Luke 24

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 23 Jump to:

1یکشنبه روز، صِواحی، زَن ها ادویه جاتیِ که تهیّه هاکارده بینه ره شه هِمراه بَییتِنه و مَقبرهِ سَر بُوردِنه.

2ولی بَدینه سنگی که مَقبره جلو دَییه یِتا گوشه غَلت هِدائه هَسه.

3وَختی مَقبرهِ دِله بُوردِنه، عیسیِ خِداوندِ جَسِدِ پی دا نکاردِنه.

4اینِ وِسه مات و مَبهوت بینه که یهویی دِتا نُورانی مَردی وِشونِ پَلی اِیست هاکاردِنه.

5زَن ها تَرسِ جِم، شه سَرِ، جِر دِم هِدانه؛ ولی اون دتا مَردی وِشونِ بااوتِنه: «چه زندهِ دِمبال مِرده هائه میون گِردِنِنی؟

6وه اینجه دَنیه، بلکه زنده بَییه! یاد بیارین مووقه ای که جَلیلِ دِله دَییه، شِما ره چی بااوته.

7بااوته اِنسانِ ریکا وِنه گِناهکارونِ دَس تَسلیم و مَصلوب بَووه و سِوّمین روز زِنده بَووه.»

8اون وَخت زَن ها وه گَبِ ‌یاد بیاردِنه.

9وَختی مَقبرهِ جِم بَردَگِردِسِنه، تِمومِ جَریانِ، اون یازده رَسول و بَقیهِ وِسه تَعریف هاکاردِنه.

10اون زَن ها که این خَوِرِ رسولونِ هِدانه، مریمِ مَجْدَلیّه، یوآنّا، مریِم یَعقوبِ مار و زَن هایی که وِشونِ هِمراه دَینه، بینه.

11ولی رسولون فکر هاکاردِنه زَن ها خیالاتی بَینه و وِشونِ گَبِ باوِر نَکاردِنه.

12ولی پِطرُس بِلِند بَییه و مَقبرهِ سَمت دوو بَیته، دِلا بَییه و دِله ره هارِشیه، ولی جِز کَفِن هیچی نَدیئه. پَس اونچیِ جِم که اِتِّفاق دَکِته مات و مَبهوت بَییه و سِره بَردَگِردِسه.

13هَمون روز، دِ نَفِر از وِشون یِتا روستا که وه اسم عِمائوس بییه شینه، که اورشَلیمِ جِم حدودِ 10 کیلومتر فاصله داشته.

14وِشون تِمومِ این جَریانِ خَوِری که اِتّفاق دَکِته بییه، هَمدییهِ هِمراه گَب زونه.

15همین طی که دَینه گَب زونه و بَحث کاردِنه، عیسی، شه، اونائه پَلی بییَمو و وِشونِ هِمراه راه دَکِته.

16ولی وه ره نِشناسینه چوون وِشونِ چِش دَوِسه بییه.

17عیسی وِشونِ جِم بَپِرسیه: «راه دِله، چیه خَوِری هَمدییهِ هِمراه گَب زَندِنی؟» وِشون نارِحَتِ قیافه هِمراه، ساکت اِیست هاکاردِنه.

18بعد یِتا از وِشون که وه اسم کْلِئوپاس بییه، عیسیِ جِواب بااوته: «تِ، تینا غریبه ای هَسی که اورشَلیمِ دِله اون چیائه جِم که این روزا اِتفاق دَکِته بی‌خَوِری؟»

19عیسی بَپِرسیه: «چه چیایی؟» بااوتِنه: «اونچی که عیسیِ ناصریِ سَر بییَموئه. وه یِتا پیغَمبِر بییه که خِدائه پَلی و تِمومِ مَردِمِ پَلی، هم عَمِلِ دِله قَوی بییه و هم کِلامِ دِله.

20ولی اَمه مَعبدِ گَت گَتِ کاهِنون و رَئیسون وه ره تَسلیم هاکاردِنه تا مَرگِ مَحکوم بَووه و وه ره مَصلوب هاکاردِنه.

21ولی اِما امید داشتیمی وه هَمونی بوئه که وِنه اِسرائیلِ نِجات هاده. از این گذشته، در حییقَت اَلان سه روزِ این جَریانِ جِم گُذِرنه.

22بَعضی زَن ها هم که اَمه میون دَرِنه، اِما ره مات و مَبهوت هاکاردِنه. وِشون اَمروز صِواحی مَقبرهِ سَر بُوردِنه،

23وَختی جَسِدِ پی دا نکاردِنه، بَردَگِردِسِنه و بااوتِنه فرشته ها ره رویایی دِله بَدینه که وِشونِ بااوتِنه وه زنده هَسه.

24بَعضی از وِشونی که اونجه اَمه هِمراه دَینه مَقبره بُوردِنه و اوضاع ره هَمون‌طی که زَن ها بااوته بینه، بَدینه، ولی وه ره نَدینه.»

25بعد عیسی وِشونِ بااوته: «ای بی عَقلون چه اَنده شِمه وِسه سَختِ تِمومِ اونچیِ که پِیغَمبِرون بااوتِنه ره باور هاکانین!

26مَگه نَوِسه مَسیحِ موعود این رنجها ره بَوینه و بعد شه جِلالِ بَرِسه؟»

27عیسی، موسی و تِمومِ پِیغَمبِرونِ جِم شِروع هاکارده و اونچیِ که تِمومِ مِقدَّسِ نوِشته هائه دِله وه خَوِری بااوته بَییه ره وِشونِ وِسه توضی هِدا.

28وَختی اون روستایی که وِشونِ مَقصِد بییه ره نَزیک بَینه، عیسی وانمود هاکارده که خوانه دورتَر بُوره.

29وِشون خَله اصرار هاکاردِنه و بااوتِنه: «اَمه هِمراه بَمون، چوون روز دَره تِموم بونه و نزیکِ شو بَووه.» پَس عیسی دِله بُورده تا وِشونِ پَلی بَمونه.

30وَختی وِشونِ هِمراه سِفرهِ سَر نیشته بییه، نونِ بَییته، شکر هاکارده، تیکه هاکارده و وِشونِ هِدا.

31هَمون لَحظه، وِشونِ چِش واز بَییه و وه ره بِشناسینه، ولی عیسی وِشونِ چِشِ پَلی غِیب بَییه.

32وِشون هَمدییه ره بااوتِنه: «وَختی راه دِله اَمه هِمراه گَب زوئه و مِقدَّسِ نوِشته ها ره اَمه وِسه توضی دائه، مگه اَمه دِل تَپ تَپ نَزو بییه»

33وِشون بِلِند بَینه و اورشَلیم بَردَگِردِسِنه. اونجه اون یازده رَسولِ پی دا هاکاردِنه که شه رَفِقونِ هِمراه جَمع بینه

34گاتِنه: «حَییقَتاً عیسیِ خِداوند زنده بَییه، و شه ره شَمعونِ سِراغ هِدا.»

35اون وَخت، اون دِتا هم بااوتِنه که راه دِله چه اتِّفاقی دَکِته و چی طی عیسی ره وَختی دَییه نونِ تیکه کارده بِشناسینه.

36هَمتی دَینه این گَبا ره زونه که عیسی شه، وِشونِ میون اِیست هاکارده و بااوته: «سِلام بر شِما!»

37ولی همه حِیرون و پریشون بَینه، خیال هاکاردِنه روح ویندِنه.

38عیسی وِشونِ بااوته: «چه اَنده پریشونِنی‌؟ چه شه دلِ دِله شک و تردید راه دِنِنی؟

39مِ دَس و لینگِ هارِشین. شه مِنِمه! مِ ره دَس هاکانین و بَوینین؛ روح، گوشت و اِستکا نِدارنه، ولی هَمون طی که ویندِنی مِن دارمه!»

40اینِ بااوته و شه دَس و لینگِ وِشونِ سِراغ هِدا.

41وِشون خِشالی و بِهتِ جِم نَتونِسِنه باوِر هاکانِن. پَس وِشونِ بااوته: « بَخُردِنه وِسه چی دارنِنی؟»

42یِتا تیکه‌ بَپِته مائی وه ره هِدانه.

43اونِ بَییته و وِشونِ چِشِ پَلی بَخُرده.

44بعد وِشونِ بااوته: «این هَمونِ که وَختی شِمه هِمراه دَیمه، گاتِمه؛ اِسا تِموم اونچی موسیِ تورات و پِیغَمبِرونِ کِتاب و مزامیرِ دِله مِ خَوِری بَنوشت بَییه هَسه، وِنه اِنجام بَرِسه.»

45بعد، وِشونِ فِکرِ واز هاکارده تا بَتونِن مِقدَّسِ نوشته ها ره بِفَهمِن.

46و وِشونِ بااوته: «بَنوِشته بَییه که مَسیحِ موعود رَنج کَشِنه و سِوّمین روز مِرده ها جِم بِلِند بونه

47و این که وه اسمِ هِمراه تووبه و گِناهونِ آمرزش، تِمومِ قومها ره هِدا بونه، که اونِ شِروع اورشَلیمِ جِم هَسه.

48شِما این چیائه شاهِدِنی.

49اِسا مِن اونچی ره که مِ آسِمونی پییِر شِما ره وَعده هِدا بییه ره شِمه وِسه رِسِندمبه؛ ولی این شَهرِ دِله بَمونین تا مووقه ای که خِدائه قِوَّتِ اَعلیِ جِم، شه تَن دَکُنین.»

50بعد عیسی وِشونِ تا بِیت‌عَنْیائه نَزیکی، شَهرِ جِم بیرون بَوِرده و شه دسا ره آسِمونِ سَمت بِلِند هاکارده و وِشونِ بَرکَت هِدا؛

51و هَمون طی که وِشونِ بَرکَت دائه، وِشونِ جِم سیوا بَییه و آسمونِ سَمت بَوِرده بَییه.

52وِشون وه ره پَرَسِش هاکاردِنه و گَتِ خِشالیِ هِمراه اورشَلیم بَردَگِردِسِنه.

53اونجه یه سَرِ مَعبِدِ دِله موندِسِنه و خِدا ره پَرسش کاردِنه.

← Chapter 23 Jump to: