Hebrews 8

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1ในเรื่องที่เราพูดมาแล้วนั้นข้อที่สำคัญคือว่า เรามีมหาปุโรหิตอย่างนี้เอง, ผู้ได้ประทับเบื้องขวาพระที่นั่งแห่งผู้ทรงเดชานุภาพในฟ้าสวรรค์,

2เป็นผู้ปฏิบัติในสถานอันบริสุทธิ์และในพลับพลาแท้, ซึ่งพระเจ้าได้ทรงสร้างไม่ใช่มนุษย์สร้าง.

3ด้วยว่าทรงตั้งมหาปุโรหิตทุกคนขึ้น เพื่อจะให้ถวายของให้และเครื่องบูชา เหตุฉะนั้นท่านผู้นี้จำเป็นต้องมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดถวายด้วย.

4ถ้าพระองค์ได้ทรงอยู่ในโลกนี้, พระองค์ก็คงไม่ได้เป็นปุโรหิตเลย, เพราะว่ามีผู้ที่ถวายของให้ตามพระบัญญัติอยู่แล้ว.

5ปุโรหิตเหล่านั้นปฏิบัติตามแบบและเงาแห่งสิ่งเหล่านั้นที่อยู่ในสวรรค์, เหมือนได้ทรงสั่งแก่โมเซครั้งเมื่อท่านจะสร้างพลับพลานั้นว่า, นี่แน่ะ จงกระทำทุกสิ่งตามแบบอย่างที่เราได้สำแดงแก่ท่านขนภูเขานั้น.

6แต่ว่าพระองค์ได้ทรงเป็นคนกลางแห่งคำสัญญาไมตรีอันประเสริฐกว่าเก่า. เพราะได้ทรงตั้งขึ้นโดยคำสัญญาอันดีกว่าเก่าเท่าใด บัดนี้พระองค์ก็ได้ตำแหน่งอันเลิศกว่าเก่าเท่านั้น.

7เพราะว่าถ้าคำสัญญาไมตรีเดิมนั้นปราศจากที่จะติได้แล้ว ก็ไม่มีโอกาสที่จะแสวงหาคำสัญญาไมตรีอันที่สองอีก.

8ด้วยว่ามีคำกล่าวติไว้ว่า, องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “นี่แน่ะ จะมีวันหนึ่งเมื่อเราจะกระทำคำสัญญาไมตรีใหม่กับวงศ์วานของยิศราเอลและกับวงค์วานของยะฮูดา

9จะไม่เหมือนคำสัญญาไมตรีที่เราได้กระทำกับบรรพบุรุษของเขา ในคราวเมื่อเราได้จูงมือนำเขาทั้งหลายออกจากประเทศอายฆุปโต ด้วยว่า,” องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า, “เขาเหล่านั้นไม่ได้มั่นอยู่ในคำสัญญาไมตรีของเรา, เราจึงได้ละเขาไว้”

10แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า, “นี่แหละเป็นคำสัญญาไมตรีซึ่งเราจะกระทำแก่วงศ์วานยิศราเอลภายหลังวันเหล่านั้น. คือเราจะเอาบัญญัติของเราใส่ไว้ในจิตต์ใจของเขา, และจะจารึกไว้ที่หัวใจของเขา, และเราจะเป็นพระเจ้าของเขาทั้งหลาย, และเขาจะเป็นคนของเรา.

11และเขาทุกคนจะไม่สอนเพื่อนบ้านและพี่น้องของตัวว่า. ‘จงรู้จักพระเจ้า’ เพราะว่าเขาทั้งหลายจะรู้จักเราสิ้นทุกคน, ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุด.

12ด้วยว่าเราจะกรุณาต่อการอธรรมของเขาทั้งหลาย, และความผิดของเขานั้นเราจะไประลึกถึงต่อไปเลย.”

13ที่พระองค์ตรัสว่า, คำสัญญาไมตรีใหม่ พระองค์จึงได้ทรงกระทำให้คำสัญญาไมตรีเดิมนั้นเก่าไปแล้ว. ฝ่ายสิ่งที่เก่าและแก่ไปนั้นใกล้จะศูนย์ไปแล้ว

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →