2 Kings 4

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1มีหญิงคนหนึ่งเป็นภรรยาของศิษย์ผู้พยากรณ์มาร้องต่ออะลีซาว่า, สามีของข้าพเจ้าผู้ทาสของท่านตายเสียแล้ว, ท่านก็ทราบแล้วว่าเขาได้กลัวเกรงพระยะโฮวา: แต่บัดนี้เจ้าหนี้จะเอาบุตรชายทั้งสองของข้าพเจ้าไปเป็นทาส.

2อะลีซาจึงถามว่า, จะให้ข้าทำอย่างไรเล่า? จงบอกข้าเถอะ, เจ้ามีอะไรในเรือนบ้าง? หญิงนั้นตอบว่า, ข้าพเจ้าไม่มีอะไรเลย, เว้นแต่หม้อน้ำมันใบหนึ่ง.

3ท่านจึงสั่งว่า, จงไปขอยืมภาชนะเปล่าจากเพื่อนบ้านที่ล้อมรอบมาให้มากๆ.

4แล้วพาบุตรเข้าไปในเรือน ปิดประตูเสีย, และเทน้ำมันออกใส่ภาชนะเหล่านั้น, เมื่อเต็มแล้วจงเอาไปตั้งไว้ต่างหาก.

5หญิงนั้นก็ลาท่านไป, พาบุตรเข้าในเรือน ปิดประตูเสีย, บุตรก็ส่งภาชนะให้มารดาเทน้ำมัน่ใส่.

6เมื่อภาชนะเต็มหมดแล้ว, เขาก็สั่งบุตรว่า, ส่งภาชนะมาอีกใบหนึ่ง. บุตรก็ตอบว่าหมดแล้ว. พอว่าเท่านั้น, น้ำมันก็หยุดไหล.

7หญิงนั้นมาเรียนคนของพระเจ้า. และท่านสั่งว่า, จงไปขายน้ำมันนั้นใช้หนี้เสีย, ส่วนที่เหลือนั้นเจ้ากับบุตรเอาไว้ใช้สรอยเลี้ยงชีวิตเถิด.

8อยู่มาวันหนึ่ง, อะลีซาไปยังเมืองซูเนม, มีหญิงผู้ดีคนหนึ่งอยู่ที่นั่น; หญิงนั้นก็ชักชวนเชิญท่านเข้าไปรับประทานอาหาร. เมื่อท่านผ่านมาทางนั้นทุกๆ ครั้ง, ก็เคยแวะรับประทานอาหารที่นั่นเสมอ.

9หญิงนั้นพูดกับสามีว่า, นี่แน่ะ, ฉันเห็นแล้วว่า, คนนั้นที่เคยเดินผ่านทางนี้เสมอ, เป็นคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า.

10ขอให้เราทำห้องเล็กๆ ไว้สำหรับท่านบนกำแพง; จัดที่นอน, โต๊ะ, ม้านั่ง, และเชิงเทียนไว้ในห้องนั้น: เมื่อท่านมาหาเรา ท่านจะได้เข้าไปพักในห้องนั้น.

11อยู่มาวันหนึ่งพอท่านมาถึงก็เข้าไปพักนอนในห้องนั้น.

12และสั่งเฆฮะซีทาสของท่านว่า, จงเรียกหญิงชาวซุเนมนั้นมา. หญิงนั้นก็เข้ามายืนต่อหน้าท่าน.

13ท่านจึงสั่งเฆฮะซีให้กล่าวแก่หญิงนั้นว่า, นางได้จัดการปรนนิบัติเราเป็นอันดี; จะให้เราทำสิ่งไรสำหรับนางบ้าง? จะให้ทูลกษัตริย์, หรือจะให้เรียนท่านแม่ทัพ? หญิงนั้นตอบว่า, ดีฉันอาศัยอยู่กับพี่น้องของดีฉันสะบายอยู่แล้ว.

14ท่านจึงถามว่า, จะทำอะไรได้บ้างสำหรับหญิงนั้น? เฆฮะซีตอบว่า, แท้จริงนางไม่มีบุตร, และสามีก็ชราแล้ว.

15ท่านจึงสั่งว่า, จงเรียกนางมานี่เถิด. เมื่อเรียกแล้ว, หญิงนั้นก็มายืนอยู่ที่ประตู.

16ท่านจึงว่า, กำหนดประมาณฤดูนี้ปีหน้า, นางจะได้อุ้มบุตรชายคนหนึ่ง. หญิงนั้นจึงตอบว่า, หามิได้คนของพระเจ้าเจ้าข้า, อย่าหลอกล้อทาสของท่านเลย.

17ต่อมาหญิงนั้นก็มีครรภ์. คลอดบุตรชายตามเวลากำหนดที่อะลีซาได้กล่าวไว้

18เมื่อเด็กนั้นค่อยจำเริญวัยขึ้นแล้ว, วันหนึ่งออกไปหาบิดา, และคนที่เกี่ยวข้าว.

19ร้องพูดแก่บิดาว่า, หัวของฉัน, หัวของฉัน. บิดาจึงสั่งเด็กคนหนึ่ง, ให้อุ้มไปหามารดา.

20เมื่ออุ้มไปส่งมารดาแล้ว, บุตรก็นั่งบนตักมารดา, พอถึงเวลาเที่ยงก็ตาย.

21มารดาจึงอุ้มไปวางไว้บนที่นอนของคนแห่งพระเจ้า, แล้วปิดประตู ออกไป.

22หญิงนั้นจึงเรียกสามีมาพูดว่า, ขอคนใช้คนหนึ่งกับลาตัวหนึ่งให้ฉัน, เพื่อจะได้รีบไปหาคนแห่งพระเจ้าแล้วกลับมา.

23สามีตอบว่า, จะไปหาท่านวันนี้ด้วยเหตุอะไร? วันนี้มิใช่วันต้นเดือน, หรือวันซะบาโต. นางตอบว่าช่างเถอะ.

24นางจึงผูกอานบนหลังลา, สั่งบ่าวว่า, จงรีบไปข้างหน้า; อย่าเชือนช้าเลย เว้นแต่จะสั่งเจ้า.

25นางนั้นมาหาคนของพระเจ้าที่ภูเขาคารเม็ล. อยู่มาเมื่อคนของพระเจ้าได้เห็นนางอยู่แต่ไกล, จึงบอกเฆฮะซีทาสของท่านว่า, ดูเถิด, นางชาวซุเนมอยู่โน่น:

26จงวิ่งไป, ถามเขาว่าสะบายหรือ? สามีและบุตรอยู่สะบายหรือ? นางนั้นตอบว่าสะบายดี.

27เมื่อนางแอบเข้ามาใกล้คนแห่งพระเจ้าที่เนินเขา, ก็จับเท้าท่านไว้: เฆฮะซีจึงเข้ามาจะผลักให้นางออกไป. แต่คนของพระเจ้าสั่งว่า, ให้นางอยู่เถิด; เพราะจิตต์ใจของนางมีความเดือดร้อน: และพระยะโฮวาทรงซ่อนการนี้จากข้า, มิได้ทรงบอกให้ทราบเลย.

28หญิงนั้นจึงว่า, ท่านเจ้าข้า, ดีฉันได้ขอบุตรชายจากท่านหรือ? ดีฉันบอกแล้วว่า, อย่าหลอกดีฉันมิใช่หรือ?

29อะลีซาก็สั่งเฆฮะซีว่า, จงคาดเอวถือไม้เท้าของข้าไปก่อน: ถ้าพบผู้ใด, อย่าคำนับ; ถ้ามีคนใดคำนับเจ้า, อย่าคำนับตอบเลย: จงวางไม้เท้าของข้าบนหน้าเด็กนั้น.

30ฝ่ายมารดาเด็กนั้นจึงว่า, พระยะโฮวาทรงพระชนม์อยู่, และจิตต์ใจของท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด, ดีฉันจะไม่ไปจากท่านเลยแน่ฉันนั้น. แล้วท่านก็ลุกขึ้น, เดินตามนางไป.

31เฆฮะซีได้เดินไปข้างหน้าเขาทั้งสอง, และวางไม้เท้าบนหน้าเด็กนั้น; แต่ไม่มีเสียงพูด, หรือความสังเกต. เหตุฉะนั้นเขาจึงกลับมาพบอะลีซาอีก, และบอกว่า, เด็กนั้นมิได้ฟื้นขึ้น.

32เมื่ออะลีซาเข้าไปในตึก, ก็เห็นศพของเด็กนั้น, วางไว้บนที่นอนของท่าน.

33ท่านก็เข้าไปในห้อง, ปิดประตูอยู่กับศพเด็กนั้นสองต่อสองเท่านั้น, อ้อนวอนพระยะโฮวา.

34เอาปากและตากับมือประทับตรงกัน: แล้วเนื้อของเด็กนั้นก็อุ่นขึ้น.

35ท่านเดินกลับไปกลับมาในตึกนั้นครู่หนึ่ง; แล้วก็กลับขึ้นไปนอนทับเด็กนั้นอีก: เด็กนั้นจามเจ็ดครั้ง, แล้วก็ลืมตาขึ้น.

36ท่านจึงสั่งเฆฮะซีว่า, จงเรียกนางชาวซุเนมมา. เมื่อนางนั้นเข้ามา, ท่านจึงว่า, จงอุ้มบุตรขึ้นเถิด.

37นางก็เข้าไปกราบ, ซบหน้าลงถึงดินที่เท้าท่าน, แล้วก็อุ้มบุตรออกไป

38อะลีซามายังบ้านฆีละฆาลอีกครั้งหนึ่ง: เวลานั้นเกิดกันดารอาหารที่แผ่นดินนั้น: เหล่าศิษย์ผู้พยากรณ์ก็นั่งอยู่ต่อหน้าท่าน: ท่านจึงสั่งทาสของท่านว่า, จงตั้งหม้อใหญ่, ต้มแกงสำหรับเหล่าศิษย์แห่งผู้พยากรณ์.

39มีคนหนึ่งออกไปเก็บผักที่ทุ่งนา, เขาได้พบเถาชะนิดหนึ่ง, คือน้ำเต้าป่า, ก็ได้เก็บมาเต็มห่อผ้า, หั่นใส่หม้อแกง: ด้วยว่าเขาหาได้รู้จักน้ำเต้าป่าพิษนั้นไม่.

40แล้วเขาก็ตักแกงออกแจกให้ทุกคนกิน. เมื่อเขากำลังกินข้าวแกงนั้นอยู่, เขาทั้งหลายร้องว่า, โอ้ท่านคนแห่งพระเจ้า, มีพิษร้ายอยู่ในหม้อแกงนั้น. เขาทั้งหลายก็กินต่อไปไม่ได้.

41อะลีซาจึงสั่งว่า, จงเอาแป้งมานี่. ท่านก็ใส่แป้งลงในหม้อนั้น; แล้วสั่งว่า, จงตักออกแจกให้คนทั้งหลายกิน, และมิได้มีพิษร้ายในหม้อแกงนั้นอีกเลย

42มีชายคนหนึ่งมาจากบ้านบาละซาลีซา, นำขนมแป้งเดือยซึ่งเป็นผลแรกยี่สิบก้อน, กับรวงข้าวที่เกี่ยวใหม่มาให้แก่คนของพระเจ้า. อะลีซาสั่งอีกว่า, จงให้คนทั้งหลายกิน.

43ทาสของท่านตอบว่า, จะตั้งอาหารเหล่านี้ให้คนร้อยคนกินหรือ? ท่านก็สั่งว่า, จงให้คนทั้งหลายกินเถิด: เพราะพระยะโฮวาทรงตรัสดังนี้ว่า, เขาทั้งหลายจะได้กินอิ่ม, และยังจะมีเหลืออีก.

44เมื่อตั้งอาหารไว้ตรงหน้าเขาแล้ว, เขาก็ได้กินอิ่ม, และยังมีเหลืออยู่อีกตามคำตรัสของพระยะโฮวา

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →