ بااوته: «دِعا هاکانین تا آزمودِ دِله نَکِفین.»

41بعد یِتا سَنگ دِم هِدائِنِ اِندا، وِشونِ جِم دور بَییه و زانو بَزُو و این طی دِعا هاکارده:

42«ای پییِر، اگه تِ خواسه اینِ، این پیاله ره مِ جِم دور هاکان؛ با این وجود مِ خواسه اِنجام نَووه، بلکه تِ خواسه اِنجام بَووه.»

43بعد یِتا فرشته‌ آسِمونِ جِم ظاهر بَییه و وه ره تقویت هاکارده.

44عیسی اون رَنج و عِذابی که کَشیهِ دِله، صَمیمیتِ ویشترِ هِمراه دِعا کارده، و وه عَرِق، خون چیکهِ واری بِنهِ سَر کَلِسه.

45وَختی دِعائه سَر، بِلِند بَییه و شاگردونِ پَلی بَردَگِردِسه، بَدیئه غصّهِ فشارِ جِم خُو بُوردِنه.

46وِشونِ بااوته: «چه بَخواتونی؟ پرِسین و دِعا هاکانین تا آزمودِ دِله نَکِفین.»

47عیسی هَمتی دَییه گَب زوئه که یه دَسه سَر بَرِسینه. یَهودا، که یِتا از اون دِوازده شاگِرد بییه، وِشونِ بیارده بییه. وه عیسیِ نَزیکی بییَمو تا وه ره خاش هاده،

48ولی عیسی وه ره بااوته: «ای یَهودا، اِنسانِ ریکا ره یِتا خاشِ هِمراه تَسلیم کاندی؟»

49وَختی اونایی که عیسیِ دورِ وَر دَیینه، بَدینه چه اِتّفاقی دَره کَفِنه، بااوتِنه: «ای آقا، شَمشیرِ هِمراه وِشونِ بَزِنیم؟»

50و یِتا از وِشون، کاهِنِ اَعظِمِ نوکرِ، شَمشیرِ هِمراه بَزو و وه راسِ گوشِ بَوریه.

51ولی عیسی بااوته: «این کارِ نَکِنین!» اون نوکِرِ گوشِ دَس بَکشیه و شِفا هِدا.

52بعد مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و مَعبِدِ نِگهوونون و مشایخی که وه بَییتِنِ وِسه بییَمو بینه ره بااوته: «مَگه مِن راهزنِمه که دَسِ چو و شَمشیرِ هِمراه مِ سِراغ بییَمونی؟

53مِن هر روز شِمه مَعبِدِ دلِه دَیمه ولی شِما مِ دَسگیریِ وِسه حَتّی شه دَسِ هم دراز نَکاردینی. ولی اَلان، شِمه وَختِ و ظِلِمادِ قِدرَتِ وَختِ.»

54بعد عیسی ره بَییتِنه و کاهِنِ اعظِمِ سِره بَوِردِنه. پِطرُس هم دورادور وِشونِ دِمبال شیه.

55سِرهِ حیاط دِله تَش رووشن بییه و چَن نَفِر وه دور جَمع بینه. پِطرُس هم وِشونِ میون هِنیشته.

56هَمون مووقه، یِتا کُلفِت، پِطرسِ تَشِ رووشِناییِ دِله بَدیئه و وه ره زِل بَزو و بااوته: «این مَردی هم عیسیِ هِمراه دَییه.»

57ولی پِطرُس حاشا هاکارده و بااوته: «اِی زَن، مِن وه ره نِشناسِمبه.»

58اَت کم دییه، یه نَفِر دییه پطرسِ بَدیئه و بااوته: «تِ هم یِتا از وِشونی.» ولی پِطرُس بااوته: «ای مَرد، نیمِه.»

59یه ساعت بُگذِشته و یه نَفِر دییه وه ره بَدیئه و اصرارِ هِمراه بااوته: «یقیناً این مَردی وه هِمراه دَییه، چوون وه هم جَلیلیِ.»

60ولی پِطرُس جِواب هِدا: «ای مَرد، ندومبه تِ دَره چی گانی.» هَمتی دَییه گَب زوئه که تِلا وَنگ هاکارده.

61بعد عیسیِ خِداوند بَردَگِردِسه و پِطرُسِ هارِشیه، پِطرُس عیسیِ خِداوندِ گَبِ ‌یاد بیارده که چی طی وه ره بااوته بییه: «اَمروز قبل از اینکه تِلا ونگ هاکانه، تِ سه کَش حاشا کاندی که مِ ره اِشناسِنی.»

62پِطرُس بیرون بُورده و زار زار بِرمه هاکارده.

63اونایی که عیسی ره بَییته بینه، عیسی ره مَسخره کاردِنه و وه ره زونه.

64وِشون وه چِشِ دَوِسِنه و وه جِم پِرسینه: «اِسا غیبِ جِم بار کی تِ ره بَزو؟»

65و خَله فحشایِ دییه هم وه ره هِدانه و وه ره ناسِزا گاتِنه.

66وَختی هِوا رووشِن بَییه، قومِ مشایخِ شورا، یعنی گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون، هَمدییه هِمراه جَلِسه بَییتِنه و عیسی ره شورائه پَلی بیاردِنه.

67و عیسی ره بااوتِنه: «اگه تِ مَسیحِ موعودی، اِما ره بار.» عیسی جِواب هِدا: «اگه بارِم، مِ گَبِ باوِر نَکاندینی،

68و اگه شِمه جِم سِئال هاکانِم، جِواب نَدِنِنی.

69ولی بعد از این، اِنسانِ ریکا خِدائه قِدرتِ راسِ دَس، نیشِنه.»

70همه بااوتِنه: «پَس، تِ خِدائه ریکایی؟» عیسی جِواب هِدا: «شِما گانِنی، هَسِمه.»

71پَس بااوتِنه: «دییه چه نیازی دارمی کَس دییه بِیّه شِهادت هاده؟ اِما شه وه زِوونِ جِم بِشنُسیمی»